Deep in Heart

วันนี้ได้ของขวัญชิ้นพิเศษมาจากเค้า เริ่มต้นด้วยวันนี้ไปถึง พี่แกก็แกล้งทำเป็นมีแต่ของมาเรียน อุอุ. รู้นะ แอบซ่อนไว้สักที่นึง. และแล้วเค้าก็เดินเอามาให้อุอุ แอบซ่อนไว้ข้างหลัง ทั้งๆที่ตัวบังไม่มิดอยู่แล้วแง่ว....

แล้วเราก็ไปเปิดด้วยกันที่ม้าหินข้างสนามแบตในตึก จภ. นั้นเอง ของขวัญห่อด้วยกระดาษ Bochoure ของ Panasonic มีสินค้าลดราคาเต็มไปหมด ทั้งทีวี พัดลม .... แกะออกมา 1 ชั้นเป็นกล่องนมหนองโพแบบแพ็ค 6 กล่อง... แง่ว เปิดกล่องนมหนองโพออกมา แง่ว มีอีกชั้นแฮะ ก็แกะอีกรอบนึง(กระดาษ Bochoure ของ Panasonic เหมือนเดิม) ออกมาเป็นกล่องขนม เหอะๆๆ แกะออกมาคราวนี้มีเป็นชิ้นๆเรียงไว้ ก็แกะชิ้นนึงออกมา มันเป็นอะไรหว่า เหมือนที่ตั้งกรอบรูป แต่ก็ไม่ใช่....

แกะอีกชิ้นนึงเป็นหลอดแก้วแบบหยอดทดลองเลย เหอะๆ... เอาไปสอดได้พอดี สรุปเป็นหลอดแก้วใส่ดอกไม้(คงเหมาะกับกุหลาบ) หุหุ.

ต้องมารีบเขียนไว้ก่อนเดี๋ยวปีหน้าลืม 55555 โดนงอนแน่ๆ แง่ว (X) ... ของขวัญอีกชิ้นเป็นสิ่งที่เราอยากกินคือ ขนมไข่ อุอุ ของโปรดช๊านน... ว่าแต่กัดไม่เข้าอะ ต้องใช้ความพยายามของขากรรไกรอย่างสูง หุหุ ตอนแรกพี่แกนึกว่าเราแกล้ง เลยให้เค้าชิมมั้ง 5555 ชิมฝีมือตัวเองวันนี้แล้วทำหน้าเขิลเลย เอิ๊กๆๆๆๆ.

มาต่อด้วยการเขียน Database วันนี้ กล้อง miniDV ตกแหละ หัวใจแทบดับ โชคดีที่กล้องไม่เป็นไรมาก แค่ Battary Pack แตก กับ รอยนิดหน่อย การทำงานปกติ....

Posted by

ประมวลเหตุการณ์วันเกิดที่ผ่านมา 20 ปี

ก่อนประถม - จำไม่ได้แย๊ว
ประถม
- จำได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งที่แม่ซื้อเค้กเป็นชิ้นๆ อยู่ในกล่องมาให้ประมาณ 3-4 ชิ้นอะ แต่เรานั่งกินที่โต๊ะกินข้าวอยู่คนเดียว ไม่มีใครกินเค้กวันเกิดกับเราเลยอ่า.... ทุกคนไปดูละครกันหมดเลย ปีนั้นลยเสียใจกินเค้กเคล้าน้ำตา งือๆๆ นึกถึงวันเกิดเพื่อนที่โรงเรียน ที่แม่มักจะซื้อเค้กมาให้กินกับเพื่อนๆที่โรงเรียนอะ อิจฉา
- ปีอื่นๆ ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

มัธยมฯ
- ม.1 - เฉยๆ ไม่มีไรเป็นพิเศษ
- ม.2-3 เราได้ของขวัญจากเพื่อนเป็นชิ้นแรก จากเบิร์ด เป็นลูกอมเม็ดโต วงเล็บ หนังสือพิมพ์ เอิ๊กๆ== ข้างในมีลูกอม 3 เม็ด แต่ดีใจโคด ปีถัดมาก็ได้เหมือนกัน แต่ได้ลูกอมเยอะขึ้นมาหน่อย. เพื่อนคนนึงรู้ว่าเป็นวันเกิดเรานะ (ไอ้ป๊อป) ก็ดันพูดมาในคาบแนะแนว ก่อนเลิกเรียนตอนเที่ยงกลับบ้านพอดี เพื่อนเล่นร้อง Happy Birthday ทั้งห้องเลย แอบดีใจจนน้ำตาคลอเลยหว่า....

ม.ปลาย เหมือนเดิม แง่ว ได้ของขวัญมา 2 ชิ้น จากเบิร์ดและเพื่อนๆ คือหมอน (ปัจจุบันยังอยู่หัวเตียง) กับนาฬิกา เป็นรูป CD .... "ต่อ" เพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยลืมที่จะให้การ์ดเรา.

วันเกิดอายุ 15 .... ไปทำบัตรประชาชน ในวันเกิดเลย แต่โดนบังคับไป หน้าบูดถ่ายรูปเลย แย่จัง วันนั้นจำได้ว่าไม่ได้ทำไร โดดเรียนไปทำบัตร แง่ว.อ่อๆ ตอนประถม แพดเดิ้ลป๊อปชอบส่งการ์ดวันเกิดมาให้ พอดีเป็นสมาชิกสวนเด็กหนะ.

วันเกิดอายุ 18 .... ไปทำใบขับขี่ อุอุ ผ่านในรอบเดียว

ปี 1 - ปีแรกเรียน Calc หรือ Physic จบหว่า!? รู้แต่ปีนี้ได้กินเค้กอีกครั้ง อุอุ ผึ้งไปซื้อมาจากโรงอาหารพระเทพฯ.
ปี 2 - จำไม่ได้แล้วหว่า.... จำได้แล้ว พอดีเค้าพูด(ตอนงอนไปแล้ว) เราได้กินเค้กที่โรงอาหาร แต่ก็นึกมากกว่านี้ไม่ออกแฮะ นอกจากปี 2 เรา Say Happybirthday ก่อนผึ้งพูด ผึ้งเลยไปเม้าท์กับเต้ย ว่าคนอะไร Happy Birthday ตัวเอง

ปีนี้... ทั้งๆที่เราอยากรู้สึกพิเศษในวันๆนี้แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นแฮะ. แย่จัง แต่มันก็เป็นแค่วันๆนึง. ถึงเวลานี้มีคนโทรมาหาทั้งสิ้นรวม 4 คน 1. ผึ้ง 2. หนุ่ม 3. นัท 4. อาจารย์ T-WAT แง่ว..... น้องหมีอวยพรในได. ส่วนนัทอวยพรนาม ชมรมเน็ต เหอะๆ. ชมรมเน็ตส่วนใหญ่นึกว่าเราเกิดเมื่อวาน เหอะๆ....ต้องให้ของขวัญเราเป็น ซองใส่มือถือ อุอุ.

รู้สึกปีที่แล้ววันเกิดจะอยู่บ้าน พาสิงห์ไปฉีดหมาบ้า. ปีนี้ยังไม่ได้ไปเลยหว่า....ตัวสิงห์เหม็นเชียว เดี๋ยวไปฉีดยาต้องงดอาบน้ำอีก 7 วัน แย่จัง.

วันนี้ดูเหมือนจะคลุกเคล้าหนะ หลากอารมณ์และความรู้สึก ทุกข์ สุข เศร้า ดีใจ....

Posted by

วันนี้ เราก็อายุ 20 ปีแล้ว. เราตื่นมาตอน 10 โมงเหมือนปกติ วันนี้อาบน้ำแต่เช้า อีกครั้ง (เพราะเมื่อคืนหลับคาเตียง ไม่ได้อาบน้ำ) สดใสๆ. วันนี้เราจะไปไหนดีมั๊ยนะ... ใจหนึ่งอยากไปเที่ยวกับเค้า อยากอยู่กับเค้า แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า เราควรจะโตขึ้นกว่านี้ได้แล้ว คิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ รับผิดชอบมากกว่านี้ แง่ว...

(love) วันนี้ตื่นขึ้นมาอย่างมีความสุขนะ...แม้ว่าเราจะตื่นขึ้นมาอยู่หน้าคอมฯเหมือนทุกวัน แต่มันเหมือนมี Timeline ตัดผ่านไปก้าวสู่อีก Scene นึง ในช่วงที่เราหลับไปเมื่อคืนที่ผ่านมา. ผมรู้สึกว่า 20 ปีที่เกิดมา ผมเป็นคนที่โชคดีมากๆคนหนึ่ง. อยู่ในครอบครัวที่พร้อม อยู่ในสถานที่ที่ดี โรงเรียนที่ดี เพื่อนที่ดี คนรอบตัวมีแต่คนดี จากโอกาสที่ผมได้รับ ผมอยากให้กับคนอื่นๆบ้าง ดังจากที่ได้ไปค่ายเรือเยาวชนสร้างสรรค์ไทย(15ปี) ก็ทำให้ผมได้อยากทำค่ายดีดีเสมอมา ไม่ว่าจะเป็นค่ายแด่น้อง ค่ายสอนน้องชนบท มันรู้สึกมีความสุขกับการที่เราเป็นผู้ให้ จากการที่เราได้รับสิ่งดีดีมาโดยตลอด

แต่ผมยังหวั่นๆในการทำความดีบางสิ่งแฮะ มันเหมือนมีต่อมกระตุ้นให้เราไม่กระทำ นั่นคือการช่วยเหลือคนที่ไม่มี เด็กตัวเล็กๆที่มานั่งขอทาน ผู้สูงอายุ หรือว่าจะเป็นกล่องบริจาคธรรมดาก็ตาม. มันรู้สึกมาจากอดีต ว่ากลัวว่าเงินของเราจะไปเข้าแก๊งค์ที่นำคนเหล่านี้มาใช้งาน ไม่ได้ไปถึงมือเค้าจริงๆ.

อุณหภูมิคอมพิวเตอร์ขนาดนี้ M/B 38C CPU 49C ต่ำกว่าปกติราวๆ 1-2C แต่ผมรู้สึกสดชื่นจัง. ผมอาจจะแปลกกว่าคนอื่น ผมชอบเพลงที่คนอื่นเค้าบอกว่าฟังแล้วง่วงนอน ฟังแล้วเหมือนอยู่ในโบสถ์ ผมชอบเพลงของ ENYA หลายๆเพลง เสียงช่างดูมีพลัง เพลง Ode to My Family,เพลง Zombie โอ้ เป็นครั้งแรกที่ผมจำชื่อเพลงได้นะนี่. เพลงเหล่านี้ กินใจผมในท่วงทำนองที่ทรงพลัง.

หรือเพลงความหลังที่ทำให้คิดถึงใครบางคน Run to Me - Osca dela hoya เป็นเพลงแรกที่ผมรู้จักชื่อ และหาเนื้อเพลงมา. คิดถึงช่วงเเวลาในสมัยมัธยมฯ เพลงตอนเรียนปี 1 ที่เปิดในโรงอาหารบ่อยครั้ง อย่าง "พูดไม่ค่อยเก่ง" A.B. Normal เพลงที่เราฟังตลอดมายุค 80's-90's อย่าง When I was young , Country Road , Michel Jackson ที่มาเมืองไทยตอนอยู่ประถม , เพลงโรงเรียนตอนอยู่มัธยม ที่เปิดทุกๆเช้าเพื่อเรียกเข้าแถว

นึกถึงบทความที่ตัวเองเขียน... มันเริ่มตั้งแต่อยู่ม.ปลาย ที่ผมได้เขียนบทความเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ลงวารสารของโรงเรียน. แม้ว่าจะส่งบทความไป Computer Today และจะยังไม่ผ่าน หลายๆครั้งก็ตาม แต่ผมก็มีโอกาสได้เขียนลงวารสารโรงเรียนหลายๆครั้ง ได้ลงเพราะว่าไปแข่งได้รางวัลก็หลายครั้ง อย่างเช่นการแข่งพูดแสดงความคิดเห็นการใช้งานคอมพิวเตอร์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยตนเอง ที่เมืองทองธานี หรือการแข่งขันความรู้ทางคอมพิวเตอร์. นึกถึงวารสาร Internet Magazine ที่แม้ว่าปัจจุบันจะไม่มีแล้ว แต่ผมก็ได้เขียนลงนิตยสารอยู่หลายฉบับ นึกถึง Comp Kids ที่แม้ว่าเป็นนิตยสารที่เกิดมาได้เพียง 10 ฉบับ สมัยผมอยู่ ป.4 แต่มันก็จุดประกายให้ผมรู้จักภาษา Basic และหัดเขียนโปรแกรมมาตั้งแต่ตอนนั้น คิดถึงวารสารสวนเด็ก ที่ผมซื้อมาอ่านการ์ตูนตั้งแต่เด็กๆ อ่านหลาย Column และยังได้ร่วมสนุก ส่งจดหมายไปหลายต่อหลายฉบับ แล้วก็ได้รางวัลเป็นสมุดสติ๊กเกอร์สูญญากาศ จากไอติมแพดเดิ้ลป๊อปมา

คิดถึงรายการทีวี Hugo ตอนนั้นอยากเล่นมากๆ พยายามโทรไปตั้งหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้เสียทีแฮะ. นึกถึง City Line 1509(สมัยก่อนที่จะเป็น SchoolNet) ที่โทรเข้าไปฟังเรื่องผี ทำนายดวง ....

นึกถึงเพื่อนหลายๆคนที่จำต้องจากไปก่อนเวลาอันสมควร อย่าง X เพื่อนสมัยประถม 4 ที่เค้าก็เป็นเด็กดี หรืออย่างเพื่อนผม(จำชื่อไม่ได้) สมัยมัธยม 1 ที่เราเล่นผีเหรียญด้วยกัน และก็เกิดความกลัวจนต้องถวายสังฆทาน และเค้าก็จากผมไปในปีนั้น ระหว่างไปงานเช่งเม้ง ต่างจังหวัด. คุณพ่อคุณแม่เขามาบอกผมถึงบ้าน แต่ผมกลับไม่สามารถไปได้ เพราะว่าต้องไปต่างจังหวัดในช่วงงานศพเค้าพอดี.

นึกถึงสมถวิล เพื่อนป.4 ที่ชวนผมเล่นผีเหรียญเป็นครั้งแรกและก็กลายเป็นกิจกรรมของห้อง 4/3 ไป คิดถึงพรรณสุดา(ปอย)(ประถม) ที่ตอนนี้เราก็ยังติดต่อกันอยู่ และก็กลายเป็นว่าเพื่อนของเขา เป็นแฟนของเพื่อนเราคนนึง คิดถึง นรุต(นาย) ที่ก็ยังมี MSN ติดต่อกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่นัก นึกถึงตอนที่ปอยทัก ICQ มาโดยการ Search หาชื่อเราตอน ม.3 ทำให้เราอยากเจอเพื่อนประถมอีกครั้ง ไปค้นสมุดกบ(Friendship) ออกมา และก็นัดเจอที่โรงเรียนเบญจมินทร์อีกครั้ง คิดถึงแก้ว ที่กลายเป็นทั้งเพื่อนเราและเพื่อนของเพื่อนผม แต่ไม่รู้เขาจะจำเราได้มั๊ย คิดถึงนาถนิภา(ป.5) ที่เธอดู Hot มากสมัยนั้น แหม ผมก็หลงเสน่ห์เธอด้วยอีกคนนึง คิดถึงหมูหยอง เพื่อนสมัยมัธยม 4 (ไปค่ายเรือฯด้วยกัน แต่รู้จักตอนจบค่าย) คิดถึงเบิร์ดที่ให้ของขวัญเราตอนม. 2 เป็น ลูกกวาดห่อด้วยหนังสือพิมพ์ม้วนใหญ่ ข้างในมีลูกอม 3 เม็ด และเธอก็ขอกินด้วยแฮะ ฮุฮุ.. คิดถึงแอม เพื่อนเราตั้งแต่ม.1 ตอนนี้ยังตาโตเหมือนเดิม

เวลาที่มีความสุข คือช่วงเวลาที่คิดถึงอดีตที่ผ่านมาแฮะ.... มนุษย์ไม่เคยรู้จักพอ และผมเอง ก็เป็นคนนึงที่ตอนเด็ก ก็อยากโต ตอนโต ก็อยากกลับเป็นเด็กอีกครั้ง..... ^_^

Posted by