Camping

ไปขอนแก่นครั้งที่ 2 ของชีวิต ไปครั้งนี้มีเป้าหมายจะไปงานรับปริญญาเพื่อน อู๋ เพื่อนที่ทำงานที่เดียวกันแล้วก็เจอกันตั้งแต่ ไปเรียน MCAD หรือ ไปขอนแก่นครั้งแรก กะว่าจะไปเจอน้องๆที่เรียน MCAD ด้วย แต่ปรากฏว่า ท้ายที่สุดแล้ว Trip นี้กร่อยไปหน่อย เนื่องจาก ไม่ได้เจอน้องๆ MCAD เลย และ เพื่อนอู๋ ก็เข้าห้องซ้อมรับปริญญาทั้งวัน แพลนเดิมที่กะว่าจะกลับวันอาทิตย์ ก็เลยเปลี่ยนตั๋วมาเป็นวันเสาร์ตอนดึกแทน ได้อยู่กับอู๋ที่ได้ถ่ายรูปจริงๆเพียงครึ่งวัน ได้ถ่ายไป 2xx Shots เท่านั้นเอง ดูเพื่อนอู๋ไม่ค่อยบ้ากล้องเท่าไหร่ เราก็เลยกดชัตเตอร์น้อยตามลงไปด้วย.

เริ่มต้นเดินทางคืนวันพฤหัส ไปถึงตอนราวๆตี 5 อากาศหนาวยะเยือกมากๆบนรถนครชัย ไปถึงที่ขอนแก่นอากาศเย็นแล้ว บอกอู๋ให้เอาเสื้อกันหนาวมาด้วย เราไปขอนแก่นไปพักที่บ้านอู๋ ส่วนทรายไปพักที่หอบู้ หลังจากสวมเสื้ออุ่นๆ ก็นั่งมอไซค์ แต่.... หนาวขาชิบหาย ใส่ขาสั้น แล้วลมมันผ่านช่องกางเกงเข้าไป หนาวยะเยือกอยู่ดี บรื้ออออ.... ไปพักบ้านอู๋ซึ่งเป็นคลินิกในเมือง ทางเดินภายในบ้านดูวกวน เหมือนปราสาทยังไงอย่างนั้นเลย. ตอนเช้า เราก็เดินทางพร้อมอู๋เข้าไปในม. ปล่อยลงไว้แถวๆที่ทรายพักอยู่ แล้ววันนี้เราก็ไปเที่ยวกับทรายและจ๋อม ที่ ห้างในเมืองขอนแก่น O_O'' คืนนี้ถ้าอยู่ที่ บริษัท ก็ได้กินเลี้ยงแล้ว.... แต่พลาดไปแล้วหละ ไมไ่ด้กิน. อู๋ซ้อมถึงตอนเย็น ส่วนเราก็อยู่ห้างถึงเย็นเช่นกัน... วันแรกผ่านไป...

วันที่ 2 วันแห่งการถ่ายรูปตอนเช้า ถ่ายๆคลุกฝุ่นดินแดงของขอนแก่นในหลายๆที่ จนรองเท้าเราจากสีดำกลายเป็นสีแดงได้... ถ่ายรูปเสร็จ อู๋ก็เข้าหอประชุมอีก ส่วน เรากับทรายไปกินข้าวกลางวัน พี่กล้วยกับพี่ดาวเลี้ยง เย้! .... อร่อยดี ชื่อร้านปรีชามั้ง. ส่วนบ่ายก็เหลือเพียงเรากับทราย ก็เข้าไปในเมืองเหมือนเดิม เอาตั๋วไปเปลี่ยนวันกลับด้วยเลย.

ตอนเย็น อู๋รถเสีย (เปิดไฟไว้แบตหมด =''= ) เอาไปร้านซ่อม พ่ออู๋มาช่วยด้วย หลังจากนั้น รถพ่ออู๋ก็เสียตาม =''= แบต Remote หมด ตอนค่ำสุดก่อนกลับไปร้านนมกัน แต่ทว่า... ร้านแม่งปิดกิจการหมดแล้ว แป๊ว เหลืออยู่ร้าน สองร้านเท่านั้นเอง นั่งวาดภาพลงกระดาษเค้าครอด้วยเพลงเบาๆ สุขใจดีจัง...กลับกทม. ขึ้นไปบนรถเสร็จ หลับตายเลย ตื่นมาตอนใกล้จะถึง กินข้าวๆ... แล้วก็แยกกับทรายที่สถานีรถไฟฟ้า ใต้ดิน.

เรื่องน่าตื่นเต้นประจำ Trip

1. ร้านหมูกระทะขอนแก่นสุดยอดมาก มี Steak , อาหารทะเล , ส้มตำลาบ , ไก่หมูสำหรับย่าง หมูสเต๊ะ etc. แม่งเหลือเชื่อ อร่อยและคุ้มค่ากับการได้ไป.

2. รถเกิดอุบัติเหตุเยอะมาก รถสองแถวคันที่เรากะจะขึ้น แล้วมันเต็มผ่านไป 2 คัน ... 1 ใน 2 คันนั้นพลิกคว่ำตะแคงข้าง ตอนที่เรานั่งรถคันที่ 3 วิ่งผ่านจุดที่เกิดอุบัติเหตุผ่านไป.

Posted by Scalopus+

ภายหลังจากถ่ายรูปกันแล้ว... พ่อครัวแม่ครัวก็ไปกระจุกตัวอยู่ที่ครัว ลองทำน้ำจิ้ม กับเตรียมวัตถุดิบสำหรับ BBQ กันอย่างสนุกสนาน.

แต่คืนนี้ ไม่มีเตา BBQ มีเพียงอั่งโล่ 1 เตาเล็กๆ...

ทุกคนนั่งอึ่ง.... จะทำไงดีวะ...

ปิ้งหมูผ่านไปได้นานแสนนาน...

เมื่อไหร่มันจะสุกวะ....

ทำไมมันไม่สุกซะทีวะ...

Continue reading "Pattaya Trip #2"

Posted by Scalopus+

Pattaya Trip 3 Days

เช้าวันเสาร์เวลา 8 โมงเช้า เป็นเวลานัดหมายที่พวกเรานัดกันเดินทางไปยังบ้านพักตากอากาศของบริษัท ผมแวะกลับไปเอาของที่บ้าน ก่อนที่จะเดินทางมายังที่นัดหมาย หรือที่ตึกที่พวกเราทำงาน. กว่าไพร่พล จะพร้อมกันถ้วนหน้า ก็เป็นเวลา 8 โมงกว่า ไอ้ป๊อปก็จัดแจงเรียกระดมพลเดินทางด้วยพาหะรถยนต์ 2 คัน โดยมี แอน และ ไอ้ป๊อปคนนี้ เป็นพลขับ เม้ม แนะนำให้ไปขึ้นทางด่วนสามย่าน แต่ไอ้ป๊อปไปไม่ถูก ขออาศัยแอนขับนำหน้า แต่หารู้ไม่ว่า แอนคิดว่าเรารู้ทางแล้ว เลยขับเป็นมอเตอร์ไซค์ซิ่งปรู๊ดๆขึ้นทางด่วน ในขณะที่ไอ้ป๊อปเลยทางขึ้นทางด่วน ไปเรียบร้อย ระหว่างรอยูเทิร์นก็มาดูแผนที่ อ่าวเฮ้ย กรูกะลังหมุนเป็นวงกลมกลับไปจุดเดิม เนื่องจากขึ้นทางด่วนตรงด่านสามย่านนี้ จะไปโผล่อีกฝั่งนึงของบริษัททางพระราม 4 ซึ่งมันเป็นทางที่ใกล้กว่า หลังจากขับไปเรื่อยๆ ตอนแรกคิดว่าจะนัดเจอแถวไบเทคก่อน ไปไปมามา แอนขับพุ่งปรู๊ดไปอยู่แถวลาดกระบังแล้ว ในขณะที่ไอ้ป๊อปเพิี่งถึงไอเทคไปหมาดๆ อาศัยวอร์คกี้ทอร์คกี้ของอู๋ (โปรมือถือเพื่อนสนิทโทรฟรี DTAC) คุยติดต่อระหว่างคัน ขับรถไปเรื่อยๆ และแล้วก็ลงจากมอเตอร์เวย์ เข้าสู่ทางที่กำลังปรับถนน ต้องเบนไปเบนมาอยู่ตลอด แล้วไอ้ป๊อปก็หลง เพราะไปเชื่อไอ้ป้ายชั่วคราวของทางก่อสร้าง วิ่งไปอีกเส้นหนึ่ง แต่ไม่ไกลนัก ก็เจอทางลูกรังสำหรับเลี้ยวเข้าไปเส้นที่ถูก หลังจากลังเลอยู่นานว่ามันไปได้มั๊ย เห็นรถกระบะวิ่งเข้าไป 2 คัน ในใจเพื่อนมันก็คิด เฮ้ยเป็นพวกมาเฟียไปแลกเปลี่ยนยาตรงนั้นหรือเปล่าฟะ... แล้วไอ้กระบะ 2 คันนั้น มันก็ไปจอดตรงกลางถนนลูกรังจริงๆด้วย พร้อมกับชักปืนออกมา (อันนี้ฝันไป) เราก็แซงหน้ากระบะที่มันจอดมา มันเป็นลูกรังภูเขา รถไอ้ป๊อปก็ขูดด้านใต้ไปเรียบร้อยกับพื้นหน่อยนึง ก่อนที่จะหลุดถนนเน่าๆนี้ออกมาได้

แล้วก็ไปเจอกันที่ Big C สาขาพัทยาใต้ ซื้อของขบเคี๊ยวและพวกอุปกรณ์ยั้งชีพ ตั้งแต่น้ำปลา น้ำมัน กระดาษ ฯลฯ ระหว่างที่ซื้ออยู่นั้น เพื่อนแอน ผู้ซึ่งกำลังเลือกสินค้า เห็นรถเข็นผ่านด้านหลังไปก็จัดแจงวางของที่เลือกลงไปทันที แต่พอหันมามองหน้า อ่าว เฮ้ย มันไม่ใช่เพื่อนเรานี่หว่า เจ้าของรถเข็นคันนั้นก็บอก "วางก็ได้นะ เดี๋ยวซื้อ" เพล้ง... เจ้าตัวเขินจนหน้าแดง... กินข้าวๆแบบเวอร์ชั่นในเมืองก่อนในบิกซี แล้วก็แวะไปตลาดสดตรงพัทยาใต้ ซื้อ เสบียงเตรียมพร้อมไปปิ้งเตา BBQ เต็มที่ ก่อนบึ่งหน้าไปบ้านพัก

บ้านอุษาฤดี

บ้านพัก ห่างไกลจากพัทยาใต้ราว 14 กม. เลี้ยวเข้าบ้านไปสุดท้ายปลายถนนเป็นทะเล จอดรถปลายสุดถนน ในใจคิดว่า ถ้าพลขับแอน มองไม่เห็น ไม่ได้เข้าเบรคมือ แล้วรถไหลไปชนคันเราตกทะเลจะทำยังไงวะเนี๊ย เหอๆ หลังจากฟุ้งซ่านไปนั่น ก็กลับมาสู่ความเป็นจริง เดินเข้าบ้าน. ว้าวววว.... บ้านริมทะเล เย้ๆ. แต่... ไม่มีหาด บ้านยื่นเข้าไปในทะเลเลย สวยดี ลมแรงสะใจ แต่ละคนก็เอากล้องมาถ่ายรูปกันใหญ่

Posted by Scalopus+

ไป Stamth งานรับน้องปีนี้ ได้เสื้อ เกงเล กับจี้มา 1 เส้น (แต่ไม่ฟรี) โดนปล้นสะดมไปเป็นจำนวนเงิน 500 บาท เป็น Trip Stamth ที่ไปแล้วไม่ไ้ด้เล่นไพ่ ไม่ได้ร้องเพลงเลยสักนิดเดียว. Trip นี้ เราไปยิงภาพแหลก เกือบ 1000 รูป แต่ว่าที่ชัดจริงๆก็มีไม่ถึงหรอกนะ แต่ก็ชัดอยู่เยอะอยู่เหมือนกัน

ยิงภาพริมทะเล ใจนึงกลัวกล้องพังไวตามคำขู่ของน้ำทะเลที่มีฤทธิ์กัดกร่อนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิด แต่ก็ยิงภาพแหลก โดยทำตามคำแนะนำคือไม่เปลี่ยน Lens ริมทะเล แต่เข้ามาเปลี่ยนในบ้านพักแทน. (จริงๆแล้วมันก็ไม่มี Lens ให้เปลี่ยนหรอก เพราะว่ายังไม่ได้ซื้อ) กิจกรรมฐานก็เล่นเหมือนเดิมทุกปีๆ ไม่ได้ดูการแสดงของน้องปี 1 - 2 เสียดาย มารอบเก็บตกมาถึงตอนเที่ยงคืน แล้วก็เล่นๆไปเรื่อยกว่าจะได้นอนก็ราวตี 4 นู้นแนะ.

Trip นี้เพื่อนๆไปกันไม่ค่อยเยอะสักเท่าไหร่ บางคนก็เริ่มไปเรียนต่อต่างประเทศกันแล้ว หวนกลับมาคิดถึงตัวเองบ้าง ว่าจะเอาไงกับชีวิต หลังใช้ชีวิตเรี๊ยราดมานาน 1 ปี ตอนนี้มีคติที่ได้จาก fwd mail ของเพื่อนติดตัวก็คือ "พรุ่งนี้ก็ตายแล้ว จะทำอะไรก็ทำให้มันเต็มที่" คนเราจะตายเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้จริงๆแหละ เผลอๆนั่งเขียนอยู่ อยู่ดีดีก็อาจจะช๊อคตายก็ได้. อยากทำอะไรก็ทำให้มันเต็มที่ อย่าเอาเวลาไปมัวแต่นั่งเศร้า นั่งเหงา เสียดายเวลาที่อยู่บนโลกนี้ คนเราจะอยู่ได้อีกกี่วินาทีกัน.

เดือนธันวาคมนี้โปรแกรมเที่ยวมากมาย ต้องจัดสรรเวลาให้ดี เพราะว่าปีหน้ามีโปรเจคมากมายที่ตั้งใจจะทำ ไม่ว่าจะเป็นงานนอก หรือว่าการสอบวัดความรู้ สำหรับเรีัยนต่อป.โท สู้ๆ.

Posted by Scalopus+