น้ำแข็งก้อนเหลี่ยมกระดอนกระแทกกันไปมาในแก้วพลาสติก ตามจังหวะการโคลงเคลงของรถเมล์สีครีมแดงที่กำลังวิ่งตัด เข้าไปในซอยสวนพลู
ผมเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ภาพตลาดข้างทางผ่านเข้ามาในสายตาแล้วก็ผ่านเลยไป สายลมที่พัดมาปะทะหน้ามิได้ก่อให้เกิดความรำคาญเหมือนวันอื่นๆ
ไม่ได้รู้สึกสบายใจอย่างนี้มานานแล้ว
เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิตคนเรานั้น ถ้าจะให้ผมแบ่ง ผมจะแบ่งมันออกเป็นสองกลุ่ม
หนึ่ง คือเรื่องที่ตัวเราสามารถควบคุมได้
และอีกหนึ่ง คือเรื่องที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของตัวเรา
หากเราได้ทำทุกอย่างอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว
ไม่ว่าผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นอย่างไร ก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญเลยสักนิด
เพราะในโลกใบนี้ มีเรื่องมากมายที่เราไม่สามารถไปควบคุม
ในเมื่อเราได้ทำในส่วนของเราเต็มที่แล้ว จึงไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจอีก
ผมยกช็อคโกแล็ตเย็นที่เหลือติดก้นแก้วเพียงน้อยนิดขึ้นมาดื่ม แล้วก็ต้องหลับตาปี๋เมื่อลิ้นได้สัมผัสรสชาติอันเข้มข้นของมัน
ขมชะมัด
ตั้งแต่คำแรก ไม่ว่าจะโดนเจือจางด้วยน้ำแข็งที่ค่อยๆละลายสักเพียงใด เจ้าช็อคโกแล็ต ก็ยังคงรักษาสภาพเข้มข้นของตัวเองไว้จนหยดสุดท้าย
ใจคนเรา ก็คงคล้ายกับของสองสิ่งที่อยู่ในแก้วใบนี้
หากไม่เป็นน้ำแข็งละลาย ก็คงจะเป็นช็อคโกแล็ตรสชาติเสมอต้นเสมอปลาย
หากอยากจะรู้ว่าเป็นสิ่งใด
ก็คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินกันต่อไป
Comments
Mon, 23.06.2008 00:15
good idea
Fri, 20.06.2008 00:50
โอ้ ปั้นหมีโหดมั่งๆ อิ อิ
Thu, 19.06.2008 11:46
ขอบคุณมาก ๆ เห็นแล้วอมยิ้มแก้ม ปริ ^^
Thu, 19.06.2008 11:37
เห็นแล้ว แอบอมยิ้ม น่ารักมาก ๆ ค่ะ