Hobbies

ในที่สุดก็ได้เวลาร่ำลา DSLR ตัวแรกแล้ว ตอนนี้ไปนอนอยู่กับพี่สาวที่ต่างบ้านต่างเมือง กลับมาครั้งนี้ ได้อะไรหลายๆอย่าง เช่น สั่ง Hot chocolate มา ไม่ต้องขอหลอด ไม่งั้นจะลวกปากท่านได้ พองเลย T_T ได้เห็นว่าที่ลอนดอน มีคนต่างบ้านต่างถิ่นมาอยู่มากมาย ก็ไม่เห็นเขาจะอายกับการที่ใช้ภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ พนักงานที่ทำงานที่ร้านอาหารเกาหลี ก็พูดภาษาเกาหลี และพูดอังกฤษกับเราได้เพียงแค่บางคำ สิ่งสำคัญคือ เราไม่ได้ชื่นชมการที่เรามีภาษาเป็นของตัวเองมากนัก กลับเห็นว่า ถ้าใช้ภาษาอังกฤษไม่ได้ก็เห็นจะแย่ ทั้งๆที่มีคนอื่นๆอีกมากมายที่ใช้แต่ภาษาของตัวเองในการสื่อสาร ไม่ว่าจะเป็นชาวจีน ชาวญี่ปุ่น กลายเป็นภาษาหลักของโลก เพราะไม่ยอมไปใช้ภาษาอื่นกัน

แปลกใจคือ ขากลับจากอังกฤษ กลับไม่ต้องผ่านด่านตรวจคนออกจากเมืองแฮะ พูดง่ายๆคือไม่มีเช็ค Visa ขากลับประเทศ เพิ่งจะรู้ ที่นี่มักจะมีอะไรแปลกๆ ให้เห็น เช่น สถานีรถไฟที่ New Malden ไม่ต้องตอกบัตร บางสถานี ตอกแต่ขาออก ไม่มีตอกขาเข้า บางสถานีก็ตอกแต่ขาเข้า ไม่มีตอกขาออก เมือง New Malden นี่เป็นถิ่นคนเกาหลี โดยแท้ มีร้านอาหารเกาหลีมากมาย

น่าแปลกใจตรงที่ อย่างประเทศไทย กลับไม่มีถิ่นอาศัยเหมือนชนชาวอื่นเขา ไม่มีย่าน ที่เป็นย่านคนไทย หรือไม่ ก็เราไม่รู้เอง

Posted by Scalopus+

อ่านมาจาก Multiply ของหนู๋ซวง แต่ Original อยู่ที่นี่ ก็มาแปะเก็บไว้เป็นเเรื่องราว ที่เราต้องเจออยู่ทุกๆวัน

==================

มีคนบอกว่า.. ธรรมชาติให้ทางเลือกกับพวกเรา
ให้โอกาสในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ทุกวัน ทุกๆเช้า
ธรรมชาติถึงได้กำหนดให้ทุกคนต้องนอนหลับ
เพื่อปิดท้ายวันด้วยการรีเซทร่างกายและจิตใจใหม่

น่าสนใจนะครับ ..คนจำนวนมาก เลือกใช้โอกาสนั้น ด้วยการยึดติดกับเมื่อวาน มากกว่าอยู่กับปัจจุบัน

ไม่ได้บอกว่า.. ชีวิตที่ผ่านไปทุกวัน ต้องมีแต่เรื่องดีๆนะครับ
คนเราเกิดมา มีชีวิตปกติ ก็ต้องมีทั้งเรื่องดี เรื่องร้าย
มีโชคดี โชคร้าย มีเวลาสุข มีเวลาทุกข์ มีได้มา มีเสียไป
มีสมหวัง มีผิดหวังกันทุกคน

สมัย
พุทธกาล มีบันทึกเรื่องของนางปฏาจลา (ไม่แน่ใจเรื่องตัวสะกดนะครับ)
ที่สูญเสียทั้งทรัพย์สิน สามี ลูกๆ ไปพร้อมๆกัน เธอแทบเสียสติ
เดินร้องไห้คร่ำครวญ ไปตามถนน

โชคดีที่เธอมีบุญเก่า ได้พบพระพุทธเจ้า
เธอเข้าไปขอให้ทรงช่วยชุบชีวิตสามีและลูกๆของเธอกลับคืนมา

ท่าน
จึงทรงเตือนสติว่า.. ปฏาจลาเอ๋ย
ถ้าเธอหาเมล็ดข้าวจากบ้านที่ไม่เคยมีใครสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักในครอบ
ครัวเลย มาให้ตถาคตได้ ตถาคตจะทำตามคำขอของเธอ..

ผมเคยพูดถึง
โลกธรรม 8 ว่าเป็นธรรมชาติที่เป็นความจริงคู่โลก 8 อย่าง ประกอบด้วยทางดี
4 อย่าง มียศ มีลาภ มีสุข มีสรรเสริญ ทางร้าย 4 อย่าง เสื่อมยศ เสื่อมลาภ
เป็นทุกข์ และมีนินทา

ผมเชื่อสิ่งที่เคยอ่านจากที่ไหนสักที่ว่า ธรรมชาติ ให้ดวงตาสองดวงไว้ข้างหน้า เพื่อจะได้มองไปข้างหน้า มากกว่าเหลียวมาข้างหลัง

แต่ธรรมชาติสร้างวิธีเดินไปข้างหน้าไว้น่าสนใจนะครับ
พอ
ดีวันนี้ ผมมีช่วงว่างที่ต้องยืนรออะไรบางอย่างนานพอควร
เลยถือโอกาสทำความรู้สึกตัวในกิริยาเดิน ผมถึงเห็นว่า
ทุกครั้งที่เราจะเดินไปข้างหน้า เราต้องยอมให้เท้าอีกข้างมันอยู่ข้างหลัง

ถ้าไม่ยอมให้มีเท้านึงไว้ข้างหลัง เราจะเดินไปข้างหน้าไม่ได้เลย

และ
ไอ้เท้าที่อยู่ข้างหลังนั่นแหละ เราต้องยอมทิ้งมันไป
เพื่อจะสร้างก้าวใหม่ขึ้นมา ส่วนไอ้ก้าวที่เป็นเท้าหน้า ไม่ช้า
มันก็จะกลายเป็นเท้าหลัง เหมือนจะมีอนาคตใหม่
ก็ต้องปล่อยอดีตที่อยู่ข้างหลังทิ้งไป วนเวียนเป็นวัฏจักรไปเรื่อยๆ
จนกว่าจะเดินไม่ไหว

ผมรู้ว่า ในบางเวลาของชีวิต
เมื่อบางอย่างมันไม่เป็นไปอย่างที่เราคิด ไม่ดีอย่างที่ใจหวัง
ไม่สมหวังในสิ่งที่ตั้งใจไว้ มันขมขื่น ไม่ใช่เล่น
เหมือนเราเดินแล้วสะดุดยังไงยังงั้น

แต่เชื่อไว้นะครับ ถ้าเรายังเดินไหว ถ้าเราไม่หยุดเดิน
ทุกอย่างก็จะเป็นแค่ก้าวๆหนึ่งในชีวิต ที่เราเดินผ่าน

สุขก็หนึ่งก้าว ทุกข์ก็หนึ่งก้าว เท่ากัน หนึ่งขณะจิตเท่ากัน
ปัญหาคือเรามักจะชอบอยู่กับความสุข ก้าวแล้วหยุด ไม่อยากเดินต่อไปไหน อยากให้มันอยู่ตรงนั้นนานๆ

เวลาก้าวแล้วเจอทุกข์ ก็จมอยู่กับทุกข์นานๆ เหมือนเล่นมิวสิควีดีโอ ฝนตกกระจกแตก

ทั้งๆที่แค่ก้าวใหม่ไปเรื่อยๆ กลับบ้านนอน.. ตื่นมาก็วันใหม่แล้ว

อย่างที่บอก.. ไม่มีใครสมหวังในทุกครั้ง แต่ผมก็ไม่เชื่อว่าจะมีใครผิดหวังในทุกเรื่อง

แค่วางใจให้ถูก มีสติ ก็เชื่อได้ว่าคุณจะไม่ก้าวพลาดง่ายๆ จนตกหลุมพรางของความสมหวัง หรือผิดหวัง

เลือกหยุด เลือกเดินให้ถูกจังหวะ ให้พอเหมาะพอควร และมีสติไว้นะครับ

ส่งท้าย.. ด้วยเรื่องที่อาจจะไม่เกี่ยวกับหัวข้อโดยตรง
อยากบันทึกไว้ว่า .. สำหรับใครที่มีคนทำให้คุณผิดหวัง ผมมีหลักอยู่ข้อนึงว่า..

We don't have to be friends but we don't have to be strangers.
We don't have to be lovers but we don't have to hate each other.

==================

Posted by Scalopus+