Deep in Heart

ในชีวิต มีเรื่องราวมากมาย หลายครั้งที่หากย้อนกลับมาความรู้สึกครั้งแรก ก็จะรู้สึกถึงความรู้สึกแรกพบอีกครั้ง... บางครั้งมันก็ทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น ในความจำเจได้เหมือนกัน...

ตอนประถม จำได้ว่า พอเข้าม.1 เพื่อนขอยืมตังค์ปั๊ป....มารู้ตอนหลังว่า อ่อ มันเรียกว่าไถตังค์หรอกหรอ --'

ตอน ม.2 วิชาชุมนุม เราเคยตื่นเต้นดีใจที่จะได้เรียนวิชาทางคอมพิวเตอร์สักที.... ตอน ม.6 ตอนที่สอบโควต้าของ Computer Science ธรรมศาสตร์ กับครั้งแรกในรั้วมหาวิทยาลัย ที่พี่ๆพาไปทำกิจกรรมตอนหลังจากสัมภาษณ์โควต้า.... ความรู้สึกแรก เมื่อเจอเพื่อนที่ลาดกระบัง ในช่วงสัมภาษณ์ก็ได้ขออีเมล์เอก และห้องเรียน Calculus ที่ทั้งห้องพากันจำชื่อของคนอื่นๆ

เรื่องราวมากมายของคนๆนึงที่อยู่ในความทรงจำตลอดช่วงระยะเวลาที่เรียนอยู่ลาดกระบัง...

ความรู้สึกครั้งแรก เมื่อได้ขึ้นเรือ ตอนค่ายเรือเยาวชนสร้างสรรค์ไทย ที่ทำให้เรารู้สึกดีจนกระทั้งทุกวันนี้... ความรู้สึกครั้งแรกของวันแรกของการทำงาน ภาพที่ยังจำได้ติดตา ของหมายเลขที่นั่ง ที่ขึ้นบนบอร์ด ในห้อง Boot Camp ที่บางคนยังไม่มีที่นั่ง แต่แล้วก็มีรายชื่อบนบอร์ด และมีเลขที่นั่งแล้ว

ความรู้สึกเมื่อเดินแวะแต่ละชั้นของ Reuters Software และความรู้สึก เมื่อพี่พาเดินไปยังโต๊ะที่นั่ง ยังจำได้ว่า พี่ดาว นั่งคุยกับมุ้ย ณ เวลานั้น... ความรู้สึกของวันที่ 2 ของการทำงาน ที่มาทำงานสายเลย 9 โมงครึ่งได้ ความรู้สึกของการเปิดคอมพิวเตอร์ครั้งแรก และต้องทำตามขั้นตอนที่ได้เรียนรู้มาจาก Boot Camp วันแรก ความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อได้รับอีเมล์ Welcome onboard of RFA team ของพี่ป๋อง เป็นความรู้สึกการต้อนรับที่แสนอบอุ่น ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทีมนั่งกันตรงไหน ณ ตอนนั้น อยู่ชั้นเดียวกันหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

ความรู้สึกของเดือนแรกของการทำงาน ที่ตื่นเต้น พยายามใช้ทรัพยากรทุกอย่างของ Office ให้คุ้มค่า กินน้ำกระป๋อง 5 บาททุกวัน กินโอวันตินทุกวัน นั่งคุยกับเพื่อนตอนบ่าย และเครียดกับงานแรกที่ได้รับคือ Dry-Run ที่ ณ ขณะนั้น ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ความรู้สึกของวันที่ 2 ที่แอนเข้ามาหา แล้วก็ขอดูหมายเลข IP Address ของคอมพิวเตอร์ แล้วก็จัดการติดต่อเรื่อง Admin Right ให้... ความรู้สึกแรก เมื่ออู๋ เพื่อนที่เรียน MCAD ที่ขอนแก่น ก็ทำงานที่เดียวกับเรา ทีมเดียวกับเรา และนั่งใกล้ๆเรา เหนือไปกว่านั้นคือ รหัสพนักงานก็ติดกับเรา และชื่อก็คล้ายเรา แม่ชื่ออู๋ ก็เหมือนชื่อแม่เรา

ความรู้สึกของการนั่งใช้คอมพิวเตอร์โดยไม่รู้ว่าต้องทำงานอะไร ในช่วงวันแรกของการทำงาน ไม่มีใครเข้ามาคุย (เพราะอู๋กับทราย ต่างไปเทรนทั้งคู่) ความรู้สึก เมื่อได้เข้าห้อง Itanium ของ NECTEC ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสห้องเทคโนโลยีอันยิ่งใหญ่ พร้อมกับตื่นเต้นในความอลังการ ว่า เฮ้ย! นี่เราจะได้ทำงานห้องนี้หรอ

ความรู้สึก เมื่อได้งานแรกเป็นการลง Software บน Itanium 2 ใหม่ กับตู้ Rack ที่เต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์ ทั้งๆที่มีอยู่เพียง 3 ตู้ Rack ก็ตาม.... ความรู้สึก เมื่อได้เข้าห้อง Data Center ของที่ทำงานครั้งแรก ที่เต็มไปด้วยตู้ Rack คอมพิวเตอร์

ความรู้สึกครั้งแรกของการได้ชิมโมจิ ที่ซื้อมา เพราะเห็นโนบิตะ กับโดเรม่อนชอบกิน

ตลอดช่วงระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา เรามีเพื่อนอยู่ 2 คน ที่เรารักมาก. คนนึงเรียนด้วยกันตอนม.ปลาย และอีกคน เรียนด้วยกัน ในช่วง 4 ปี ป.ตรีที่ผ่านมานี้. เรามักจะเข้าข้างเพื่อน 2 คนนี้เสมอ[ถ้ามีปัญหา] แต่ส่วนใหญ่ก็จะไม่เจอปัญหา และเป็นห่วงมาก เพราะ เพื่อน 2 คนนี้ คิดถึงส่วนรวมก่อนเสมอเลย

คนแรก ชื่อ คำรณ ได้รู้จักตอน ม.ปลาย เป็นคนที่รักเพื่อนมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราไม่ได้เจอกันนาน พอวันเทศกาล บ้านออม ก็จะจัด Meeting คำรณ ร้องไห้ออกมาเองเพราะคิดถึงเพื่อนมากด้วย. ตอนอยู่ ม.ปลาย มีกิจกรรมมากมาย ที่ให้คำรณคอยช่วย เนื่องจาก คำรณ เก่งเรื่อง จิตรกรรม งานศิลปะ บ่อยครั้ง ต้องให้คำรณช่วยบ่อยมาก จนกระทั้ง คำรณแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน นั่งทำทั้งวันทั้งคืนอยู่บ่อยครั้ง. ชีวิตคนเรา จะมีใครสักกี่คนกันนะ ที่เกรงใจกันได้ทุกคน

คำรณ เป็นหนึ่งในคนที่เพื่อนทุกคนเกรงใจ เพราะรู้ว่า ไม่ว่างานอะไร ถ้าไปขอให้คำรณช่วย เค้าก็จะช่วยเสมอ แม้ว่า เค้าเองไม่มีเวลาของตัวเองเลยก็ตาม ทุกคนเกรงใจไปเอง คำรณเป็นที่รักของเพื่อนๆมาก รวมถึงเราด้วย บ่อยครั้ง เรากลัวว่า มันจะโดนสังคมเอาเปรียบ เพราะความที่มันมีความเป็น "คนดี" ของสังคมอย่างสุดขั้ว

เวลาเราคุยกับคำรณ เราจะเรียกคำรณว่า "คุณ" เหมือนกับที่คำรณเรียกกับเพื่อนทุกคน มันเหมือนเป็นคำโต้ตอบที่ออกจะแปลกในหมู่เพื่อน แต่กลับให้ความหมายดียิ่งนัก (เรามีเพื่อนแค่ 2 คนที่เริ่มต้น ใช้คำศัพท์นามว่า "คุณ" คือ คำรณ กับ หมูหยอง) นี่ เป็นคนที่ 1 ที่เราเชื่อว่า เขาบริสุทธิ์ และไม่มีทางเป็นพิษเป็นภัยกับใคร ถ้ามีคนแบบเขาอยู่บนโลกได้สัก 10% คงทำให้โลกน่าอยู่มากๆเลยทีเดียว

คนที่สองคือ เม้ง ได้รู้จักตอนเรียน computer science ด้วยกัน ช่วงแรกเราจะไปไหนมาไหนกับเม้ง เรามองว่าเม้งเป็นคนที่มีอุดมการณ์ ซึ่งอาจจะได้รับการถ่ายทอดมาจากผู้เป็นแม่ ซึ่งเป็นครู อย่างมาก บุลคลิก เม้ง ดูเหมือนเป็นคนนุ่มนวล แล้วก็คิดถึงคนอื่นเสมอ เขาอยากเรียนต่อทางด้าน Game Programming ซึ่ง โปรเจคจบ เค้าก็ได้ทำอย่างที่เค้าอยากทำ ได้เรียนในวิชาที่เค้าอยากเรียน แต่เวลามีการแสดงความคิดเห็น หลายครั้ง ที่เม้ง ให้มุมมองที่แตกต่างกันออกไป เป็นมุมมองของคนที่คิดถึงคนอื่นก่อน แต่ในความนุ่มนวล กลับหนักแน่น ในเรื่องที่ตัวเองเห้นว่าสมควรแล้ว ต้องเป็นอย่างนั้น และกลับมีความเชื่อมั่นในตัวเองมากทีเดียว (เรารู้สึกว่าเห็นได้บ่อยครั้งนะ) และ จากคนที่แก่กล้าประสบการณ์งานกิจกรรม งานเพื่อสังคม คำสอนหรือคำแนะนำ สำหรับน้องๆ ดูเหมือนเม้งจะสามารถถ่ายทอดออกมาได้ดี สามารถถ่ายทอดเป็นขั้นตอนได้

น่าเสียดาย ผมกลับความจำปลาทอง จำชื่อจริง นามสกุลจริงแน่นอนไม่ได้ อย่าง คำรณ ไม่แน่ใจว่า นามสกุล เหล่าหวังศรี หรือ คงเจริญถิ่น หรืออะไรเทือกนี้ เนื่องจาก ตอนม.ปลาย เช่นนามสกุลปลอมกันบ่อย ส่วนเม้ง อนุพงศ์ เลี้ยงมณีกุล [ ไม่รู้สะกดถูกมั๊ย ]

วันนี้ สิ่งที่สะกิดใจให้ผมอยากเขียนเรื่องนี้ มาจากไดอาร์รี่ของเม้ง ที่มันมาสะกิดใจ ให้ผมอยากเขียนเรื่องเหล่านี้เก้บไว้สักหน่อย. // ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีดี ที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ.

สิ่งที่เจอ/ ที่เห็นมา ก็มี ตอนที่เล่นกิจกรรม Walk rally ซึ่งมันจะมีธงปักอยู่ในช่วงระหว่างทางเดินฐาน ตอนนั้นเราเข้าไปดูน้องปี 1 กำลังทำกิจกรรมกับน้องในฐาน มันเป็นการแต่งเรื่องต่อๆกัน. แล้วเราก็ออกมาตอนเล่นกันจบฐาน สักพัก เราก็ได้ยินเสียงตะโกน ไดดยินน้องบอกว่า น้อง ไม่ต้องเข้าไปในทุ่ง ตรงนั้นไม่มี ไม่ได้ตะโกนเพียงคนเดียว แต่ได้ยินอยู่เป็นกลุ่ม มีเตือน Staff ระหว่างกันเอง ให้กันน้องออกมา เพราะในทุ่งอันตราย อืมมมม.

อีกครั้งนึงตอนประชุมปรึกษาเรื่องห้องน้ำ ก็พอประกาศหา Staff ขัดส้วม น้องกลุ่มนึงก็ยกมือขึ้นมาทันทีเลย แบบสปิริตแรงกล้ามาก ประทับใจ เหมือนกับเรื่องที่ปกติหา Staff ทำได้ยากเหลือเกิน กับหาได้ทันทีทันใดด้วยการเสนอตัวขึ้นทันที โดยที่ไม่ได้รีรออะไรเลย. ตอนสันธนาการ เวลาเต้น เวลาเล่นเกมส์ ก็เข้าไปเล่นกับน้องเลย ไม่ต้องบอกว่าให้เข้าไปแจม หมั่นซ้อมเพลง.

เวลาประชุม จะมีเรื่องของน้องค่ายคนหนึ่งที่อาจจะเรียกว่าเก่ง แต่ระแวง และมีโลกที่เป็นโลกแง่ลบ หลังจากประชุมจบ ก็ดึกแล้ว ตี 1 ได้ เราก็รีบอาบน้ำและเตรียมนอน เพราะรุ่งขึ้นต้องไปวางพวงมาลากับทางโรงเรียนแต่เช้า. ก่อนขึ้นไปนอน ก็เห็นน้องๆนั่งกินขนมในห้อง Staff ชาย ก็นึกว่านั่งคุยเล่นกัน ที่ไหนได้ น้องๆกำลังปรึกษาหารือกันถึงน้องค่ายคนนั้น ว่าจะหาหนทางแก้ยังไงดี จะทำอะไรให้น้องค่ายคนนั้นเปลี่ยนความคิด เปลี่ยนลักษณะนิสัย

สักพัก น้องเค้าก็เรียกพี่หมู เข้าไปช่วยให้คำปรึกษาด้วย. เราหันหน้าไปมองกับเบิร์ด บอกเบิร์ดว่า เราประทับใจมากเลย เอาหละ เราก็ต้องทำหน้าที่ของเราวันรุ่งขึ้น รีบนอนกันดีกว่า แล้วเราก็เริ่มนอนไป นอน นอน นอน เรารู้สึกว่าเรานอนมานานแสนนาน แต่เรายังได้ยินเสียงน้อง ยังคุย ยังปรึกษากันอยู่ ซึ่งเราคิดว่า เวลานั้น คงไม่ต่ำกว่าตี 3 แล้วด้วยซ้ำไป. จนกระทั้งรุ่งเช้าตื่นมา ก็เจอเรื่องที่น่าประทับใจอีกคือ

น้องๆพากันปลุกเพื่อนๆให้ตื่นได้แล้ว ปลุกกันคนละครั้งๆ ก็ตื่นขึ้นมาเก็บที่นอน เตรียมไปอาบน้ำกัน แทบไม่ถึง 5 นาที น้องก็หายไปจากที่นอนหมดแล้ว. มาค่ายนี้ นี่คือสิ่งที่เราประทับใจมาก จากน้องปี 1 . ที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า แม้ว่าปีหน้า เราจะไม่มีโอกาสได้ทำค่ายดีดีอย่างนี้ แต่ก็จะมีคนทำงานอย่างนี้ต่อไป....

วันนี้ตอนตื่นนอนมาในห้องภาค มานั่งทำงานต่อ ตอน 7 โมงเช้า ก็เห็นชื่อหมูหยอง กำลังออนไลน์อยู่ เราก็เลยทักไป ชวนไปเที่ยว หมูหยองเห็นด้วย แต่ก็ยังมีอะไรไม่แน่นอน เราก็เลยยังไม่ได้นัดไป จนกระทั้งตอนเที่ยง เริ่มรู้สึกว่าชีวิตควรหาอะไรมาผ่อนคลายบ้าง เลยโทรไปหาหมูหยอง ว่าสรุปจะไปกันมั๊ย หมูหยองกำลังสอนอังกฤษน้อง ได้ ชม. 200 โอ้ นึกถึง อังกฤษเน่าๆตัวเองอีกแล้ว. แล้วก็นัดกันว่า จะมาเจอที่ The mall บางกะปิ ตอนบ่าย 3

เป็นที่น่าแปลกใจยิ่ง หมูหยองยอมถ่อมาถึง The Mall บางกะปิ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เค้ากลับไม่กล้าเจอหน้าเรา เมื่อนับย้อนไป เราไม่เจอหมูหยองมานานถึง 4 ปีแล้วนะเนี๊ย. เหตุผลก็คือ เพราะว่าเราไม่ได้นอนตลอดคืน หมูหยองก็เลยเลือกที่ๆใกล้ๆบ้านเรา จะได้ไม่ต้องเดินทางไกล เดี๋ยวจะกลายเป็นผีเฝ้าถนนไป

โอเค นัดเจอกันตอนบ่าย 4. ผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง บ่ายโมงครึ่ง เราเริ่มลังเล อยากทำงานต่อให้มันเสร็จๆไป ก็เลยโทรไปหาหมูหยองอีกรอบ ปรากฏว่าหมูหยองออกมาแล้ว แล้วเป้นการเดินทางที่ไกลด้วย ก็เลยเอาหละ เจอ 4 โมงตามปกติ เราก็รอฟางจัดแจงพิมพ์รายงานเสร็จ เราก็เก็บเครื่อง ขนบ้านกลับเข้ารถ

เมื่อวาน แม้ว่าจะมีเรื่องเครียดๆมากมาย แต่ก็มีเรื่องที่เรารู้สึกประทับใจนะ นั่นก็คือ เดิมที ห้องภาคจะต้องปิดตอน 2 ทุ่ม แต่ว่างานเราไม่เสร็จแน่ๆ หลากหลายเรื่องราว ก็เลยเข้าไปขอพี่นกอยู่กลางคืนต่อ พี่นกก็อนุญาต แล้วพี่นกก็อยู่ด้วย มานอนยาวตลอดคืน อืมมมมม... ออกจะเกรงใจพี่นก แต่ว่างานก็ไม่เสร็จจริงๆ

เรื่องที่ประทับใจก็คือเรื่องนี้แหละ แม้ว่าพี่นกจะไม่รู้ว่างานเราผลจะออกมายังไง แต่พี่นกก็ช่วยเหลือเต็มที่ ทั้งด้านอุปกรณ์ ทั้งด้านเวลา กำลังกาย มาช่วยเรา ปลื้ม. เพราะว่าถ้าไม่ได้แรงสนับสนุนตรงนี้ เราก็คงไม่สามารถทำโปรเจคนี้ได้ เพราะว่ามันใช้ทรัพยากรเยอะทีเดียว

เราเปลี่ยนบรรยากาศห้องภาคที่เราอยู่ จากเดิมที่ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ก็ไปเปิดมูลี่ให้มันมีแสงจากนอกตึกเข้ามา โอ้ สว่างขึ้นเยอะเลยแฮะ ประหยัดค่าไฟที่จะต้องเปิดหลอดไฟ แถมได้ไฟที่แสงสว่างและเป็นธรรมชาติอีก ดีจัง.

เมื่อวานเราใช้เวลาในการเผาโปรเจคตลอดทั้งคืน หนีไปนอนตอน ตี 5 ถึง 7 โมงเช้า เนื่องจากทนความง่วงไม่ไหว ไม่น่าเชื่อหลับไปแปปเดียว ผ่านไปแล้ว 2 ชั่วโมง. ปั่นงานถึง 8 โมงเวลาส่งงาน ก็เถือกๆรีบๆรวมรีบๆส่ง ปรากฏว่างานที่ส่งไปมันไม่เรียบร้อยดี ใช้ไม่ได้อยู่หลายจุด นั่งปรับกันมาเรื่อยๆถึงบ่าย เราอีเมล์ไปส่งตอนค่ำๆที่ผ่านมา. อาจารย์เห็นคงรู้ว่า งานเราไม่พร้อมอย่างแรง เฮออออออ....