IT Certified

ประกาศผลแล้ววันนี้ สำหรับการสอบ ITEE - Information Techonology Engineer Examination ระดับ Fundimental ที่สอบไปตั้งแต่เดือนเมษายน 2549 ที่ผ่านมา เป็นการสอบ Certified ที่ได้ผลช้าที่สุดเท่าที่เคยสอบมาเลย. แต่ผลของเราก็คือ.... ผ่้าน ก๊าบบบบบ. ^_^ แต่ไม่มีคะแนนบอกว่่าได้คะแนนที่เท่าไหร่.

วันนี้ไปสอบ ITEE Exam ที่ ม.เกษตรศาสตร์ จริงๆเริ่มขี้เกียจจะไปเล็กๆ แต่จ่ายตังค์มัดจำสอบไปแล้ว 1,000 บาท เลยไปหน่อย จะได้มีเงินเข้ากระเป๋ากลับคืนมา. ก็ได้อ่านหนังสือก่อนไปแค่นิดๆหน่อยๆ (อ่านผ่านๆหนังสือ 1 เล่ม) แถมในเว็บก็ไม่บอกว่าจะทดสอบความรู้ในเรื่องอะไรบ้าง (เว็บ ITEE ของ NECTEC) วันนี้ทำได้ แต่มั่นใจไม่ถึงครึ่ง ที่เหลือมั่ว กับไม่รู้. มีข้อสอบเรื่องกระบวนการทดสอบ Software โชคดีที่เราได้อ่านหนังสือของ สสท. พัฒนาซอฟแวร์มีแค่นี้ โอ้จอร์ช มันเยี่ยมจริงๆเลย ชอบหนังสือเล่มนี้ รู้สึกอ่านแล้วได้อะไรมากกว่าอ่านตำราเรียนทั่วไป. ข้อสอบเหมือนของปี 2001 บ้างนิดหน่อย แต่ไม่ได้ลองทำข้อสอบ เพิ่งมาลองทำตอนเช้าวันนี้ ก็เลยไม่รู้ว่าจะถูกหรือจะผิดอะไรอย่างไรอยู่ดี ครึ่งเช้าโหดภาคทฤษฎี มีทั้ง Operation Research (ที่เคยเรียน) Simulation (ที่เคยเรียนอีกเช่นกัน) OS , System Analysis (DFD Diagram) ไม่มีออกวิชา Compiler. แต่ Computer Organization , Computer Architecture ออกเยอะอยู่ กับพวกข้อสอบกระบวนการทดสอบอะไรเทือกนั้น.

ช่วงบ่าย หนัก Programming ตอนแรกก็คิดอยู่ว่า 2 ชั่วโมงครึ่งเนี๊ย ในเว็บเขียนว่าข้อสอบ 8 ข้อ คงไม่ธรรมดาแน่ๆ แถมเป็นเลือกทำอีก. แล้วเราก็สงสัยจริงๆว่าเป็น Choice เนี๊ย มันจะยากอะไรวะ แค่ 8 ข้อ. เข้าไปแล้ว สนุกมากๆ เหอๆ เสียเวลาอ่านข้อสอบอยู่ ครึ่งชั่วโมงในแต่ละข้อ ทำข้อสอบใช้เวลา 5-10 นาที แล้วเป็นข้อสอบที่ต้องอ่าน จะอ่านแต่โจทย์แล้วตอบเลยไม่ได้ (เพราะมันจะ Blank ว่างเปล่าในหมองมากๆ) ถึงแม้จะพยายามอ่านโจทย์ให้น้อยที่สุดแล้ว (อ่าน Requirement จากหลังมาหน้า) สุดท้ายก็ต้องอ่านโจทย์ทั้งหมดอยู่ดี. ข้อสอบ 5 ข้อแรก เค้ามีมาให้เป็นเหมือนภาษาอัลกอฯ หรือไม่ก็ภาษาอะไรก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก เค้าก็จะถามว่า บรรทัดที่ว่างไว้ ต้องใส่ Function() อะไรเข้าไป หรือว่าตอบอะไรได้ มี Choice มาให้เลือกจาก a,b,c...j เลือก 1 อัน เป็นโค้ดโหมะเลย แต่หนุกดี รู้สึกว่ามันเป็นข้อสอบใช่เลย ต้องใช้หัวคิดสักหน่อย แต่ถ้าคิดบ้างก็จะตอบได้ ไม่โดนหลอกจุกจิก (สำหรับคนอ่านโจทย์ไม่ครบ) ส่วนข้อที่ให้เลือก ก็โอ้จอร์ชมาก เราเลือกข้อที่เป็นภาษา Java ไป เพราะนอกจากตอบน้อยแล้วยังง่ายอีกด้วย (หรือไม่เราก็โดนหลอกไปแล้ว) สรุปใช้เวลา 1.30 ชั่วโมงกับข้อสอบ 5 ข้อแรก 45 นาที สำหรับ Java 1 ข้อที่นั่งงงโจทย์อยู่ 15 นาที กับ Java ข้อง่ายข้อนั้น.

ผลจะเป็นอย่างไรคงจะต้องติดตามชมตอนต่อไป.

ชอบข้อที่ถามเรื่อง Netid , Hostid ของ IP Address ขององค์กรหนึ่งว่าจะต้องกำหนดเป็นเท่าไหร่. ได้คิดบ้างเล็กๆ. มาสอบคราวนี้เหมือนมานั่งฟื้นฟูความรู้ที่เคยเรียนๆไป ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา

ไอ้ที่ไม่ชอบใจนักก็คือ หน่วยงาน ITEE ของ NECTEC จะให้ Print บัตรเข้าสอบ ทำไมฟะ ไปถึงทุกขั้นตอนก็ใช้บัตรประชาชนอยู่ดี ตั้งแต่ลงทะเบียนสอบ หรือเข้าสอบ ให้ Print มาเปลืองหมึก เปลืองรูปแปะ แล้วก็ ใช้ทั้งบัตรสอบ บัตรประชาชน. ไม่เข้าใจ อย่างนี้เรียกว่า กระบวนการที่สิ้นเปลืองเวลา และทรัพยากรไปโดยเปล่าประโยชน์

(ไอ้รูปที่จะต้องส่งไป เพื่อที่จะแปะโต๊ะมันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้ใบที่ตอนหลังให้ Print เองเนี๊ย - - ' ) กับอีกเรื่องก็ขั้นตอนการสมัคร วุ่นวายดี เหอๆ. เป็นการสมัครที่ดูวุ่นวายที่สุดเท่าที่เคยทำมาเลย. ขนาดสมัครสอบ Entrance ยังรู้สึกว่ากระบวนการง่ายกว่านี้เลยนะเนี๊ย

ผ่านไปแล้วสำหรับค่าย MCAD Boot Camp ที่ ขอนแก่น. มาเขียนช้าหน่อย แต่ก็ยังมีเรื่องให้เขียนมากมาย. ค่ายนี้เป็นค่ายปิดท้ายชีวิตนักศึกษา หรือช่วงก้าวแรกของชีวิตไปอย่างสมบูรณ์แบบ. หลายสิ่งหลายอย่างเป็นไปอย่างที่เราอยากให้เป็นไป ค่ายนี้เลยเป็นค่ายที่ประทับใจมากมาย.

เริ่มต้นด้วยวันแรกที่เราออกเดินทางจาก กรุงเทพฯ ช่วงค่ำ หลังจากกลับมาจากค่ายแด่น้อง โดยมีพ่อแม่ขับรถไปส่งเราที่นครชัยแอร์ เป็นครั้งแรกที่เราจะเดินทางไปต่างจังหวัดคนเดียว แบบชนิดที่ไปแล้วจะไม่เจอคนรู้จักคนใด. นั่งรถนครชัย เริ่มต้นก็มีปัญหาเลย เพราะเราจองตั๋วขึ้นไป คนข้างๆเป็นแม่ชี พนักงานดูแลรถ เลยต้องจัดการปรับเปลี่ยนที่ทางใหม่ให้ เราได้นั่งหลังสุด ไปถึงเป็นช่วง ตี 4 กว่าๆ เราก็ไม่รู้คิดอะไรของเราก็ขึ้นไปนั่งรถนครชัยแอร์ที่เตรียมไว้ เค้าไปส่งที่ม.ขอนแก่นเลย ตอนนั้นมึดมาก ตู นั่งกร่อยรอเช้าที่ตึกชีววิทยา ซึ่งมีแสงสว่างนิดหน่อย เพียงแต่ มีตัวคนเดียวเท่านั้นเอง

นั่งรอถึง 6 โมงครึ่งก็โทรหาพี่ป๋อง - Staff ดูแลค่าย เรื่องว่าจะต้องไปที่ไหนอย่างไร. ไปถึงตึกหลอดเจอพี่ประมวล ได้นั่งคุยกันพักใหญ่ ก่อนที่ เหมี่ยวกับอุ๊ (Staff) จะเข้ามาทักว่า "มาอบรม MCAD หรือเปล่าคะ" เราก็บอกว่าใช่ ม.ขอนแก่นดูดีกว่า คณะวิทยาศาสตร์ที่ลาดกระบังอีกแฮะ ความรู้สึกที่รู้สึกตอนนั้น เพราะมันมีทางเดินระหว่างตึก ต้นไม้ไม่เยอะ แต่อากาศไม่ร้อน

ตอนเข้าไปลงทะเบียน พี่แสบ ก็ถามว่าทำไมเราแต่งชุดอย่างนี้ (กางเกงขาสั้นเสื้อยืดรองเท้าแตะ) "ไปค่ายมาคับพี่" คำตอบที่บอกพี่เค้า. แล้วเราก็ไปนั่งหน้า รู้สึกว่าคนที่เรารู้จักชื่อเสียงเรียงนามคนที่ 2 ก็คือ "ติ่ง" น้องที่ตั้งใจเรียนหนังสือ กลับมาหอก็เห็นอ่านหนังสือทุกวัน.

วันแรกๆจะมีสันทนาการช่วงเย็น นำโดยพี่แสบ ทำให้เรารู้จักชื่อเพื่อนมากขึ้น แต่ Staff ก็ยังไม่รู้จักอยู๋ดีละหน่า. เป็นค่ายที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกับ Staff เพราะดังแล้วแยกวง 5555 (ไปนั่งแยกจากกลุ่มคนอบรม)

เราไม่ได้สนิทกับทุกคน เพราะ พอเลิกเรียนตอนเย็น จะมีส่วนหนึ่งที่ไม่ได้เข้าอบรม หรือไม่ก็รีบกลับ เช่นเด็กม.ขอนแก่น จึงเป็นกลุ่มที่เราไม่ค่อยรู้จัก. ได้รู้จักคือ กลุ่มเพื่อนๆที่พักหอพัก 9 หลังที่ทาง Software Park จัดที่ทางไว้ให้.

เรื่องที่ตื่นเต้นตกใจก็คือ มีอยู่วันนึง (วันที่ 4 เมษาฯ) ติ่ง ซึ่งพักอยู่ห้องข้างๆเรา วิ่งโร่มาห้องเรา แล้วรีบร้อนเรียก "พี่ป๊อปครับพี่ป๊อป" เราก็คิดว่าต้องเกิดเรื่องอะไรกับโจโร่แน่ๆ (เพื่อนคนหนึ่งที่พักกับติ่ง เป็นธารัสสิเมียกับเบาหวาน) ไปถึงโจโร่กำลังชักอยู่ มือไม้กับขาขยับอยู่ตลอด แต่ไม่รู้สึกตัว พยายามทักว่ารู้สึกตัวมั๊ย ตอนนั้นไม่รู้ว่ารู้สึกตัวแต่ควบคุมร่างกายไม่ได้ หรือว่า ไม่รู้สึกตัวเลย. เราถามติ่งว่า โจโร่บอกให้ทำยังไงบ้างถ้าชัก เราจำได้เท่าที่โจโร่บอก Staff ตอนวันแรกว่า ให้เอาน้ำตาลก้อนยัดปาก. ติ่งนิ่งๆไม่ได้พูดอะไร. เราเลยคว้าน้ำตาลก้อนทีโจโร่ซื้อมาเป็นกล่อง มาแกะ มดดำวิ่งไปทั่วกล่อง เราเลือกหยิบออกมา 2-3 ก้อน ใจนึงก็ไม่อยากป้อนเข้าปากสักเท่าไหร่ กลัวติดคอตาย เพราะเท่าที่เคยเรียนมา เวลาชัก ห้ามป้อนอะไรเข้าปากเป็นอันขาด แถมนอนอยู่ด้วยเลยกลัวใหญ่เลย แต่เจ้าตัวบอกไว้ว่าให้ประถมพยาบาลอย่างนี้ เราก็เลยเอาเข้าปาก แต่ฟัน โจโร่เค้ากัดไม่มีช่องว่างเข้าปาก ก็เลยเอาน้ำตาลขูดๆกับฟันให้มันละลายเป็นผงๆ คุณยายโจโร่โทรมาพอดี ติ่งรับ ติ่งบอกว่า ยายให้เอาน้ำตาลก้อนเข้าปากประมาณ 20 ก้อน เราก็ถาม 20 ก้อนเลยหรอ ก็เลยพยายามยัดก้อนแรกเข้าไป หมดก้อนแรกปุ๊ป โจโร่ เหมือนจะดีขึ้น (หรือเปล่า) ไม่กระตุกแล้ว แต่เฮ่ย ทำไมนิ่งท่าเดิมอย่างนั้นละ.

ตกใจอยู่ดีครับ เฮ้ย ยังหายใจอยู่เปล่าวะ พยายามทักว่ารู้สึกตัวมั๊ย เหมือนจะยังไม่รู้สึกตัว คลำหัวใจไม่เจอ (ไม่เต้น) (รึเปล่า?) ระหว่างตกใจอยู่ประมาณ 10 วิฯ ว่าจะทำยังไง โจโร่ก็เริ่มกลิ้งไปมา แต่ไม่รู้รู้สึกตัวแล้วหรือยัง เรียกอยู่บ่อยๆ รู้สึกจะยังไม่รู้สึกตัวแฮะ เจ้าตัวเริ่มกลิ้งไปมา ชนโต๊ะข้างเตียง เลยให้เขียว เพื่อนข้างห้องอีกคน มาช่วยจับ พยายามเอาโจโร่ลงมาจากเตียง โทรไปาหาพี่ป๋องที่ดูแลค่าย ถามว่าจะเอายังไง ให้ผมยัดน้ำตาล 20 ก้อน หรือจะพาส่ง รพ. (แต่เราก็คิดว่ายังไงก็ต้องส่งรพ.อยู่แล้วละ) พี่ป๋องบอกพาส่งโรงพยาบาล รอพี่ป๋องมา เราก็โทรหาคุณแม่โจโร่ เล่าให้ฟังว่า โจโร่ชัก ให้กินน้ำตาลไปแล้ว 1 ก้อน แต่เจ้าตัวยังไม่รู้สึกตัว. คุณแม่บอกด้วยอาการไม่ตกใจเหมือนเรา ว่าให้กินน้ำตาลเยอะๆ หรือไม่ก็น้ำหวาน อย่างน้อยทำให้เราเย็นใจลงได้บ้าง ว่าน่าจะเป็นอาการปกติ ที่เกิดขึ้นบ่อยๆ สักพักพี่ป๋องก็มาพร้อมคุณยาม ก็ช่วยกันลากโจโร่ลงบันได ลงมาขึ้นรถกระบะ จำชือ่ได้แน่เขียว แต่น้องอีกคนนึงจำชื่อไม่ได้ ก็มาช่วยกันจับโจโร่ที่ cap ท้ายกระบะ เราก็พยายามเอาน้ำตาลเข้าปากต่อ จนถึงโรงพยายาบาล ก็พาเข้าห้องฉุกเฉิน. เราก็บอกหมอว่า คนไข้เป็นธารัสสิเมียกับเบาหวาน เจ้าตัวบอกว่าถ้าชักให้กินน้ำตาล โทรถามคุณแม่บอกว่า ให้หมอฉีดอินซูรินแล้วจะดีขึ้นทันที ตอนนี้ผมให้กินน้ำตาลไปแล้ว 3-4 ก้อน คนไข้มีนัดถ่ายเลือดที่โรงพยาบาลวันนี้. แจงรายละเอียดเสร็จ หมอก็ถามรายละเอียดเกี่ยวกับคนไข้ เราไม่รู้ เลยต่อสายคุณแม่โจโร่ให้. ให้ติ่งเพื่อนร่วมห้อง ดันไม่ได้มาด้วย ตอนลงมาเราก็ยังจัดการไม่ถูก เห็นติ่งยืนอิ้งๆอยู่ ไม่ทันได้บอกว่า ติ่งต้องมาโรงพยาบาลด้วย ส่วนรายละเอียดเลยต้องโทรไปถามติ่ง น้องสองคนที่มาพร้อมกันกับเรา รีบหิ้วโจโร่ขึ้นรถกระบะมา เลยไม่ได้ใส่รองเท้าสักข้างเดียวทั้งสองคน ตอนขากลับขึ้นรถ เลยเดินเท้าเปล่ากันมา.

ตอนออกจาก รพ. โจโร่นิ่งหลับไปแล้ว คุณหมออยากให้นอนค้าง รพ. เราเลยโทรบอกแม่ แม่บอกเดี๋ยวให้ตามาช่วยอยู่กับหลาน. กลับไปที่หอเก็บข้าวของโจโร่ที่อาจจะใช้ระหว่างค้างรพ. ก่อน เราก็อาบน้ำ แล้วกลับมาจุดอบรม เรื่องนี้สอนเราอยู่หลายเรื่อง หนึ่งคือ เบอร์โทรฉุกเฉิน เวลาตกใจนี่ลืมนึกถึงเลยว่าควรโทรหาคุณแม่เป็นอันดับแรก สองเลยคือเบอร์โรงพยาบาลในที่ที่เราไปอยู่ สามเลยคือ เอาตัวคนที่รู้เรื่องเหตุการณ์หมดไปด้วย

ตอนเย็นวันนั้นก็ไปเยี่ยมโจโร่กัน. โจโร่กำลังให้เลือดอยู่ [ถ่ายเลือดออกไปแล้ว] ตอนนี้ถ่ายเลือดเข้าตัว. ช่วงที่คุยกับโจโร่ ได้ความรู้ทางแพทย์หลายอย่าง.

ช่วงเวลาที่อยู่ค่าย เรารู้จักกับน้อง/ เพื่อน หลายคน สัก 50% ของคนในค่ายทั้งหมดได้. คุยถูกปากและรู้สึกดีกับทุกคนเลย

ตอนกลับมาจากค่าย เรากลับมาอย่างมีความสุขเต็มเปี่ยม ว่านี่แหละคือค่ายปิดท้ายชีวิตนักศึกษาเรา เป็นค่ายอย่างที่เราหวังไว้จริงๆ.

เมื่อวานกะจะโทรหาผึ้งตอน 5 ทุ่ม ปรากฏว่าหลับไปก่อน (- - ') หนังสือหนังหาก็เลยไม่ได้อ่าน การงานไม่ได้ทำ. วันนี้ตอน 8 โมงครึ่ง ธ. กรุงศรีฯ โทรมา บอกว่ามีตำแหน่งงานด้าน IT ว่าง ถามว่าเราสนใจมั๊ย เราบอกว่า "เราได้งานแล้ว" เค้าถามว่าที่ไหน เราบอกว่า "รอยเตอร์" เค้าก็ถามว่าถามได้มั๊ยว่าเงินเดือนเท่าไหร่ เราก็บอกว่า "บอกไม่ได้ครับ" แยบถามมา "ได้ประมาณสองหมื่นหรือเปล่า" "ครับ" เผลอตัวตอบ "เกินสองหมื่นมั๊ย" "บอกไม่ได้ครับ" เค้าก็ไม่ว่าไงอีก บอกเพื่อนๆสนใจก็โทรติดต่อไปได้ เลยไปเขียนลงเว็บบอร์ด แต่ตั้งแต่วินาทีแรกที่ ธ. โทรมา เราก็รู้สึกทันทีทันใด กับเรื่องที่มันเกิดขึ้นก่อนหน้า

ก่อนหน้านี้ เราเอาเอกสารฉบับหนึ่งที่เอาไว้ขอ Digital Certificate ไปให้ทางธนาคารช่วยเซ็น เพื่อหวังว่าเราจะได้เอา Account มาศึกษาเสียที แต่แล้วก็ซึ้งในน้ำใจของทางธนาคารมาก ส่วนหนึ่งเราเข้าใจว่า มันเป็นเอกสารนอก ใครอยู่ๆจะกล้าบ้าเซ็น แต่คือ ไม่มีแม้แต่สนใจว่ามันคือเอกสารอะไร ทั้งผู้จัดการสาขา ท้ายที่สุดแล้ว ก็เลยเดินออกมาอย่างหมดหวัง และรู้สึกว่า สถานที่แห่งนี้ ไม่เปิดโอกาสด้านการศึกษาเรา. ก็ OK ไม่ว่ากัน แต่สถานที่ไหนที่ปิดโอกาสด้านการศึกษาเรา ก็อย่าหวังว่าจะได้ใช้ ความรู้ ความสามารถที่เรามี ไปพัฒนาอะไรให้กับมันเลย ยกเว้นว่ามันจะเกิดประโยชน์กับส่วนรวม. นี่คือสิ่งที่เราคิดตลอดที่ทางธนาคารโทรมา

เรียน Web App. วันนี้ เสียอารมณ์มากๆ. คนสอนไม่เตรียมตัว + เหมือนเราเอาเวลามาทิ้งไม่เกิดประโยชน์ เลยเกิดอาการที่เรียกว่า เซงจิต รอดูอีกวัน ว่าจะเป็นยังไงมั้งต่อไป,