JOMYUT.NET - Wonderful World

ทำงานไม่ทัน

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Thu, 15 Mar 2007 01:33:57 +0700

วันนี้ทำงานไม่ทัน จริงๆ งานเราควรจะเสร็จตั้งแต่เมื่อวาน แต่เหลือ IFP Connection กับทำข้อที่เขียนให้มันใช้ได้ สรุปว่าจากเดิมคาดว่าจะใช้เวลาเพียงครึ่งวัน กลับกลายเป็นใช้เวลาจนถึง 4 ทุ่ม จึงจะสามารถรันผ่านได้จำนวน 4 ข้อ พรุ่งนี้ยังต้องสู้กับ IFP Connection จำนวน 3 ข้อที่เหลือ

มุ้ย ทำงานเสร็จตั้งแต่เมื่อวานนี้ เข้ามาช่วยเราทำ IFP Connection. มีอยู่เยอะมากเกือบ 20 ข้อ แต่มุ้ยก็ทำเสร็จอย่างรวดเร็ว ขอบคุณมุ้ยมากนะ ในยามที่ท้อแท้ สิ่งที่เราต้องการคือเพื่อนที่คอยให้กำลังใจ.... ไม่น่าเชื่อว่า แม้มุ้ยจะไม่ได้สนิทกับเราสักเท่าไหร่เลย แต่ในยามต้องการกำลังใจ มุ้ยกลับพูด ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้มากมาย.

วันนี้ได้ต้นไม้หอยจากก้อง (จริงๆไม่ค่อยอยากเอามาเลย รู้สึกว่ามันควรอยู่กับธรรมชาติ จะสวยกว่านี้) ก้องไประยองกับเรา [rstl-friend-talk] แล้วก็ซื้อต้นไม้โมบายมาฝากเพื่อนในลูปทุกคน แปะชื่อไว้ด้วย แอบกลัว คิคิ เพราะว่าก่อนหน้านี้ก้องถามหาลูกแก้วทาง MSN ว่ามีใครยังเก็บไว้บ้าง (เพื่อนเก่าก้อง)

White day, เดิมทีกะว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนเก่า แต่สุดท้ายแผนก็ล่มไป เราเองก็ตื่นสายด้วย เลยไม่ได้ซื้ออะไรที่อยากจะให้เพื่อนเก่าเลย. วันนี้เป็นวันที่มีหลากหลายอารมณ์ ตั้งแต่ตื่นเต้น ดีใจ สมหวัง ผิดหวัง โดดเดี่ยว เหงาหงอย, เพื่อนใน Loop ดูสนิทกันดีจัง ทำให้เรารู้สึกว่าดูเค้าคอยดูแลซึ่งกันและกัน ดีอะ รู้สึกมันทำให้บรรยากาศของที่ทำงานลดลง อยากยังคงมีเพื่อนที่คุยกันได้เมื่อมีปัญหา เปิดใจให้กันและกัน ไม่ได้เป็นเพียงเพื่อนที่ทำงาน ที่ทำงานเสร็จกลับบ้าน ไม่มีอะไรผูกพันธ์ต่อกัน.

ย้อนกลับไปถึงช่วงก่อนไปบ้านแมกไม้ที่ระยอง... วันหนึ่งมีประชุม เรื่องที่จะไปบ้านแมกไม้กัน วันนั้นเราประทับใจในหลายๆเรื่อง... ซวง ถึงแม้ไม่ได้อยู่ตลอด แต่ก็มี คิม ที่พูดตอนคุยเรื่องอาหาร ว่าซวงกินมังสะวิรัต, เรื่องเหล้า คิมก็พูดเรื่องรถกั๊ก ว่าไม่อยากให้กั๊กเอารถไป เพราะว่าเป็นห่วงรถแล้วทำให้ไม่กล้ากินเหล้าหรือต้องคอยพะวงเรื่องที่จะต้องคอยมาขับรถ ดูเป็นคนเป็นห่วงเพื่อนดีอะ อย่างตอนไปน้ำตก คิมก็คอยบอก "ตา" ให้ระวังตอนเดินขึ้นเดินลงโขดหิน คอยระวัง.

หรืออย่างกุน ที่คอยเพื่อนเวลาเดินขึ้นลงน้ำตก ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง อย่างเราถ่ายรูปก็จะมีรอกัน

สึนามิ

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Tue, 06 Feb 2007 10:12:42 +0700

ข่าวของเพื่อนที่ลงหนังสือพิมพ์, ลืมเก็บไว้ ตอนนี้เข้าไปดูไม่ได้ซะแล้ว. เอามาจาก Blog คนอื่นอีกที แต่เนื้อหา จำได้ว่าเหมือนของหนังสือพิมพ์ มติชนนั้นหละ.

Continue reading "สึนามิ"

เด็กร้านส้มตำ

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sun, 03 Sep 2006 23:52:15 +0700

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ด้วยอาการ เสี้ยน.. อยากกินน้ำตก ก็เลยเดินไปที่ร้านน้ำตกที่กินประจำ แล้วกิน หมูน้ำตกตามปกติ ระหว่างนั้น ก็มีเด็กคนนึง เดินๆมาเปิดหม้อนู้นหม้อนี่ ในใจเราก็คิดว่า แม่คงให้เด็กเก็บหม้อมาช่วยล้างจานมั้ง เนื่องจาก เมื่อสักครู่พ่อแม่ของเค้า หอบถังจานชุดใหญ่ไปหลังบ้าน... ดูไปได้สักพักหนึ่ง เด็กมันก็เปิดหม้อนู้นหม้อนี้ บนโต๊ะส้มตำ เอ เหมือนมันไม่ได้กำลังจะเก็บล้างจานแฮะ เหมือนมันกำลังจะทำอะไรสักอย่าง

เด็กคนนี้อ้วนท้วนสมบูรณ์ อายุน่าจะสัก 6-10 ขวบ ไม่เกินนี้แน่ๆ หลังจากนั่งดูได้สักพัก เด็กมันก็มาเล่นไฟ เล่นเครื่องมือทำกับข้าวต่างๆที่อยู่บนโต๊ะตำส้มตำ อุตสาห์ปืนเก้าอี้ขึ้นไปยืนเล่นเลยนะ ใส่เครื่องปรุงนู่นนี่เล่นอย่างสนุกสนาน ในใจเราก็คิดว่า ทำไมแม่มันไม่มาดูแล หรือว่าวะ เกิดไฟลวก น้ำร้อนลวกทำไงวะเนี๊ย... ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เรายังกินหมูน้ำตกอยู่ใกล้จะเสร็จละ

สักพักเด็กมันก็เอาที่มันทำใส่จาน ปาดเหงื่อทีนึง พยายามโกยทุกอย่างที่อยู่ในหม้อที่มันทำลงจาน เอาน้ำเปล่าข้างๆ มาเทลงหม้อ เราก็คิดว่ามันคงจะเอามาชะล้างทุกอย่างลงจานมั้ง ที่ไหนได้ หลังจากเขย่าๆ มันก็เทลงถังขยะ แล้วก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะส้มตำ เอาหม้อขึ้นไปเก็บ แล้วก็เอาผ้าเช็ดโต๊ะมาเช็ดรอบๆบริเวณที่มันทำ

บนจานเป็น หมูน้ำตก!!!! โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เด็ก 6 ขวบทำหมูน้ำตกกินเอง เท่านั้นยังไม่พอ เด็กคนนั้นปีนลงมาจากเก้าอี้ ที่ไปยืนทำหมูน้ำตก แล้วก็มาที่ถังข้าวเหนียวที่อยู่บนเก้าอี้ มันก็หยิบไม่ค่อยถึงหรอกนะ แต่ก็พยายามปัดเอาผ้าขาวม้าออกมา แล้วก็เอาถุงพลาสติกที่ทิ้งๆไว้ในนั้นออกมาวางข้างนอก แล้วก็พยายามเอาผ้าข้าวม้าด้านนอกออกมากอง... ที่ตรูอึ้งอีกรอบก็คือ เด็กมันเอาถุงพลาสติกมาสวมกับมือ แล้วก็หยิบข้าวเหนียวลงจาน กรี๊ดดดด อึ้งมากค่าาา... ประมาณว่านึกถึงตัวเองตอนอายุ 6 ขวบ มีัดไม่เคยแตะ ไฟไม่เคยยุ่ง ไข่เจียวตูยังทำไม่เป็นเลยตอนนั้น ยังให้พี่ป้อนข้าวอยู่ด้วยเลยมั้งตอนนั้น ว่าแล้วก็นึกอายเด็ก 6 ขวบที่นั่งทำหมูน้ำตก ซึ่งตอนแรกเราคิดว่ามันนั่งเล่นอยู่ อายอย่างแรง ประมาณว่าถึงจะเป็นตอนนี้ เราก็ยังทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นหรอกนะ ก็ได้แค่ ข้าวไข่เจียว กับต้มมาม่ากิน ( . . )

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ตรูดูถูกเด็ก 6 ขวบมากเกินไปนะเนี๊ย. //

ปาท่องโก๋ตุ๋น

nospam@example.com () — Thu, 30 Jun 2005 09:42:56 +0700

เรื่องจากค่ายค้นฝัน สร้างสรรค์ความดี นะฮับ. เราจะมีไปกัน 2 ช่วง คือ ครั้งแรก ไป Train Staff ครั้งที่ 2 ไปทำค่ายจริง เริ่มต้นด้วย กุ้ง เอา ปาท่องโก๋ชิ้นเล็กๆมาให้ อืมมมมมมเห็นแล้วน่าอร่อยมาก แป้งนิ่มๆ แต่ข้างในมันแข็งๆนะ เราก็ถามกุ้งว่า กินได้จริงเปล่า เจ้าตัวบอกว่ากันได้ แต่เรายังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ เนื่องจากมีสายตาของทิพย์ ส่งมาแบบไม่น่าไว้ใจนัก ก็เลยเก็บปาท่องโก๋ไว้ก่อน เสร็จแล้วก็เจอหมู ก็ถามหมูอีก

หมูบอกว่าต้องเอาไปแช่น้ำก่อน ถึงจะกินได้ มันกินได้จริงๆ. เสร็จแล้ว เราก็เดินไปทำธุระแถวกุ้งอีกรอบ กุ้งบอกกินไปหรือยัง. เราก็บอกกุ้งว่า อ่าว มันต้องแช่น้ำก่อนไม่ใช่หรอ เห็นหมูบอกว่าถ้าไม่แช่น้ำ มันจะไม่พองออกมา

งุงิงุงิ ก็เห็นสายตามาจากทิพย์อีกรอบ น่าไว้ใจเหลือกัน =''= สักพักกุ้งก็บอกว่า แกอย่ากินนะเว้ย มันคือ "พวงกุญแจ" หงิ โดนตุ๋นซะเละเลย =''=

เปา แบก ฟอม เจแปน

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 08 Jun 2005 00:07:13 +0700

เล่นเกมส์เพลินไปหน่อย เปากลับมาได้ 2 วันแล้ว วันนี้เปามาโรงเรียนเป็นวันแรก. ตอนแรกเจอหน้าเปาไม่มีไรให้เค้าเลย งุงิงุงิ แอบน้อยใจ ของกินหมดแย๊ว อยากเกนม้างงงง่าาาาา คนอื่นกินกันไปหมดเยย T.T และแล้วก่อนกลับ เปาก็ให้ของฝากเรา ^.^ เป็น กล่องแบบพับเก็บได้ ไตล์ เจแปง ดีจายโคด นั่งคิดอยู่ 1 นาทีว่าจะขอบคุณไงดี ก่อนที่จะโทรไปบอกว่า "กล่องมันเล็กไปหน่อยนะ ใส่หัวใจเรา 2 คนมะพอ อุอุ" ^.^ เน่าซะ. อืมมมมม ก็เลยกะว่าจะเอาไปเก็บกระดาษรกๆที่เธอเขียนกับช้านนนนนน 55555 แล้วก็รูปของเธอแล้วก็อะไรอีกดีนะ.

เปาเอาชาเขียวมาฝากพี่ๆมี๊เรา อุอุ ชาเขียว เจแปง แต่ชาเขียวจีนยางเตมตู้อยู่เยย งุงิงุงิ. มาวันนี้มะค่อยได้คุยกันเลย ได้อยู่ด้วยกันแปปเดียวเอง เปาก็กลับบ้านพร้อมกับน้องแน๊ต. ไม่เจอหน้าตั้งนานคิดถึงจางเยย ตอนเยน เปาอวดรูปที่ไปเจแปน มานเยอะมาก นั่งดูจนง่วงเยย หุหุ. แต่รู้สึกงัยไม่รู้ รู้สึกเปาแปลกไปตั้งแต่กลับมา อืมมมมม มะค่อยพูด[กะเรา] ทะไหร่เลย หรือว่าเราอาจจะโหยหาเกินไปก็ได้มั้ง.

วันนี้เปาคุยแต่กะบราลี มะคุยกับเราเลยอะ. แอบน้อยใจนะเนี๊ย รู้สึกคุยกับเราน้อยกว่าทุกคนเลย.

วันนี้มีเรืองซวยด้วย 1. ทำหนังสือนิยายที่เพิ่งซื้อมาตก + เตะ ยับ + กระเด็นไปไกล 2 เมตร ในตึก จภ. เรื่องที่ 2. ลืมสาย Harddisk ไว้ในห้องคอม โชคดีมานยางอยุ่. เรื่อง 3 ตอนหา ไม่ได้ถอดรองเท้าให้เรียบร้อย โดนดุเยย. เรื่อง 4 นึกว่าหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดหาย ที่แท้เราเก้บเรียบร้อยในรถ เรื่อง 5 จาไปยืมหนังสือหอหมุดกาง แต่ว่า มันหมดเวลายืมแล้ว. เรื่อง 6 เมื่อเช้าจะไปเอาแผ่น DVD แต่เพื่อนลืม เรื่อง 7 เพื่อนมันเข้าวิชาสัมนา ไม่ทักเราสักคำเลย เรามาถึงมันก็ออกจากห้องกันมาแล้ว T.T เรื่องแปด พี่ที่เนคเทคทักมา บอกว่ามีงานต้องแก้ตรึม. เรื่องเก้า เราเล่นเกมส์ Red Alert จนหมดวัน. เรื่องสิบ เลยยังไม่ได้คุยกับเปาเลย คืนนี้ งุงิงุงิ.

เรื่องเศร้าๆก็มีดังนี้แล.

พรุ่งนี้นัดเพื่อนที่ฝึกงานด้วยกันไป นัดเจอก้อง com-sci ด้วยหละ. แต่กว่าจะไปคงบ่าย. ไม่รู้จะลืมของที่จะต้องเอาไปมั๊ย. หาหัวข้อสัมนาได้เป็นกุรุดแล้ว แต่ยังไม่รู้จะเลือกไรดี. จาน จิราพร ที่จะทำโปรเจคด้วย บอกว่าว่างวันจันทร์บ่าย กว่าจะได้เจอคงจันทร์หน้า แย่จัง. สปีดทุย(True) ห่วยสุดที่ความเร็ว 256/128 ทั้งๆที่ตรูสมัครความเร็ว 512/256

ปีใหม่ กลางธรรมชาติ

nospam@example.com () — Sat, 01 Jan 2005 16:42:00 +0700

ขณะนี้เวลา 16.42 น. ของวันที่ 1 มกราคม 2548..... ขึ้นปีใหม่แล้วสิ.... ^_^ ก็หาที่นั่งมานั่งในศาลาริมทะเลสาบ ท่ามกลางธรรมชาติที่งดงาม.....

ศาลาน้อย ลอยกลาง ทะเลสาบสวย
แสงระรวย สะท้อนน้ำ ดูสดใส
พื้นน้ำ กวัดแกว่งไกว ใสสวยยล
หมู่นกบน พื้นน้ำ ไปเคียงกัน.
( มาอ่านตอนหลัง แม่งไม่คล้องกันเลยแฮะ)

งืมมม ไม่ได้แต่งกลอนนานเป็นชาติแล้ว ไม่เพราะเลยอะ. สถานที่นี้ เป็นสถานที่เราอยากอยู่ทำงานมากๆเลยแหละ ล้อมรอบด้วยธรรมชาติ ศาลาที่เรานั่งอยู่ก็เป็นศาลาไม้ที่เล่าให้ฟังเมื่อวานว่าอยู่รอบข้างด้วยทะเลสาบ. ท้องฟ้าวันนี้ดูสนใสไร้เมฆ นกโมบายภายในศาลาบินตามแรงลม แสงสะท้อนจากพื้นน้ำสะท้อนขึ้นมาบนศาลา. ในขณะที่นกสีขาว ( ไม่รู้ชื่อนก) ก็บินเป็นคู่อยู่ตรงทะเลสาบตรงหน้านี่เอง.

รอบข้างมีปลาขนาดใหญ่ที่คุณอาเลี้ยงมาตัวใหญ่ยาวเกือบสูงเท่าเราได้มั้ง. มีเสียงน้ำจากลำธารไกล ไหลมาพอได้ยินเป็นเสียง Background... .ธรรมชาติ ช่างน่าอยู่ยิ่งนัก.

ปีใหม่แล้ว พอนึกถึงปีใหม่เราก็นึกถึงเค้าเป็นคนแรกเลย ตอนอยู่บ้านพักนี้เราโทรหาเค้าไม่ได้เพราะว่ามือถือที่นี่ไม่มีสัญญาณ แต่ก็คิดถึงเค้า ว่าสวัสดีปีใหม่นะ และก็คิดว่าเค้าก็คงคิดถึงเราพร้อมกับบอกว่า สวัสดีปีใหม่เช่นเดียวกัน. แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้อยู่ใกล้ๆเค้า แต่หัวใจโหยหาเค้าเหลือเกิน. อิอิ ไปพม่าซื้อของมาฝากเค้าด้วยหละ ก็หวังว่าเค้าคงชอบนะ ^.^ ไม่รู้จะใส่ได้มั๊ย.

ทิศที่นั่งเป็นทิศที่พระอาทิตย์ตะวันตกส่องลงมาพอดีเลย นั่งอยู่กลางแดด แต่กลับรู้สึกเย็นสบายด้วยสายลมและทะเลสาปรอบข้าง.

ปีใหม่นี้ มีความสุขจัง อุอุ.

งานหนังสือแห่งชาติ

nospam@example.com () — Wed, 27 Oct 2004 00:58:27 +0700

วันนี้ไปซื้อหนังสือ งานหนังสือแห่งชาติมา ได้หนังสือมาหลายเล่มทีเดียว วันเดียวหมดไปพันกว่าแนะ..... ก็ได้ซื้อหนังสือที่เรากะจะซื้อแต่แรก นั่นก็คือ J2ME ฉบับขายหน้าปก(เอาปกสวย - เห็นเขียนว่าเป็นหนังสือขายดี 5555==) ได้หนังสือ UML เก่ากึ่กของ Success Media มา ราคา 60 บาท [ ลดราคาราวๆ 60% ]

ไปบูตของ สสวท. ได้หนังสือคอมพิวเตอร์โอลิมปิกของปีนี้มา กับ หนังสือชื่อ "แนวคิดข้อสอบโอลิมปิกคอม" ไป Boots ของพ่อค้าคนกลาง (IT BOOK CENTER) ก็ได้หนังสือของ Microsoft , Wrox มา -- Microsoft นี่เป็นหนังสือเกี่ยวกับ Network [ เนื้อหาประมาณเตรียมสอบ MCSE หรือเปล่าไม่แน่ใจ ] ส่วน Wrox เป็น C# ฉบับ Programmer เท่าที่อ่านมาเนื้อหาก็อธิบายละเอียดดี น่าสนใจ [ จริงๆมี C# ของ DEV BOOK .NET Series อยู่ที่บ้าน แต่เล่มนั้นอ่านคืนเดียวจบ รู้สึกมันง่ายเกินไปหนะ(=) ]

ส่วน Boots ของ SE-ED เราได้หนังสือ System Analysis ที่เราอ่านไม่รู้เรื่องมาT_T แต่เห็นว่ายังไงเทอมหน้าก็ต้องเรียน ก็ซื้อมาอ่านหน่อยแล้วกัน เรายิ่งไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วย .... Boots ของ Infopress ได้หนังสือมาหลายเล่มเลย คือ J2ME , VC++ And DirectX , นึกไม่ออกว่าซื้ออะไรมาอีกเล่มแฮะ. ส่วน Boots ของ Provision ได้หนังสือ PHP5 มา แหม ชิงเราออกซะก่อน 555 เรากำลัง Plan ว่าจะเขียนหนังสือ PHP5 พอดีเลย.

มาดูด้าน SPC Book หนังสือเก่าไม่น่าสนใจ ราคาลด 15% ท้องตลาด ไม่คุ้มค่าต่อการซื้อเลยเมินไม่ซื้อ. คราวนี้เป็นครั้งแรกที่เราได้ซื้อเพลงในวัดมาฟังด้วย แปลกนะ ดูคนทั่วไปก็ไม่มีใครสนใจกัน แต่เราชอบเสียงเพลงแบบที่เขาเปิดในโบสถ์ ในวัดมากๆเลยหละ.

วันนี้ทั้งวันเลยหมดไปกับการดูหนังสือ วันนี้ไม่รู้เป็นไร ดูเค้าน่าอ้อนนนน จังเลยอุอุ เลยร้องงี๊ดๆๆๆ ให้ฟังทั้งวัน (love) (love)(love)(love)หาเรื่องหนังสือไปส่งเค้าที่บ้าน แล้วก็กลับ.

แวะไปกินข้าวกับเพื่อนเป้มาด้วย หุหุ กินอาหารเหมือนเดิมแต่ย้ายร้านอร่อยดี. ตอนกลางวันกินข้าวกับพี่ป๊อกกุกับผึ้งน้อย กับตอนเย็นไปกินอีกที ค่าอาหารวันนี้หมดไปที่ศูนย์ประชุมไปเสีย 190 แนะ ไม่อิ่มท้องเลย

หง่าวๆๆๆ... วันนี้ก็ดูสบายๆสำหรับเราและเค้า แต่เรานี่ขี้อ้อนไปหน่อย วันนี้ ไม่รู้กินไรเข้าไป อุอุ. ให้เพื่อนติดต่อจานให้ ยังไม่เห็นมันจะเข้าไปหาจานให้เลย:@ แง่ว พรุ่งนี้กะว่าอาจจะต้องเข้าสถาบัน ด้วยประการทั้งปวง ไม่ว่าจะจ่ายค่าเทอม หนังสือลาเรียน 1 เดือนช่วยงาน และก็เข้าไปคุยกับอาจารย์นี่แล . ไหนพรุ่งนี้จะต้องรีบทำงานเว็บไซต์ให้เสร็จก่อนงานแถลงข่าวด้วย แง่วๆๆๆ... จะเสร็จไหมหว่า...T__T

ซื้อ Harddisk กับผึ้ง

nospam@example.com () — Sat, 16 Oct 2004 02:41:42 +0700

วันนี้ไปซื้อ Harddisk กับผึ้งมา อุอุ ตอนแรกเรานึกว่าตื่นสายกว่าเขาแล้วนะ เพราะว่าเมื่อคืนเรานอนตั้งตี 4 ที่ไหนได้ กลายเป็นว่าเค้าตื่นสายกว่าเราเกือบครึ่ง- 1 ชั่วโมงแนะO_o'... ก็เลยได้ไปดู Harddisk ที่จะซื้อใหม่กันตอน บ่ายโมงครึ่ง [ เวลาถึงเสรี ] จริงๆเราก็วาง Plan ไว้แล้วแหละว่าจะซื้อ Harddisk ร้านไหน เพราะว่ามีร้านในดวงใจอยู่แล้ว.^.^

นั่นก็คือร้าน PC.C. เพลินจิต คอมเทค. เรื่องเป็นมาอย่างไร ฟังกันต่อ...

เราประทับใจร้าน PC.C. ครั้งแรกคือการที่เราไปขอ Sponser ในการทำงานสัมนาตอนปี 2 ซึ่งจะต้องหารายได้ในจากการทำสมุด ซึ่งเราก็ได้ไปขอ Sponser ร้านต่างๆที่อยู่ในเสรีด้วย. ซึ่งหนึ่งในร้านที่ให้การสนับสนุนโครงงานในการทำสมุดสำหรับนักศึกษา ก็คือร้าน PC.C. เพลินจิต คอมเทค. ตอนนั้นประทับใจมากเลยทีเดียว(love)

ส่วนอีกร้านหนึ่งก็คือร้านอาหารปิรัญญ่า คิดว่าคงได้คุยกับเจ้าของเลยนั้นหละ แล้วเขาก็ให้การสนับสนุนเรา. ร้านนี้จึงตราตรึงอยู่นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ว่า ถ้ามีอะไร ก็จะไปร้านดังกล่าวก่อน. ส่วนร้านที่ไม่ให้ก็มีมากหน้าหลายตา บางคนก็ไม่สนใจเลย พวกนี้ผมก็จะ BAN ร้านไปเลย ถ้าเลือกได้ก็คงไม่เข้า.

ครั้งนั้นเขาติดต่อเราให้การสนับสนุนเป็นเงินพอสมควร โดยไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลยแม้แต่น้อย คือโฆษณาเขาก็ไม่ลงนะO_o. วันนี้ เราสองคนจึงตั้งใจว่าจะไปซื้อกันที่ร้านนั้นหละ. ก็จริงๆแล้วเข้าเป็นร้านสุดท้าย เพราะก็อยากดูร้านอื่นๆว่าเป็นอย่างไร พอไปถึงร้านเค้า ผมก็ถามถึง ในส่วนของ Graphic Card ว่า 64bits กับ 128 bits นั้นต่างกันที่ตรงไหน หรือเป็นส่วนไหน ซึ่ง จริงๆ พี่คนขาย (Z) เขาก็แนะนำการเลือก Card ก่อนที่จะถามเสียอีก :pแต่พอเจอคำถามนี้ เขาตอบไม่ได้ เขาก็ไม่ตอบนะ เขาก็บอกว่าเดี๋ยวให้คุยกับน้องที่เค้าถนัดทางด้านนี้.... และแล้ว เราก็ได้คุยกับ "น้อง" ของเขา ... แต่เป็นพี่ของเรา แฮะๆๆๆ....

เขาก็อธิบายให้ฟังอย่างดี หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส :Dพูดอธิบายให้เราฟังถึงส่วนประกอบต่างๆ การดูว่า Graphic Card ไหนที่น่าใช้ หรือข้อแนะนำในการเลือกมากมาย เชื่อมั๊ยว่า เขาอธิบายเรา ไม่รู้นานเท่าไหร่ รู้แต่ว่านานมากๆกว่าที่เคยคุยกับร้านใดๆเลยทีเดียว.

ประทับใจมาก. ^_^ อืมมมม จริงๆร้านเค้าสดุดตาตั้งแต่แรกไปเห็นนะ เพราะว่าเขาเอาตู้ปลา(=)มาใส่แทนที่ Show case ของสินค้าอะ คือมีตู้ปลาหน้าร้านด้วยถึง 1 Show case แทนที่ Block ดังกล่าวเขาจะเอาไว้ใส่ของสำหรับขายหนะ นอกจากนี้ ร้านนี้ยังมีเก้าอี้ให้ลูกค้านั่งข้างหน้า และก็เก้าอี้ถัดไปอีกหน่อยด้วย. อืมมม....

ส่วนเทียบเรื่องราคาแล้ว ถือว่าเป็นราคาตลาด บางชิ้นถูกกว่าตลาด บางชิ้นแพงก็ แต่ก็เล็กน้อย 10 - 20 บาท ซึ่งถือว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ถ้าแลกกับความที่เขาอธิบายให้เราฟังได้เช่นนี้นะ.

จริงๆชื่อ PC.C. ติดตาเรามาจากหนังสือคอมพิวเตอร์เก่าๆของแม่เรา ซึ่งบางเล่ม PC.C. เป็นคนเขียนอะ. [ สมัย DOS นู้นนนนน ]8)

สรุปแล้ว ไม่ว่าจะเพราะว่าเค้าทำการตลาดเก่งหรือว่าเพราะอะไรก็ตาม เราก็ประทับใจพี่ๆที่ร้านนี้มากๆ น่าไปซื้ออีก.

ส่วนร้านอื่นๆที่ไปวันนี้ก็มี ร้าน 109 อยู่ข้างๆ PC.C. พี่คนขาย (X) ก็พูดเข้าใจ ฟังรู้เรื่อง พี่ (Z) ก็ใจดี จะทดสอบ Monitor ก็ยอมย้ายสายให้อยู่หลายครั้ง มีรอยยิ้มกลับมาด้วย ถึงแม้จะไม่ได้ซื้อของร้านเค้าตอนนั้นก็ตาม. สุดท้ายผึ้งก็ได้ซื้อ DVD Drive ที่ร้านนี้.

อืมมมม จากนั้นก็กลับมาบ้าน ลง Windows XP ใหม่ แต่ลงม่ายร่ายอะ งือๆๆๆ.T__T... เศร้าใจ... วันนี้มีความสุขจังแฮะ เหมือนเราไปซื้อของของเราเองเลย เหอะๆๆ พยายามยุผึ้งให้ซื้อนู้นซื้อนี่ 5555 ส่วนเราเองอยากได้ DDR RAM เพิ่มอีกสัก 512 MB จัง.

The Classic #2

nospam@example.com () — Mon, 13 Sep 2004 09:55:55 +0700

เช้านี้ ตื่นมาเปิดเพลง The Classic มาฟังอีกรอบ แต่คนละเพลงกับเมื่อคืน. วันนี้เพลง The Classic กลับสร้างอารมณ์เหงาสุดใจ เพลงที่เปิดเมื่อวันสุขมากๆ แต่เพลงวันนี้กลับรู้สึกเหงาสุดใจ เป็นหนังที่สร้างอารมณ์ได้หลากหลายเหลือเกิน. ขาดมันเหงาเหมือนเรานั่งอยู่คนเดียว เปล่าเปลี่ยว. อยากดูอีกรอบจัง :roll2:

หลากหลายอารมณ์

nospam@example.com () — Tue, 24 Aug 2004 01:04:17 +0700

วันนี้หลากหลายอารมณ์ แต่ขอเลือกเขียนใน Happy Life แล้วกัน. เริ่มต้นด้วยเรื่องตื่เต้นประจำวันคือ....วันนี้เรานั่งเขียนโปรแกรมอยู่ที่บ้าน อยู่ดีดี คอมฯเรามันก็ดัง ปั๊ง! แล้วทุกอย่างก็ดับ. ตอนแรกคิดว่าเป็นเพราะว่า UPS รวน แต่เอ UPS มันยังเปิดอยู่นี่หว่า (UPS รวนนี่เรื่องใหญ่มากนะสำหรับผม เพราะผมซื้อมันมาเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา แต่มันกลับมาก่อปัญหาให้ผมอยู่ครั้งนึงที่อยู่ดีมันก็ตัดไปดื้อๆ (X) ไม่น่าให้อภัยยิ่งนัก)

อะ มาเล่าต่อ.... หลังจากที่ทุกสิ่งดับลง ผมก็จับที่ Power Supply ที่แรกเลย ว่ามันร้อนหรือเปล่า เพราะกลัวว่าจะเกิดจาก Power Supply ระเบิด ซึ่งไม่น่าจะใช่.... จากนั้นเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาใหม่ .... Windows ทำการ Scandisk โดยอัตโนมัติ ตามด้วยเข้าสู่ Windows ผมก็ยังเอะใจ ยังไม่ไว้ใจเครื่อง ก็เลย เปิดโปรแกรม ASUS Monitor ขึ้นมาดูสภาวะการทำงานของเครื่อง

โอ้แม่เจ้า.... CPU อุณหภูมิสูงกว่าระดับการทำงานปกติ 10 องศา และกำลังเพิ่มทีละ 2 องศา ... .ผมไม่รอช้า สั่ง Shutdown เครื่องทันที เครื่องมีปัญหาแน่ๆ...แต่ก็ยังเอะใจว่า พัดลม CPU มันยังหมุนความเร็วปกติหนิ!!

ภายหลังจาก Shutdown เครื่อง ก็ทำการเปิดฝาเครื่องออกมา ... เจอปัญหาแล้ว ไหง ASUS มาทำพิษผมละเนี๊ย ขาล๊อคพัดลม ซึ่งอยู่ดีๆกลับหักอยู่ข้างนึง... เราถ่าย VDO เก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย. ก็แน่นอนหละต้องส่งเคลมแน่ๆ แต่ปัญหาก็คือว่า เรื่องพลาสติกหักหรือชำรุดเนื่อง บริษัทมันไม่ยอมรับประกัน

เอาหละ ก็ลองเสี่ยงไปดู ประกันบอร์ด ASUS นี้คือบริษัท A&L.... ผมก็รีบถ่อไปตอน 11.50 กะว่า Cliam เสร็จก็ไปเรียนพอดี ก็ไปนั่งพูดที่บริษัทอยู่เป็นชั่วโมง ว่ามันไม่ใช่ความผิดผมอะ!!!!! อยู่ดีดีมันหลุดมาเองอย่างนี้แปลว่า ASUS มันผลิตพลาสติกมาห่วยกว่ามาตรฐาน... แต่บริษัทไม่รับฟัง โดยบอกว่า มันพิสูจน์ไม่ได้ เพราะว่าโดยทั่วไปการใช้งานปกติแล้วมันก็จะไม่หัก.... เวรกรรม ก็แน่หละ ก็ถ้าได้มาตรฐานก็ไม่หักแน่หละ แต่นี่มันต่ำกว่ามาตรฐานนี่ฟะ!!!!:@

สุดท้ายผมก็ต้องยอมเสียเงิน 200 บาท เพื่อแลกกับขาติด M/B ชุดใหม่ เพื่อส่งเคลม แล้วก็เอาบอร์ดใหม่มา ซึ่งบริษัทเคลมมาให้เป็น P4S333 ธรรมดา (รุ่นเดิม P4S333-C) ผมก็จำไม่ได้ว่า 2 รุ่นนี้มันต่างกันอย่างไร แต่มันต่างกันแน่ๆหนะ... แต่ช่างเค้าก็บอกว่าเหมือนกันนะ ก็เอาเป็นว่าเอากลับมา....

ระหว่างนั้น ไหนๆก็ต้องไปแถวพันทิพย์แล้ว ก็เลยดูของที่จะต้องซื้อ เค้าเรียกว่า ไหนๆต้องเข้าเมืองมาแล้ว ซื้อของให้มันครบๆ .... ก็ดู IDE Card กับ Firewire Card สำหรับ miniDV ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ สุดท้าย ได้ ที่ชาร์ตถ่านกล้อง JVC จนได้ ทั่วพันทิพย์ มีขายอยู่ 1 ร้าน โอ้พระเจ้า!!!! T__T

หลังจากนั้นเราก็มุ่งหน้าไป Fortune City ซื้อ ถ่านก้อนใหญ่ของ JVC อีกเช่นกัน พี่คนขายประทับใจมาก คือรู้อะไรก็บอกเท่าที่รู้ ไม่โม้เกิน แล้วก็ให้ความรู้ได้เยอะมากๆ + บริการดีด้วยอะ อิอิ.

ร้าน Best Choice IT Mall #4P60 ขายอุปกรณ์กล้อง JVC และ Panasonic , Capture Card

อืมมม ใครอาจจะสงสัยว่าคอมฯเราเจ้ง แล้วเอาเวลาที่ไหนมาเขียน ... ก็เอาเวลาตอนรอมันกู้ข้อมูลอยู่ตอนนี้นี่แหละ.... อืมมม ยังไม่ได้เล่านี่หว่า

อะ ต่อๆ เอากลับมาบ้าน ก็หงุดหงิดอยู่นานเรื่องใช้ไม่ได้ สรุป Hdd ตูก็ไปด้วย คิดว่าน่าจะมีปัญหาจากการ Shutdown คราวก่อนนะ. เลยต้อง Format ใหม่....

พอ Format เสร็จ ก็นึกขึ้นได้ เออ กรู Ghost Drive ไว้นี่หว่า.... แง่ว... ก็เลยมานั่งรอมัน Ghost กลับไปยัง Drive เก่าของมัน หวังว่ามันคงจะใช้งานได้นะ... ^_^ ไม่งั้นเราคงต้องเสียเวลา Format อีกรอบแน่ๆ เหอะๆ =='

ตอนนี้เพิ่งกู้ไปได้ประมาณ 40% ... เมื่อไหร่มันจะเสร็จฟะ!!!%-v

สุดท้าย วันนี้ก็เลยไม่ได้ไปเรียน อดเจอเค้าอีกแล้ว เอ๊ะ ช่วงนี้เป็นไรเนี๊ยคิดถึงจัง คิดถึงทั้งวัน ตอนหงุดหงิดก็โทรไปหาเค้ามา หงุดหงิดอยู่นาน จู่ๆก็คิดถึงเค้าอีก เลยหายหงุดหงิดเลย .....ไม่มองZ_Z
ไปดีก่า.

สุขใจกับ Comscience.net

nospam@example.com () — Mon, 16 Aug 2004 22:47:25 +0700

วันนี้เขียนจดหมายเวียนเรื่อง Comscience.net หมดอายุไป อืมมม... เราคาดหวังว่าจะได้รับเงินมาจากคน 1 ใน 3 ของภาค นั่นคือประมาณ 20 คน. ซึ่งถ้าจะให้เงินพอดีจ่าย ก็ตกหัวคนละ 50 บาท.....

อืมมมมม แม้ว่าจะได้ไม่ได้เงินตามที่หวัง แต่ก็ประทับใจนะ รู้สึกว่าเว็บมันมีคุณค่าที่จะทำต่อไปมากขึ้น... ถ้าพูดถึงแล้ว เงิน 600 บาท ก็ไม่ใช่เงินจำนวนที่มากเลยสำหรับเรา เราสามารถออกให้ได้. แต่ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่าถ้าออกให้มันก็ไม่มีคุณค่าทางจิตใจอะไรกับพวกเราด้วยกัน.

วันนี้ก็เลยเป็นตัวตัดสิน ว่าใครคิดว่ามีคุณค่าแล้วควรจะทำต่อไปก็ลงขันช่วยๆกันมา เท่าไหร่ก็ได้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ให้คนละ 20 บาท... เรารู้สึกดีทีเดียวที่เพื่อนๆช่วยกันออก. มันทำให้เรารู้สึกว่า เว็บมันเป็นของพวกเรา(Comscience) และอยากที่จะทำให้มันดีดี ให้น้องๆช่วยกันสานต่อๆไป.... เดิมที เนื่องจากงานที่โหมเข้ามาแล้ว ตอนแรกเราตัดสินใจอำลาแล้วด้วยซ้ำ แต่เราไม่อยากให้สิ่งที่พยายามทำมา 2 ปี สูญสลายไป จึงเอ่ยปากเพื่อตัดสินอนาคตของ Comscience.net ....

รู้มั๊ยว่า วันนี้เงิน 20 บาทมีคุณค่ากับเรามากๆเลยแหละ..... มันเหมือนเป็นสิ่งที่เพื่อนๆลงขันแบบเต็มใจจริงๆเพื่อช่วยสานฝันเว็บของสาขาให้มันเกิดขึ้นมา... รู้สึกดีมากๆ เรารู้สึกว่า แม้วันนี้จะหามาได้ สีร้อยกว่าๆ แต่ก็รู้ว่าที่เป็นสิ่งที่เพื่อนๆฝันว่าจะมีเหมือนกัน อยากให้มันเกิดขึ้นมาเหมือนกัน.

เดิมที เรากะว่าถ้าได้ไม่เท่าไหร่ ก็จะให้เข้าภาคไปเพราะเงินภาคติดลบอยู่... แต่ ณ ตอนนี้ เรามีกำลังใจ ที่จะทำสิ่งนี้ต่อไป.... เพราะเงินมันไม่ได้สำคัญอะไรมากสำหรับเรา แต่สำคัญตรงที่ เพื่อนในภาคเห็นว่าเป็นอย่างไร.

ประทับใจนัทคนนึง...ช่วยตะโกนแหกปากให้คนอื่นรู้ว่ามีการลงขันอยู่. อุตสาห์ช่วยตะโกนตั้งนาน ขอบคุณมากๆเลย ...

วันนี้ไปกิน 13 Coin Resort บางนา มา ฉลองวันเกิดต้อง ซึ่งมีในวันพรุ่งนี้... ก็กินๆๆ ช่วงนี้กินอาหารฝรั่งบ่อยแฮะ. วันนี้เราสั่ง ขนมปังกระเทียม + สปาเก็ตตี้อบชีส + ซุปแฮม + ไอศรีมเยลลี่ ... อืมมมมม สปาเก็ตตี้มันเป็น Seafood แหละ มาอยู่รวมกับ Cheese โคตรเลี่ยนเลย เหอะๆๆ คราวหน้าจะไม่สั่งอีกแล้ว. ซุบแฮม เนื้อแฮมจืดไปหน่อยนะ แต่ ขนมปังกระเทียมอร่อยดี อิอิ

วันนี้แอบลูบหัวเค้าด้วย เหอะๆ..... ^.^ ไม่มอง. ไปดีก่า. เขิล.

กลับมาบ้าน ดูโอลิมปิค ยกน้ำหนัก เห็นประเทศนึงที่นักกีฬาเค้ามีความพยายามมากเลย คือมันยกท่า Clen and Jurke (ชื่อประมาณนี้) เค้าพยายามยกตัวขึ้นมาตั้ง 3 รอบแนะ เรารู้ว่าเค้าพยายามทำให้ได้ แต่กำลังเค้าไม่ถึงเท่านั้นเอง แต่ชอบในความมุมานะมากๆเลย.

กินข้าวนอกบ้าน

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 14 Aug 2004 22:26:25 +0700

วันนี้ออกไปกินข้าวนอกบ้านมา...ไปที่ Hofman House ฟังเพลงเพราะดีนะ ฟังเพลงแล้วรู้สึกว่าโลกดูสดชื่นขึ้นเยอะเลย วันนี้เลยกินข้าวอย่างมีความสุข. อยู่ท้ายหมู่บ้านแท้ๆทำไมเพิ่งได้ไปกินกันนะ... ?

ขาหมูเยอรมัน อร่อยมากๆ กรอบ เนื้อนุ่มหอมมัน

เริ่มต้นด้วย ขาหมูเยอรมัน อร่อยมากๆ กรอบ เนื้อนุ่มหอมมัน.... กับแกล้มไปด้วยเสียงเพลงยุค 80's ที่เราชื่นชอบ จากนั้นอาหารก็ทยอยมาเสริ์ฟด้วย ขนมปังกระเทียม เสต็ก T-bone , เนื้อแดดเดียว // อืมมม เสต็กนี่ทำเหนียวไปหน่อยหละ อิอิ. กินเสร็จก็ไปกินไอติมต่อที่ Swensen ที่ Tops ใกล้บ้าน จากนั้นก็กลับมาบ้านนี่แหละ

พรุ่งนี้อยากจะไปซื้อ DV Cam ใจจะขาด อิอิ ไม่รู้จะได้ไปไหม... แต่บางทีก็รู้สึกเหมือนกันว่าเอามาแล้วเราจะได้ใช้คุ้มค่าเพียงใด เพราะว่าราคากล้องนั้นค่อนข้างสูงทีเดียว.

ศุกร์หน้าไม่มีเรียน เย้...

nospam@example.com () — Fri, 13 Aug 2004 23:52:45 +0700

เหมือนเป็นข่าวดี ที่ศุกร์หน้าไม่มีเรียน ... แต่ จริงๆ พฤหัสกับศุกร์ มีต้องทำงานวันวิทย์หละ.หุหุ โดนใช้งานอีกแล๊น....

วันนี้เรียนไปค่อนข้างเยอะทีเดียว แถมหลับอีกต่างหาก +_+ ' คนมันง่วงนี่หน่า.ก็หลังจากเลิกเรียน ก็เดิมก็กะว่าจะกลับบ้านเลย แต่เค้าให้เราติว OS ให้หละ. คาบก่อนโดด ไม่ยอมมาเรียน :@ ... ก็ติวได้ในเวลาอันรวดเร็ว อืมมม พูดๆไป ทำไมอาจารย์สอนน้อยจังหว่า ...!?

ก็เค้าก็ติว Numerical ให้เราด้วย แต่เนื่องจากความขี้เกียจ + ง่วงนอน ทำให้ไม่อาวแย้ว. แง่วๆๆ... หลังจากนั้นเรา 3 หน่อ คือ เรา ผึ้ง และต้อง ก็ไปเดินเสรีฯกัน // คือตอนแรกก็คิดอีกแหละว่าจะกลับเลย แต่พอต้องชวนขึ้นมาว่าไปเดินเสรีฯหรือซีคอนไหม ก็เลยอยากไปเสรีฯ อยากไปเดินดู Power Supply หนะ กะจะหามาเปลี่ยน เพราะว่าตอนนี้ระบบเราค่อนข้างใช้ทรัพยากรอย่างเต็มระบบ เรื่อง Power Supply นั้นสำคัญทีเดียว

แต่ท้ายสุดของวันจนร้านปิด ก็ยังไม่ได้ซื้ออะไร ขึ้นไปดูรอบหนังแปปนึง ก่อนที่จะนั่งรถเพื่อส่งผึ้ง แต่ปรากฏว่า เนื่องจากข้าพเจ้าหิว เอิ๊กๆๆๆ ไปไปมาๆเกือบถึงบ้านผึ้งอยู่แล้วก็ได้เปลี่ยนเป้าหมายแทน ไปเป็นกินข้าวแถวบ้านเป้

10 นาทีต่อมา เราถึงบ้านเป้ ก็จอดรถไว้หน้าบ้านมัน และก็ลากมันออกมากินข้าวด้วยกัน. วันนี้ได้กินอาหารเหมือนวันนึง นานมาแล้วเหมือนกัน คือเราสั่ง ข้าวหมูแดงหมูกรอบ ปอเปี๊ยสด แล้วก็หมูสะเต๊ ตบท้ายด้วยบัวลอย ... พูดแล้วก็น้ำลายไหล อยากกินอีก.... กินเสร็จก็เกือบๆสี่ทุ่ม ก็กลับมาบ้านเป้แล้วก็ขับรถไปส่งผึ้งก่อนกลับบ้าน แวะปล่อยต้องลงแถวลำสาลี....

ถึงบ้าน เราก็มานั่งเล่นเน็ตนี่แล.....

วันนี้มือสั่นเลยตอนที่รับข้อสอบวิชา OS มาดูว่าได้คะแนนเท่าไหร่... ไม่กล้าเปิด มันถูกกดดัน แต่เห็นรอยหมึกแดงจางๆที่หน้าแรก ก็เลยพอจะรู้ว่าเอิ๊กๆๆๆ คะแนนน่าจะดีนะ.... ก็เปิดดู อืมมม ก็ได้คะแนนดี ในระดับที่เราพอใจหละ อิอิ

แต่สิ่งที่เรารู้สึกว่านิสัยเรายังเป็นเหมือนเดิมคือเรื่องความสะเพร่า ไม่เปลี่ยนแปลงเลยจริงๆ.... ข้อที่เราผิดเป็น Choice หมดเลย 7 ข้อ เนื่องจาก เราอ่านโจทย์ไม่รอบคอบเองทั้งหมด อืมมมม น่าเศร้าใจ.

แต่ถ้าถามว่าที่เขียนเติมคำเราผิดไหม เราก็ผิดบ้างนะ แต่อาจารย์ไม่ตัดคะแนน อาจารย์ช่างปราณียิ่งนัก. ได้คะแนนรวม 143/150 ปัดขึ้นพอดี... เราคิดว่า ตอนแรกอาจารย์คงจะให้ 142 ซึ่งมันไม่ได้ปัดหนะ เสร็จแล้วมีข้อนึงที่เราเห้นว่าอาจารย์กาผิดไปแล้ว แต่ให้ถูกก็คือ ข้อที่ต้องตอบว่า Interupt Service Routine แต่เราตอบว่า Interupt Routine ซึ่งอาจารย์ก็ใจดีมากๆเลยที่ให้ข้อนี้เรา ทำให้ได้คะแนนเป็น 29 คะแนน / 30 คะแนน

ภายหลังจากเฉลย เราก็ได้คะแนนเพิ่มอีกสัก 2 คะแนน แต่ถึงอย่างไรเราก็ยังได้ 29 คะแนนเหมือนดังเดิมนั้นหละ... เสียดายในความสะเพร่าของตัวเอง ... แต่ได้เท่านี้ก็ดีใจแล้วนะ .... อย่างน้อยเราก็คิดว่าเป็นวิชาอันดับ 1 ของเราที่เราพยายามทำให้เทอมนี้มันได้คะแนนดี // เพราะว่าวิชาอื่น เราก็คงทำได้ไม่ดีมากสักเท่าไหร่.

ตอนนี้ก็เลยมี 2 วิชาที่คะแนนออกมาแล้วคือ OS ได้ 29/30 กับ Special Topic ได้ 26/30 ... อืม แต่ Special Topic นี่เราไม่ค่อยได้ดังหวังเท่าไหร่นะ เพราะเรารู้สึกว่าเรามั่นใจในสิ่งที่เราตอบ แล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันผิดตรงไหนหนะ. แง๊ว... /

วันนี้ เราได้คุยกับบราลีนานมากๆ

nospam@example.com () — Fri, 13 Aug 2004 03:21:17 +0700

วันนี้ บราลีโทรมาหาตั้งแต่เรากลับบ้าน จำไม่ได้แล้วว่ากี่โมง รู้แต่ว่า เป็นการคุยกับ
บราลี 2:2 นานที่สุดเท่าที่เคยคุยมาเลยทีเดียว.

เรารู้สึกดีจัง กับการที่เพื่อนหลายๆคนพยายามทำให้เรื่องของเราสองดีขึ้น. ขอบคุณ
มากๆเลยหละ... การคุยวันนี้ ก็ยอมรับเลย สมแล้วที่บราลีเป็น Translator ของผึ้ง
ยังสามารถ Translator เราได้ด้วยแฮะ.

1st นักแปลจิตวิทยายอดเยี่ยมที่สุดแห่งชาติ

ยิ่งตอนคุยกับบราลีก็พบว่า ช่วงม.6 เป็นช่วงชีวิตอับเฉาเหมือนกัน และก็มีเพื่อนคนนึง
ที่อยู่ดีดีก็ไม่มาเรียนแล้วก็จากไป เหมือนๆกัน... คิดแล้วก็เป็นห่วงแอ้ กลัวว่ามันจะเรียน
ไม่จบแฮะ. เดี๋ยวต้องโทรไปเฉดกระบาลให้มันมาเรียนหน่อยแล๊...

เมื่อกี้ได้อ่านไดอาร์รี่ของเพื่อนคนนึง ชีวิตของเค้า เหมือนกับของเราในช่วงระยะเวลา
นึงมากๆเลย แทบจะเรียกว่า ทุกถ้อยคำที่เหมือนกัน. บางที เราก็แทบไม่เชื่อเหมือนกัน
ว่า คนเราจะมีเรื่องได้เหมือนกันถึงขนาดนี้ เรียกได้ว่า คำต่อคำเลยทีเดียว. มันทำให้เรา
จินตนาการและนึกถึงอดีตที่ผ่านมา..จริงๆก็มีความสุขนะ ... แต่นอกจากสุข ก็ยังโหยหา
เหมือนกัน....

วันนี้วันแม่แห่งชาติ... แต่ก็เป็นวันธรรมดาสำหรับเรา ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกจากได้
หยุดเรียน. แต่มันก็ทำให้นึกถึงตักแม่หละ.... แต่วันนี้ไม่ได้นอนตักแม่แฮะ มานอนตัก
พี่สาวแทน อืมมมม อบอุ่นจัง อิอิ. /

จริงๆวันนี้ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่เลยหละ. แต่ถ้านึกย้อนไปถึงตอนอดีตที่เราคุยกับบราลี
มันก็ทำให้เรานึกถึงตอนที่เราทำให้เค้ามีความสุข.

นึกถึงช่วงระยะเวลาหนึ่ง ที่เราสามารถทำให้เค้าหัวเราะได้ นึกถึงช่วงเวลาที่เวลาเค้า
ร้องไห้ เราจำได้ถึงวันแรกที่เค้านั่งร้องไห้ที่โรงอาหารวิทยา. ภาพยังตรึงตราที่อย่าง
น้อย เราสามารถทำให้ผู้หญิงคนนึงมีความสุขขึ้นมาได้. คิดถึงแล้วมีความสุขจัง.

เอ... คิดถึงแต่เรื่องเก่าๆอีกแล้วแฮะเรา สงสัยแก่แล้วจริงๆด้วย.