How's Today?

ได้เวลาออกไปกินข้าวเย็น ระหว่างนั่งรถที่พ่อขับออกไปกินข้าวข้างนอก เสียงมือถือของผมก็ดังขึ้น โชว์หมายเลขที่ไม่อยู่ในสมุดโทรศัพท์ ขึ้นต้นด้วย '+46'. "ต่างประเทศ" ในใจผมคิด พร้อมกับรับสายโทรศัพท์ที่ดังนั้น เสียงแนนเจื่อยแจ้วมาถามปัญหาคอมพิวเตอร์ อาการเหมือนกันกับที่คอมพิวเตอร์พี่เป็นเมื่อช่วงปลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่คิดว่า อาจจะไม่ใช่ไวรัส เบื้องต้นก็เลยแนะนำให้ Scandisk ไปก่อน

ย้อนกลับมาเมื่อตอนกลางวัน วันนี้ออกไปข้างนอกเพื่อไปวัดตัวครั้งที่สองสำหรับชุดสูทที่ตัดเอาไว้ ซึ่งเข้าได้เย็บไว้หลวมๆ เพื่อให้ลองว่าสามารถใส่ได้ และไม่มีปัญหาอะไร ก่อนที่เขาจะไปตัดเย็บชุดจริง มองๆแล้วเหมือนชุดเด็กเสริฟในภัตราคารต่างประเทศยังไงพิกล แต่ก็รู้สึกดูดี เพราะว่าเป็นชุดที่ตัดมาเพื่อเราโดยเฉพาะเลย เพราะฉนั้น มันเลยพอดีตัวมากๆ

พรุ่งนี้ มีภารกิจต้องไป ม. จัดการเครื่องคอมพิวเตอร์ทั้งหมดที่อยู่ใน Lab ต้องทำการ Identify ให้เรียบร้อย เพราะเดี๋ยวจะมีทำความสะอาด Lab ครั้งใหญ่ในวันพฤหัสที่จะมาถึงนี้ ช่วงนี้ข่าวเมลามีนปนเปื้อนในนมกระทบกับชีวิต เพราะขนมที่ชอบหลายอย่าง ดันถูก Classified ว่าเป็นขนมอันตราย

Posted by Scalopus+

ตอนนี้ลักษณะการเขียนของ diary.jomyut.net จะเขียนเหมือนลักษณะชีวิตประจำวัน เขียนเองอ่านเอง อยากจะเขียนอะไรก็เขียน แต่ถ้าหากเป็นประเด็นอะไรสักอย่างหนึ่ง จะไปเขียนที่ www.jomyut.net แทน ซึ่งตอนนี้ เหมือนจะเน้นออกไปทาง Computer Skill ซะหมด อนาคต อาจจะเพิ่มในเรื่องของ Management Skill, Self-improvement เข้าไป

แต่แปลกใจเหมือนกัน ทำไมคน Subscribe Feed ของ diary.jomyut.net มากกว่า www.jomyut.net ละเนี๊ย -.-

Posted by Scalopus+

จากเมื่อวันอังคาร ได้ไปกิจกรรม CSR กับบริษัท ก็เลยถือโอกาสชักชวนเพื่อนไปเป็นอาสาสอนวันอาทิตย์ช่วงเช้า ซึ่งก็ได้ผล เพื่อนบอกว่าจะไป เมื่อวานนี้ เลยเป็นอีกวันหนึ่งที่เราได้ไปเป็นครูกัน วันอาทิตย์นี้สอนแค่ครึ่งเช้า ตอนแรกมีเด็กมาเพียงสองคนจนตกใจว่าจะมากันเพียงเท่านี้จริงๆหรือ

ผมมีความคิดหนึ่งคือเชื่อว่าเด็กสามารถทำได้ทุกอย่างที่ผู้ใหญ่ทำได้ เพียงแต่ขาดประสบการณ์เท่านั้นเอง ดังนั้น ไม่ว่าจะไปที่ไหน ผมจะไม่ได้สนใจมากมายนักว่าเด็กอยู่ชั้นอะไร หรือว่ามันเป็นเนื้อหาที่เค้าเอาไว้สอนระดับใด เพราะผมมีความเชื่อว่า ถ้าเด็กสนใจ เด็กก็จะสามารถทำได้ ยกตัวอย่าง อย่างที่ไปสอนหนังสือเมื่อวันอังคาร ผมสอนเลขฐานสอง ซึ่งจริงๆ เรียนกันในระดับมัธยมศึกษา และในวันอาทิตย์นี้ก็เช่นเดียวกัน เนื่องจากครูอาสาท่านอื่น ได้สอนเกี่ยวกับเรื่องของแรงตึงผิว ซึ่งผมจำได้ว่าผมรู้จักคำนี้ช่วงมัธยมปลาย แต่ผมก็ถือโอกาสเสริมสอนไปด้วยเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าเด็กอาจจะไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ผมเชื่อว่า เมื่อเค้าได้เจอเนื้อหานี้อีกครั้ง เค้าจะนึกอ๋อขึ้นมาได้ ว่าครั้งนึงเค้าได้เรียนรู้ตรงนี้มาแล้ว และสามารถเข้าใจเนื้อหาและไปได้ไวมากขึ้น

ที่ผมรู้สึกดีใจมากก็คือ เด็กๆทุกคนมีส่วนร่วม ผมถาม "ใครอยากจะมาลองบ้าง" "หนู!!!!" เด็กๆทุกคนแทบจะยกมือพร้อมกัน พร้อมกุลีกุจรเข้ามาอยากจะทดลองการทดลองนั้นๆ ผมไม่รู้ว่าเด็กๆโรงเรียนอื่นๆเป็นอย่างไร เด็กๆในห้องเรียนเป็นอย่างไร แต่ ในวันนี้ วันที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้ ผมได้เห็น เด็กๆที่มาอยู่รวมกันจากชุมชนต่างๆ ที่ยกมือกันอย่างพร้อมเพรียง เพราะความอยากรู้อยากเห็น น่าดีใจมากจริงๆ

Continue reading "Sunday Teacher and Examination"

Posted by Scalopus+

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา เพื่อนที่บริษัทได้ชวนผมไปร่วมกิจกรรม CSR ของบริษัทด้วยการไปสอนน้องๆที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง. เดิมที เมื่อสองปีสมัยที่ผมยังทำงานอยู่ที่บริษัท ผมได้ไปทาสีห้องเรียนที่โรงเรียนนี้ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้แวะไปอีกเลยจนกระทั้งเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา

โรงเรียนนี้ อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯนัก อยู่เพียง ปทุมธานี ห้องเรียนขนาดสองห้องเรียน สองห้องกิจกรรม กับบริเวณลานกว้างด้านล่าง ถูกจัดเป็นที่สอนหนังสือของเด็กเกือบหนึ่งร้อยชีวิต จำนวนทั้งหมด 6 ชั้นเรียน คือ ป.1-6 ครูมีเพียงสองถึงสามคนเท่านั้น แล้วเค้าสอนกันอย่างไร เค้าก็เลยต้องสอนเด็กแต่ละชั้นเข้าด้วยกัน เช่น ป.1-3 เรียนด้วยกัน

ถึงแม้ว่าจะดูขัดสน แต่ผมมองว่ามันเป็นเรื่องที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง ในเรื่องของความเป็นพี่น้องเพราะถ้าหากสอนให้เด็กกลุ่มนี้ รู้จักตั้งใจเรียนกับรู้สึกถึงความเป็นพี่น้องได้ ก็จะทำให้การเรียนพัฒนาไปได้เร็ว วันนี้ผมไปสอนวิชาคอมพิวเตอร์เบื้องต้น เดิมเพื่อนที่บริษัทได้วางโปรแกรมจะสอนเกี่ยวกับการใช้ Keyboard Shortcuts แต่เด็กชั้นประถมตอนปลาย ป.4-6 เริ่มจะมีพัฒนาการเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ค่อนข้างดีแล้ว ผมเลยจัดแจงเปลี่ยนหลักสูตรใหม่ ไปเป็นสอนเกี่ยวกับเลขฐานสองแทน

มีเวลาเพียง 30 นาที แต่น้องก็เข้าใจในระดับเบื้องต้นได้ ซึ่งผมคิดว่า ถ้าเด็กกลุ่มนี้มีโอกาสมากกว่านี้อีกสักหน่อย คงไปได้ไกลมากๆ เด็กๆหลายๆคน จะมีลักษณะกล้าพูดกล้าแสดงออก กล้าสอน นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แต่เนื่องจาก Outsource หลายวิชาให้คนนอกเข้ามาเติมเต็ม ดังนั้น สิ่งที่ขาดไปคือ

พวกเราไม่ใช่ครูมืออาชีพ พวกเราเหมาะกับการสอนกับเด็กโตแล้วมากกว่า ดังนั้น สิ่งที่ขาดสำหรับเด็กเล็กก็คือ บางครั้งจำเป็นต้องดุ หรือต้องให้เด็กรู้จักเคารพ มีสัมมาคารวะ คือรู้จักขอบคุณ รู้จักเข้าใจผู้อื่น แต่พวกเราได้ทำตัวสบายๆ ดังนั้น บางครั้ง เด็กก็จะไม่ค่อยเคารพหรือไม่ค่อยเกรงใจในการแสดงออกสักเท่าไหร่ แต่ถ้าถามภาพรวมแล้ว ก็ถือว่าดี ในระดับที่กำลังแรงของครูอาจารย์มีเพียงเท่านี้

สิ่งที่จำเป็นต้องพัฒนา อาจจะเป็นส่วนของครูด้วย ที่อาจจะต้องหัดเรียนรู้เทคโนโลยีบ้าง จะได้ให้เด็กสามารถศึกษาสื่อที่เรียนรู้ด้วยตนเองได้ จะได้ไม่แพ้เด็กโรงเรียนอื่นเขา

Posted by Scalopus+

Today, I transfered my domain to new hosting site at USA.

Affected Site

• Storage.jomyut.net - Storage of my articles, external reference
• My.jomyut.net - Network Portal
• Www.jomyut.net - Transfer soon
• My private portfolio
• Labs.jomyut.net - Looking for futher information. Posiblity to transfer. because it take high cpu usage.

Posted by Scalopus+