What is Human ?

ในช่วงชีวิตคนเรา หากมีใครคิดถึงเรา ก็คงจะมีความสุขอยู่ไม่น้อย สำหรับเรา ณ วันนี้ อาจจะไม่ได้มีใครที่คิดถึงเรา แต่เรากลับคิดถึงคนคนนึง ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้สนใจอะไรเรา ถึงแม้ว่าบางสิ่ง ที่อาจจะไม่มีโอกาสเป็นจริงได้ หรือโอกาสเป็นจริงน้อย เรากลับไขว่คว้าหาโอกาสเพียงน้อยนิดนี้ นี่แหละคือคน.... เช่นเดียวกับหมอ ที่เมื่อคนไข้หมดทางรักษา แม้ว่าโอกาสจะรอดเพียง 0.001% แต่คนไข้ ก็อยากได้ยินถึง 0.001% ที่ว่านั่น จากหมอ เพราะชีวิตคนเราอยู่ได้ด้วยความหวังนั่นเอง

เช่นเดียวกับใครคนนึงที่ท้อแท้และสิ้นหวัง อย่างประโยคหนึ่งที่ผมได้ยินมาและตราตรึงอยู่ในใจ นั่นก็คือ "ถ้าผมจะต้องสูญเสียทุกอย่างไป ผมขอสูญเสียความหวังเป็นสิ่งสุดท้าย"

มาถึงวันนี้ แม้ว่าเวลานอนจะฝันถึงเค้า เวลาตื่นก็เพ้อถึงเค้า เวลากิน เวลาขับรถ เวลาอาบน้ำ เวลาเรียน ทุกเวลาที่มีเค้าวนเวียนอยู่ในหัว แต่หากเรารู้จักความสงบรอบๆกาย ก็จะทำให้เราอ่านหนังสือรู้เรื่องขึ้นเยอะ เวลาเห็นเค้า อย่างน้อยก็เพียงเห็นเค้าก็มีความสุข แม้จากรูป ถึงแม้ว่า เราจะไม่มีโอกาสได้คุยโทรศัพท์นานๆ แต่เราก็ยังมีโอกาสได้ยินเสียงเค้าอยู่บ่อยๆ

เมื่อวานนี้ เราสามารถควบคุมอารมณ์ให้นิ่งได้ ตั้งแต่โทรไปหาเค้า แล้วเค้าไม่คุย ให้เพื่อนคนอื่นคุย หรือจะเป็นโทรไปแล้วเค้าไม่รับสายในช่วงเช้า ในช่วงค่ำ เราอยากโทรหาเค้า แต่เราก็คิดว่า มันคงจะมากเกินไปจากสิ่งที่เราควรทำ ในเมื่อ เราอยากให้เค้าเห็นว่าเราเป็นเพียงเพื่อนเค้าคนหนึ่ง ก็ไม่ควรจะทำอะไรมากให้รู้สึกว่า ยุ่งเข้าไปในชีวิตของเค้ามากเกินไป ความคิดถึง บางครั้ง ก็ต้องหักห้ามใจที่จะบอก ความโหยหาของเราเอง ที่อยากจะบอกหลายสิ่งหลายอย่างออกไป แต่บอกไปแล้วจะได้อะไร ถ้าหากมันเกินสิ่งที่เป็นความพอดี เราก็ควรจะอยู่นิ่งๆบ้างดีกว่า เก็บความรู้ึสึกภายในจิตใจของตัวเองบ้าง หลังๆมา เราปล่อยความรู้สึกในคนอื่นฟังมาก แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่ดีที่ทุกคนจะเข้าใจว่าเรารู้สึกอะไรอย่างไร แต่อย่างน้อย เราก็ต้องรู้จักควบคุมตัวเองบ้าง.

เมื่อวาน ถึงแม้ว่าจะอยากโทรหาเค้าตลอดเย็น จนกระทั้งนอน ที่ถือมือถือที่กดเบอร์เค้าอยู่นาน แต่ท้ายที่สุด เราก็เลือกที่จะนอนได้ โชคดี ที่เราง่วงอยู่พอสมควร พอที่ว่า แม้ว่าเราจะฟุ้งซ่าน เราก็ยังหลับได้ เลยเลือกที่จะไม่โทร หลับไปพร้อมกับความฟุ้งซ่านนั่นเอง...

ึถึงอย่างไรเราก็เป็นเพียงคนคนหนึ่ง ที่ชอบเค้า แต่อยากให้เค้าเห็นเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่เค้าสามารถคุยได้ปกติเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ไม่ใช่เห็นว่าเราชอบ เลยไม่กล้าพูด หรือไม่กล้าเล่นด้วย เพราะฉนั้น เราก็ต้องรู้จักควบคุมตัวเองด้วย เอ พูดแล้วก็วนไปวนมา

ถึงแม้ว่าเราจะสามารถคิดกับเค้าเป็นเพียงเพื่อนได้บางครั้งบางคราว จากการข่มใจตัวเอง จากการพูดกับตัวเอง พูดกับคนอื่น จากการพยายามตอบสนองให้้น้อยลง ปฏิบัติอะไรให้น้อยลง แต่ท้ายที่สุดแล้ว เราอาจจะตกหลุมเข้าอย่างจัง ถึงแม้เราไม่พยายามคิดถึง แต่เหมือนจิตใต้สำนึกก็นำพาเราไปเจอเค้าในฝันอยู่เสมอ ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอย่างไรดีละ??

ใช้สติอยู่กับตัวเอง ใช้เวลาอย่างมีความสุข Positive Thinking is beginning today.....

ไม่ได้ยินอย่างนี้มานานแล้ว พอได้ยินอีกที เลยสะกิดใจ. จริงๆ เจ้านายของเรา ก็คือจิตใจเรา หากเรามองในอีกมุมหนึ่งเรา เจ้านาย ที่ทำงาน ไม่ใช่ เจ้านายเรา แต่เป็น... ลูกค้า. เราทำงานให้กับลูกค้า ซึ่งคนทั่วไปเรียกว่า เจ้านาย แต่เจ้านายเรา ก็ทำงานให้กับลูกค้า ซึ่งเป็นเจ้านายที่ใหญ่กว่า และเจ้านายที่ใหญ่กว่า ก็ทำงานให้กับลูกค้า ต่อไปเรื่อยๆ โดยมีคนมีกำลังซื้อ เป็นลูกค้า.

ดังนั้น การที่เราทำงานกินเงินเดือนไปวันๆ ก็ไม่ต่างจากการทำงานให้ลูกค้า (customer) ถ้าเราทำไม่ดี ก็อาจจะโดนลูกค้าตำหนิ ถ้าทำดี ก็อาจจะได้รับคำชม ... แต่... มันก็ขึ้นอยู่กับชนิดของลูกค้าอีกละ

ลูกค้าชั้นดี (Grade A)

ลูกค้าชั้นดี เราทำงานดี เค้าก็ตอบแทนตามสิ่งที่เราควรจะได้ หากเราทำงานบกพร่อง ก็จะเตือนด้วยไมตรี หรืออบรมให้เราทำงานได้ดีขึ้น หรือบางครั้ง ก็จะคอยสอนเราเรื่อยไป จนกว่าเราจะทำงานเป็น ลูกค้าชั้นดี มักจะกลายเป็นที่รัก ของผู้ที่ทำงานให้ หรือเรียกว่าผู้ผลิต (แม้จะได้ยินคุ้นหูว่าลูกจ้าง)

ลูกค้าชั้นดีช่วยให้ผู้ผลิต อบอุ่นใจ และรู้สึกอยากจะทำงานให้ แม้ว่างานที่ได้รับ อาจจะดูเกินตัวไป แต่เราก็จะยินดีที่จะทำให้.

ลูกค้าระดับกลาง (Grade B)

ลูกค้าระดับกลาง ทำงานดี อาจจะเฉยๆ ทำงานไม่ดี ก็เฉยๆ ลูกค้าแบบนี้ เราได้มาก็ดี แต่ไม่ได้มา ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจมากนัก

ลูกค้าระดับล่าง (Grade C)

ทำมาต่อให้ดีแค่ไหน ก็ไม่พอใจ คิดว่าจะต้องทำให้ดีมากกว่านี้ ลูกค้าพวกนี้ไม่สนใจที่จะส่งเราไปไหน ขอแค่ทำงานให้เค้าเสร็จ และถึงจะเสร็จ ก็ต้องการที่มากกว่า ลูกค้าพวกนี้ มักเห็นเราเป็นแค่แรงงานราคาถูก ลูกค้าประเภทนี้ มักเป็นที่หนักใจของผู้ผลิต ไปไกลๆได้ยิ่งดี

ความรู้สึกของผม

สำหรับผม ผมรู้สึกดี ที่ได้ทำงานโดยมีลูกค้าเป็น Reuters Software (Thailand) สำหรับผม บริษัทแห่งนี้ มีระดับสินเชื่อ ในระดับ A- แม้หลายสิ่งหลายอย่าง จะไม่ได้ดีที่สุดของลูกค้า แต่ก็เรียกได้ว่า มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ. สิ่งที่ดูเหมือนขัดกับความรู็สึกผมอย่างเดียวก็คือ ผมอยากทำ Desktop Software หรือ Software สำหรับ End-User มากกว่า อยากทำอะไรที่มีคุณค่ากับกลุ่มคนทั่วโลก ดังนั้น นอกเหนือจากที่นี้แล้ว ลูกค้าระดับ A+ ของผมก็คือ Google ซึ่งเป็นที่ไฝ่ฝันของคนนับแสน หรือล้านคนในสาย IT ที่อยากจะเข้าทำงานที่นี่ แต่จะมีสักกี่คน ที่ฝ่าด่านคัดกรองของลูกค้าชั้นดีเข้าไปได้

อาจจะเป็นเพราะการที่ผมได้เข้าทำงานที่นี่ + กับที่มีคนพูดสะกิดหูผมขึ้นมะ ทำให้ผมคิดได้ดังนี้ เพราะ หนึ่งในปรัชญาในการทำงานที่นี่คือ Service-Driven ซึ่งถือเป็นหัวใจสำคัญของการทำงาน คือ "ลูกค้า" รู้ว่าลูกค้าต้องการอะไร รู้ว่าลูกค้ารู้สึกอย่างไร และเราจะทำอะไรให้กับลูกค้า บริการให้ลูกค้าประทับใจ และสิ่งนี้นั้นเองที่ทำให้ลูกค้าประทับใจในโปรดักส์ของลูกค้าเรา. หุหุ.

Upgrade : Story that someone would like her life better, one day everything is better. And The end is only a game.

Why do some of us have to try very hard to find "perfection" to fulfill our own lives but in fact it has always been with us since we were born.

As a result of drawing comparisons between people's judgment and people's talking about us.we start to look for many things and fill those gaps by without knowing whether they are appropriate to our needs.It is a question of how many of us will be the lucky ones?

คนเรามักพยายามที่จะทำให้ตัวเอง Perfect แต่กลับไม่คิดว่า ในความเป็นจริง เรา Perfect มาตั้งแต่เกิดแล้ว ไม่มีใครเหมือนเรา และเราก็ไม่เหมือนใคร การที่เราเป็นอย่างนี้ มีชีวิตอย่างนี้ (นิสัย วิธีการดำเนินชีวิต) นี่แหละ คือความ Perfect ของเรา.

ผลจากการเปรียบเทียบระหว่างเรากับคนอื่น คนอื่นกับเรา การที่คนอื่นพูดถึงเรา เราพยายามที่จะหาสิ่งต่างๆ เพื่ออุดช่องว่างของตัวเอง โดยที่คนอื่นก็ไม่รู้ว่าความจริงเราเป็นอย่างไร และอะไรเป็นสิ่งที่เราต้องการที่แท้จริง

The Collection : Girl who want someone live with her and dont want her to go anywhere

Lots of our behaviors will possibly be found in our backgrounds.

Gabe's story : Story about Gabe who guy have a god write his life.

You have tried the best at things and you have also prepared things well. Still, you are not guaranteed to be able to get results.But once you overcome your difficulties with courage and determination, then you will change your life.

My Opinion: Somebody think that what their being is what someone write thier life to be. This make a life up to someone. Why? Why we don't start to write down our life by ourself.

เรื่อง Gabe เป็นเรื่องหนึ่งที่เราชอบ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ Gabe ที่เหมือนถูกชะตาลิขิต ชีวิตอยู่ในสภาพย่ำแย่ วันหนึ่งเขาขับรถชน แล้วเขาเห็น คนตัวส้ม คอยมาจัดการทำให้เกิดเหตุต่างๆร้ายๆ อุบัติขึ้น คนตัวส้มพาไปพบ กับคนที่เป็นผู้เขียนชีวิตให้กับ Gabe, Gabe พบแล้วก็ขอกับหัวหน้าผู้เขียนคนนั้น ให้ นักเขียนหยุดเขียนเรื่องของเขา นักเขียนคนนั้น ต้องเขียนชีวิตคนจำนวนมากในแต่ละวัน และ Gabe ขอเลือกที่จะเขียนชีวิตของเขาเอง

ความคิดฉัน: ทำไมชีวิตเรา บางคนถึงคิดว่ามันเป็นชะตาฟ้าลิขิต เวลาเจออุปสรรคต่างๆ ก็ท้อถอย เพราะคิดว่า นี่เป็นสิ่งที่ถูกลิขิตมา. แต่ทำไม เราไม่เลือกที่จะสู้เพื่อลิขิตชีวิตของเราด้วยเราเอง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับ ใครที่เป็นคนเขียนเรื่องของเราขึ้นมา. ชีวิตเรา เราเขียนเองได้

ว่ากันว่า ชีวิตคนเรา สิ่งที่ยากที่จะควบคุมได้นั่นก็คือจิต ใครที่สามารถควบคุมจิตของตนได้ย่อมทำให้ตนเองมีความสุข แต่หากการยอมให้จิตใจมาควบคุมเราละก็ เมื่อนั้นก็จะมีแต่ความทุกข์. สำหรับเรา เราเองก็รู้สึกว่า เราถูกครอบครองโดยจิต เรามีกิเลสมากมายที่ไม่อาจจะลดลงได้ มีความอยากได้ มีความต้องการ หากเราสามารถปล่อยให้อะไรมันผ่านไป จิตเราย่อมไม่ต้องคิดอะไร ไม่ฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย และเราเองก็ไม่เป็นทุกข์

ในวัยเด็ก เรามีชีวิตโดยเราครอบครองจิตโดยสมบูรณ์ เราคิดเช่นนั้น เราไม่แคร์ว่าใครจะคิดอย่างไร ถ้าเราทำในสิ่งที่ถูกต้อง เราไม่สนใจว่ารอบกายจะต้องมีใคร ไม่สนใจว่าใครจะไปไหนอย่างไร. คือ สนก็คือคุย ไม่สนก็คือไม่คุย... กาลเวลาผันเปลี่ยน ใจเราก็เปลี่ยนแปลงไป ตอนนี้เราต้องการคนที่อยู่เคียงข้างเสมอ ต้องการคนรัก ต้องการให้เค้ารัก แต่เรากลับไม่รู้ที่จะดูแลรักให้ดีได้อย่างไร หรือเราจะทำอย่างไรให้ต่างฝ่ายต่างอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ท้ายที่สุดแล้ว เรากลับกลายเป็นคนที่โดนจิตครอบครอง เหมือนเด็กสปอย เอาแต่ใจ ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ

ไปเรียนเคน ได้ดูรายการ Twilight Show เป็นรายการที่ดีมากๆ รายการนึง เป็นหนังสั้น ที่ให้ข้อคิด และเตือนใจได้เป็นอย่างดี เรากำลังรู้สึกว่า ตอนนี้เรากำลังเป็นเหมือนตัวละครเรื่องหนึ่ง เรากำลังรู้สึกว่า I want to have it but I dont learn how to love it? เดี๋ยวจะเขียนใน Entity ถัดไป.

มันเป็นเรื่องที่เกิดจากเราเข้าวัด ตอนไปค่ายๆนึง + เกิดจากเว็บ Budpage.com + เพื่อนๆที่ไปวิปัสสนา มาพูดให้ฟัง. ว่ากันว่า คนเรา เอาแต่คิดถึงสิ่งรอบตัว คิดถึงสิ่งนู้นสิ่งนี้ คนนั้นคนนี้ รักคนนั้น รักคนนี้ อยากดูแลคนนั้น อยากดูแลคนนี้ แต่สิ่งที่เรากลับไม่เคยใส่ใจมันเลยนั่นก็คือ ตัวของเราเอง

บางครั้ง เวลาเราไม่มีเพื่อน เราเลยเหงา เพราะเราหาเพียงที่พึ่งที่เป็นผู้คนรอบกาย แต่กลับไม่นึกถึง สิ่งที่อยู่กับตัวเรา นั่นก็คือ ใจของเราเอง ใจของเราไงละที่อยู่เป็นเพื่อนเราตลอดมา อยู่ทุกเวลา อยู่ทุกโอกาส รู้สึกไปกับเรา แต่เรากลับไม่ได้นึกถึงเลย ตอนไปเข้าค่าย มีเดินจงกรม นั่งสมาธิ ฟังธรรม สิ่งเหล่านี้เป็นการให้เราอยู่กับตัวเอง และเจริญสติ

ปกติเราเองไม่เคยเข้าวัดหรอกนะ ไม่ชอบฟังพระพูด รู้สึกมันน่าเบื่อ แต่ตอนไปค่ายครั้งล่าสุด ความคิดเราก็เปลี่ยนแปลงไป เรารู้สึกว่า เราฟังพระท่านสอน ท่านพูดได้โดยที่เราเองไม่เบื่อ เราเดินจงกรม เป็นการให้สติอยู่กับตัว ระลึกว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ นั่งสมาธิกำหนดลมหายใจ สิ่งเหล่านี้ เราทำมาก็บ่อยนะที่โรงเรียน ตอนอยู่ มัธยมฯ แต่พอไปทำที่วัดครั้งนั้น (ค่าย Idea) กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

จดหมายรักถึงตัวเองก็เหมือนกันนะ จริงๆ คือ เราเปิด BudPage.com แล้วเห็นมีเชิญชวนเขียนจดหมายรักหาตัวเองอยู่ และ ณ เวลานี้ เวลาที่จิตเราฟุ้งซ่าน วิ่งไปไหนต่อไหน เลยอยากเรียกจิตให้กลับมาอยู่กับตัว เลยลองเขียนจดหมายรักหาตัวเองตามคำเชิญชวนดู อืมมมมม ได้ผลแฮะ. เรารู้สึกดีขึ้น [นั่งบ้ายอเขียนถึงเรื่องต่างๆนานา] เรารู้สึกว่ามันช่วยเจริญสติเราเหมือนกันนะ ว่าจริงๆแล้ว ไม่ว่าใครจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่อยู่กับเราก็คือ ใจเราเอง รักตัวเองให้มากๆ ดูแลตัวเองให้ดีดี จะได้มีเวลาดูแลใครๆ หรืออยากทำอะไรให้กับสิ่งภายนอกให้มันดีขึ้น

เรารู้สึกดีขึ้นหลังจากเขียน ดูแปลกดีนะ ว้าวววว วันนี้มีคนเขียนจดหมายรักมาให้เราด้วย อิ่มเอมใจแปลกๆ หุหุ

แม้ว่าตอนบ่ายจะถูกทำลายกำลังใจอย่างรุนแรงด้วยข้อสอบวิชา AI เออ แต่พอเรานึกถึงเรื่องจดหมายหลังสอบ นี่ก็ช่วยให้อาการดีขึ้นบ้าง เหอๆ.

เพื่อนๆหลายคนที่ไปวิปัสสนา ตอนกลับมา ชอบมาพูดให้เราฟัง ว่าให้ระลึกตัวว่า ณ เวลาปัจจุบัน ตัวเองกำลังทำอะไร รู้ตัว แต่ตอนนั้นก็ดูไม่ได้ซึมซาบเข้าไปสักเท่าไหร่หรอก ตอนนี้เหมือนจะซึมซาบเข้าไปได้สักจิ๊ดนึงละ

ว่าแล้วก็เห็นทีต้องไปอ่านหนังสือ Network ต่อดีกว่า.../