JOMYUT.NET - Deep in Heart

First Impression

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 10 Feb 2007 00:01:09 +0700

ในชีวิต มีเรื่องราวมากมาย หลายครั้งที่หากย้อนกลับมาความรู้สึกครั้งแรก ก็จะรู้สึกถึงความรู้สึกแรกพบอีกครั้ง... บางครั้งมันก็ทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น ในความจำเจได้เหมือนกัน...

ตอนประถม จำได้ว่า พอเข้าม.1 เพื่อนขอยืมตังค์ปั๊ป....มารู้ตอนหลังว่า อ่อ มันเรียกว่าไถตังค์หรอกหรอ --'

ตอน ม.2 วิชาชุมนุม เราเคยตื่นเต้นดีใจที่จะได้เรียนวิชาทางคอมพิวเตอร์สักที.... ตอน ม.6 ตอนที่สอบโควต้าของ Computer Science ธรรมศาสตร์ กับครั้งแรกในรั้วมหาวิทยาลัย ที่พี่ๆพาไปทำกิจกรรมตอนหลังจากสัมภาษณ์โควต้า.... ความรู้สึกแรก เมื่อเจอเพื่อนที่ลาดกระบัง ในช่วงสัมภาษณ์ก็ได้ขออีเมล์เอก และห้องเรียน Calculus ที่ทั้งห้องพากันจำชื่อของคนอื่นๆ

เรื่องราวมากมายของคนๆนึงที่อยู่ในความทรงจำตลอดช่วงระยะเวลาที่เรียนอยู่ลาดกระบัง...

ความรู้สึกครั้งแรก เมื่อได้ขึ้นเรือ ตอนค่ายเรือเยาวชนสร้างสรรค์ไทย ที่ทำให้เรารู้สึกดีจนกระทั้งทุกวันนี้... ความรู้สึกครั้งแรกของวันแรกของการทำงาน ภาพที่ยังจำได้ติดตา ของหมายเลขที่นั่ง ที่ขึ้นบนบอร์ด ในห้อง Boot Camp ที่บางคนยังไม่มีที่นั่ง แต่แล้วก็มีรายชื่อบนบอร์ด และมีเลขที่นั่งแล้ว

ความรู้สึกเมื่อเดินแวะแต่ละชั้นของ Reuters Software และความรู้สึก เมื่อพี่พาเดินไปยังโต๊ะที่นั่ง ยังจำได้ว่า พี่ดาว นั่งคุยกับมุ้ย ณ เวลานั้น... ความรู้สึกของวันที่ 2 ของการทำงาน ที่มาทำงานสายเลย 9 โมงครึ่งได้ ความรู้สึกของการเปิดคอมพิวเตอร์ครั้งแรก และต้องทำตามขั้นตอนที่ได้เรียนรู้มาจาก Boot Camp วันแรก ความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อได้รับอีเมล์ Welcome onboard of RFA team ของพี่ป๋อง เป็นความรู้สึกการต้อนรับที่แสนอบอุ่น ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทีมนั่งกันตรงไหน ณ ตอนนั้น อยู่ชั้นเดียวกันหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

ความรู้สึกของเดือนแรกของการทำงาน ที่ตื่นเต้น พยายามใช้ทรัพยากรทุกอย่างของ Office ให้คุ้มค่า กินน้ำกระป๋อง 5 บาททุกวัน กินโอวันตินทุกวัน นั่งคุยกับเพื่อนตอนบ่าย และเครียดกับงานแรกที่ได้รับคือ Dry-Run ที่ ณ ขณะนั้น ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ความรู้สึกของวันที่ 2 ที่แอนเข้ามาหา แล้วก็ขอดูหมายเลข IP Address ของคอมพิวเตอร์ แล้วก็จัดการติดต่อเรื่อง Admin Right ให้... ความรู้สึกแรก เมื่ออู๋ เพื่อนที่เรียน MCAD ที่ขอนแก่น ก็ทำงานที่เดียวกับเรา ทีมเดียวกับเรา และนั่งใกล้ๆเรา เหนือไปกว่านั้นคือ รหัสพนักงานก็ติดกับเรา และชื่อก็คล้ายเรา แม่ชื่ออู๋ ก็เหมือนชื่อแม่เรา

ความรู้สึกของการนั่งใช้คอมพิวเตอร์โดยไม่รู้ว่าต้องทำงานอะไร ในช่วงวันแรกของการทำงาน ไม่มีใครเข้ามาคุย (เพราะอู๋กับทราย ต่างไปเทรนทั้งคู่) ความรู้สึก เมื่อได้เข้าห้อง Itanium ของ NECTEC ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสห้องเทคโนโลยีอันยิ่งใหญ่ พร้อมกับตื่นเต้นในความอลังการ ว่า เฮ้ย! นี่เราจะได้ทำงานห้องนี้หรอ

ความรู้สึก เมื่อได้งานแรกเป็นการลง Software บน Itanium 2 ใหม่ กับตู้ Rack ที่เต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์ ทั้งๆที่มีอยู่เพียง 3 ตู้ Rack ก็ตาม.... ความรู้สึก เมื่อได้เข้าห้อง Data Center ของที่ทำงานครั้งแรก ที่เต็มไปด้วยตู้ Rack คอมพิวเตอร์

ความรู้สึกครั้งแรกของการได้ชิมโมจิ ที่ซื้อมา เพราะเห็นโนบิตะ กับโดเรม่อนชอบกิน

เพื่อน ที่เราประทับใจ

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Thu, 12 Jan 2006 02:56:50 +0700

ตลอดช่วงระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา เรามีเพื่อนอยู่ 2 คน ที่เรารักมาก. คนนึงเรียนด้วยกันตอนม.ปลาย และอีกคน เรียนด้วยกัน ในช่วง 4 ปี ป.ตรีที่ผ่านมานี้. เรามักจะเข้าข้างเพื่อน 2 คนนี้เสมอ[ถ้ามีปัญหา] แต่ส่วนใหญ่ก็จะไม่เจอปัญหา และเป็นห่วงมาก เพราะ เพื่อน 2 คนนี้ คิดถึงส่วนรวมก่อนเสมอเลย

คนแรก ชื่อ คำรณ ได้รู้จักตอน ม.ปลาย เป็นคนที่รักเพื่อนมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราไม่ได้เจอกันนาน พอวันเทศกาล บ้านออม ก็จะจัด Meeting คำรณ ร้องไห้ออกมาเองเพราะคิดถึงเพื่อนมากด้วย. ตอนอยู่ ม.ปลาย มีกิจกรรมมากมาย ที่ให้คำรณคอยช่วย เนื่องจาก คำรณ เก่งเรื่อง จิตรกรรม งานศิลปะ บ่อยครั้ง ต้องให้คำรณช่วยบ่อยมาก จนกระทั้ง คำรณแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน นั่งทำทั้งวันทั้งคืนอยู่บ่อยครั้ง. ชีวิตคนเรา จะมีใครสักกี่คนกันนะ ที่เกรงใจกันได้ทุกคน

คำรณ เป็นหนึ่งในคนที่เพื่อนทุกคนเกรงใจ เพราะรู้ว่า ไม่ว่างานอะไร ถ้าไปขอให้คำรณช่วย เค้าก็จะช่วยเสมอ แม้ว่า เค้าเองไม่มีเวลาของตัวเองเลยก็ตาม ทุกคนเกรงใจไปเอง คำรณเป็นที่รักของเพื่อนๆมาก รวมถึงเราด้วย บ่อยครั้ง เรากลัวว่า มันจะโดนสังคมเอาเปรียบ เพราะความที่มันมีความเป็น "คนดี" ของสังคมอย่างสุดขั้ว

เวลาเราคุยกับคำรณ เราจะเรียกคำรณว่า "คุณ" เหมือนกับที่คำรณเรียกกับเพื่อนทุกคน มันเหมือนเป็นคำโต้ตอบที่ออกจะแปลกในหมู่เพื่อน แต่กลับให้ความหมายดียิ่งนัก (เรามีเพื่อนแค่ 2 คนที่เริ่มต้น ใช้คำศัพท์นามว่า "คุณ" คือ คำรณ กับ หมูหยอง) นี่ เป็นคนที่ 1 ที่เราเชื่อว่า เขาบริสุทธิ์ และไม่มีทางเป็นพิษเป็นภัยกับใคร ถ้ามีคนแบบเขาอยู่บนโลกได้สัก 10% คงทำให้โลกน่าอยู่มากๆเลยทีเดียว

คนที่สองคือ เม้ง ได้รู้จักตอนเรียน computer science ด้วยกัน ช่วงแรกเราจะไปไหนมาไหนกับเม้ง เรามองว่าเม้งเป็นคนที่มีอุดมการณ์ ซึ่งอาจจะได้รับการถ่ายทอดมาจากผู้เป็นแม่ ซึ่งเป็นครู อย่างมาก บุลคลิก เม้ง ดูเหมือนเป็นคนนุ่มนวล แล้วก็คิดถึงคนอื่นเสมอ เขาอยากเรียนต่อทางด้าน Game Programming ซึ่ง โปรเจคจบ เค้าก็ได้ทำอย่างที่เค้าอยากทำ ได้เรียนในวิชาที่เค้าอยากเรียน แต่เวลามีการแสดงความคิดเห็น หลายครั้ง ที่เม้ง ให้มุมมองที่แตกต่างกันออกไป เป็นมุมมองของคนที่คิดถึงคนอื่นก่อน แต่ในความนุ่มนวล กลับหนักแน่น ในเรื่องที่ตัวเองเห้นว่าสมควรแล้ว ต้องเป็นอย่างนั้น และกลับมีความเชื่อมั่นในตัวเองมากทีเดียว (เรารู้สึกว่าเห็นได้บ่อยครั้งนะ) และ จากคนที่แก่กล้าประสบการณ์งานกิจกรรม งานเพื่อสังคม คำสอนหรือคำแนะนำ สำหรับน้องๆ ดูเหมือนเม้งจะสามารถถ่ายทอดออกมาได้ดี สามารถถ่ายทอดเป็นขั้นตอนได้

น่าเสียดาย ผมกลับความจำปลาทอง จำชื่อจริง นามสกุลจริงแน่นอนไม่ได้ อย่าง คำรณ ไม่แน่ใจว่า นามสกุล เหล่าหวังศรี หรือ คงเจริญถิ่น หรืออะไรเทือกนี้ เนื่องจาก ตอนม.ปลาย เช่นนามสกุลปลอมกันบ่อย ส่วนเม้ง อนุพงศ์ เลี้ยงมณีกุล [ ไม่รู้สะกดถูกมั๊ย ]

วันนี้ สิ่งที่สะกิดใจให้ผมอยากเขียนเรื่องนี้ มาจากไดอาร์รี่ของเม้ง ที่มันมาสะกิดใจ ให้ผมอยากเขียนเรื่องเหล่านี้เก้บไว้สักหน่อย. // ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีดี ที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ.

Cyber Camp 4: ประทับใจปี 1

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 26 Oct 2005 23:10:49 +0700

สิ่งที่เจอ/ ที่เห็นมา ก็มี ตอนที่เล่นกิจกรรม Walk rally ซึ่งมันจะมีธงปักอยู่ในช่วงระหว่างทางเดินฐาน ตอนนั้นเราเข้าไปดูน้องปี 1 กำลังทำกิจกรรมกับน้องในฐาน มันเป็นการแต่งเรื่องต่อๆกัน. แล้วเราก็ออกมาตอนเล่นกันจบฐาน สักพัก เราก็ได้ยินเสียงตะโกน ไดดยินน้องบอกว่า น้อง ไม่ต้องเข้าไปในทุ่ง ตรงนั้นไม่มี ไม่ได้ตะโกนเพียงคนเดียว แต่ได้ยินอยู่เป็นกลุ่ม มีเตือน Staff ระหว่างกันเอง ให้กันน้องออกมา เพราะในทุ่งอันตราย อืมมมม.

อีกครั้งนึงตอนประชุมปรึกษาเรื่องห้องน้ำ ก็พอประกาศหา Staff ขัดส้วม น้องกลุ่มนึงก็ยกมือขึ้นมาทันทีเลย แบบสปิริตแรงกล้ามาก ประทับใจ เหมือนกับเรื่องที่ปกติหา Staff ทำได้ยากเหลือเกิน กับหาได้ทันทีทันใดด้วยการเสนอตัวขึ้นทันที โดยที่ไม่ได้รีรออะไรเลย. ตอนสันธนาการ เวลาเต้น เวลาเล่นเกมส์ ก็เข้าไปเล่นกับน้องเลย ไม่ต้องบอกว่าให้เข้าไปแจม หมั่นซ้อมเพลง.

เวลาประชุม จะมีเรื่องของน้องค่ายคนหนึ่งที่อาจจะเรียกว่าเก่ง แต่ระแวง และมีโลกที่เป็นโลกแง่ลบ หลังจากประชุมจบ ก็ดึกแล้ว ตี 1 ได้ เราก็รีบอาบน้ำและเตรียมนอน เพราะรุ่งขึ้นต้องไปวางพวงมาลากับทางโรงเรียนแต่เช้า. ก่อนขึ้นไปนอน ก็เห็นน้องๆนั่งกินขนมในห้อง Staff ชาย ก็นึกว่านั่งคุยเล่นกัน ที่ไหนได้ น้องๆกำลังปรึกษาหารือกันถึงน้องค่ายคนนั้น ว่าจะหาหนทางแก้ยังไงดี จะทำอะไรให้น้องค่ายคนนั้นเปลี่ยนความคิด เปลี่ยนลักษณะนิสัย

สักพัก น้องเค้าก็เรียกพี่หมู เข้าไปช่วยให้คำปรึกษาด้วย. เราหันหน้าไปมองกับเบิร์ด บอกเบิร์ดว่า เราประทับใจมากเลย เอาหละ เราก็ต้องทำหน้าที่ของเราวันรุ่งขึ้น รีบนอนกันดีกว่า แล้วเราก็เริ่มนอนไป นอน นอน นอน เรารู้สึกว่าเรานอนมานานแสนนาน แต่เรายังได้ยินเสียงน้อง ยังคุย ยังปรึกษากันอยู่ ซึ่งเราคิดว่า เวลานั้น คงไม่ต่ำกว่าตี 3 แล้วด้วยซ้ำไป. จนกระทั้งรุ่งเช้าตื่นมา ก็เจอเรื่องที่น่าประทับใจอีกคือ

น้องๆพากันปลุกเพื่อนๆให้ตื่นได้แล้ว ปลุกกันคนละครั้งๆ ก็ตื่นขึ้นมาเก็บที่นอน เตรียมไปอาบน้ำกัน แทบไม่ถึง 5 นาที น้องก็หายไปจากที่นอนหมดแล้ว. มาค่ายนี้ นี่คือสิ่งที่เราประทับใจมาก จากน้องปี 1 . ที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า แม้ว่าปีหน้า เราจะไม่มีโอกาสได้ทำค่ายดีดีอย่างนี้ แต่ก็จะมีคนทำงานอย่างนี้ต่อไป....

เที่ยวกับหมูหยอง

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 15 Oct 2005 22:48:47 +0700

วันนี้ตอนตื่นนอนมาในห้องภาค มานั่งทำงานต่อ ตอน 7 โมงเช้า ก็เห็นชื่อหมูหยอง กำลังออนไลน์อยู่ เราก็เลยทักไป ชวนไปเที่ยว หมูหยองเห็นด้วย แต่ก็ยังมีอะไรไม่แน่นอน เราก็เลยยังไม่ได้นัดไป จนกระทั้งตอนเที่ยง เริ่มรู้สึกว่าชีวิตควรหาอะไรมาผ่อนคลายบ้าง เลยโทรไปหาหมูหยอง ว่าสรุปจะไปกันมั๊ย หมูหยองกำลังสอนอังกฤษน้อง ได้ ชม. 200 โอ้ นึกถึง อังกฤษเน่าๆตัวเองอีกแล้ว. แล้วก็นัดกันว่า จะมาเจอที่ The mall บางกะปิ ตอนบ่าย 3

เป็นที่น่าแปลกใจยิ่ง หมูหยองยอมถ่อมาถึง The Mall บางกะปิ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เค้ากลับไม่กล้าเจอหน้าเรา เมื่อนับย้อนไป เราไม่เจอหมูหยองมานานถึง 4 ปีแล้วนะเนี๊ย. เหตุผลก็คือ เพราะว่าเราไม่ได้นอนตลอดคืน หมูหยองก็เลยเลือกที่ๆใกล้ๆบ้านเรา จะได้ไม่ต้องเดินทางไกล เดี๋ยวจะกลายเป็นผีเฝ้าถนนไป

โอเค นัดเจอกันตอนบ่าย 4. ผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง บ่ายโมงครึ่ง เราเริ่มลังเล อยากทำงานต่อให้มันเสร็จๆไป ก็เลยโทรไปหาหมูหยองอีกรอบ ปรากฏว่าหมูหยองออกมาแล้ว แล้วเป้นการเดินทางที่ไกลด้วย ก็เลยเอาหละ เจอ 4 โมงตามปกติ เราก็รอฟางจัดแจงพิมพ์รายงานเสร็จ เราก็เก็บเครื่อง ขนบ้านกลับเข้ารถ

Continue reading "เที่ยวกับหมูหยอง"

ประทับใจ พี่นก

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 15 Oct 2005 21:19:06 +0700

เมื่อวาน แม้ว่าจะมีเรื่องเครียดๆมากมาย แต่ก็มีเรื่องที่เรารู้สึกประทับใจนะ นั่นก็คือ เดิมที ห้องภาคจะต้องปิดตอน 2 ทุ่ม แต่ว่างานเราไม่เสร็จแน่ๆ หลากหลายเรื่องราว ก็เลยเข้าไปขอพี่นกอยู่กลางคืนต่อ พี่นกก็อนุญาต แล้วพี่นกก็อยู่ด้วย มานอนยาวตลอดคืน อืมมมมม... ออกจะเกรงใจพี่นก แต่ว่างานก็ไม่เสร็จจริงๆ

เรื่องที่ประทับใจก็คือเรื่องนี้แหละ แม้ว่าพี่นกจะไม่รู้ว่างานเราผลจะออกมายังไง แต่พี่นกก็ช่วยเหลือเต็มที่ ทั้งด้านอุปกรณ์ ทั้งด้านเวลา กำลังกาย มาช่วยเรา ปลื้ม. เพราะว่าถ้าไม่ได้แรงสนับสนุนตรงนี้ เราก็คงไม่สามารถทำโปรเจคนี้ได้ เพราะว่ามันใช้ทรัพยากรเยอะทีเดียว

เราเปลี่ยนบรรยากาศห้องภาคที่เราอยู่ จากเดิมที่ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ก็ไปเปิดมูลี่ให้มันมีแสงจากนอกตึกเข้ามา โอ้ สว่างขึ้นเยอะเลยแฮะ ประหยัดค่าไฟที่จะต้องเปิดหลอดไฟ แถมได้ไฟที่แสงสว่างและเป็นธรรมชาติอีก ดีจัง.

เมื่อวานเราใช้เวลาในการเผาโปรเจคตลอดทั้งคืน หนีไปนอนตอน ตี 5 ถึง 7 โมงเช้า เนื่องจากทนความง่วงไม่ไหว ไม่น่าเชื่อหลับไปแปปเดียว ผ่านไปแล้ว 2 ชั่วโมง. ปั่นงานถึง 8 โมงเวลาส่งงาน ก็เถือกๆรีบๆรวมรีบๆส่ง ปรากฏว่างานที่ส่งไปมันไม่เรียบร้อยดี ใช้ไม่ได้อยู่หลายจุด นั่งปรับกันมาเรื่อยๆถึงบ่าย เราอีเมล์ไปส่งตอนค่ำๆที่ผ่านมา. อาจารย์เห็นคงรู้ว่า งานเราไม่พร้อมอย่างแรง เฮออออออ....

โลกมันแคบ

nospam@example.com () — Sat, 02 Apr 2005 23:49:30 +0700

มีเรื่องตื่นเต้นมากวันนี้..... เป็นเรื่องราวของโลกแคบ เริ่มจาก ไอ้นุ่นมันทักมา บอกให้ดู diary ของคนๆนึง เราก็เข้าไปอ่าน อ่านไปก็สกิดคำว่า พี่หนุ่ม เฮ้ย ใช่เปล่าวะ พอดีว่าการเขียนไดครั้งนั้น มีเขียนชื่อจริงของไอ้คนที่ชื่อพี่หนุ่มด้วย เราก็เลย อ่าวเฮเ้ย เพื่อนกูนี่หว่า. สงสัยน้องมันเขียนเป็นแน่แท้ อืมมมมมม....

แต่ไอ้นุ่นคิดว่าเป็นของอ.ศรัณย์ [ พอดีอ.ชื่อเดียวกับไอ้พี่หนุ่ม] ก็เลยขำมัน บอกมันว่าม๊ายจ๊าายยยยย ผิดคนแล้ว. มันถึงได้ไปดูดีดี. ก็เลยถามมันว่า เฮ้ย แล้วมันไปขุดเว็บนี้มาจากไหนฟะ!!!! มันก็บอกว่าน้องเค้ามาเม้นต์ไดมัน.

ไอ้นี่ก็ยังไม่เท่าไหร่หรอก เราก็ตื่นเต้นอยู่ ก็เลยอ่านไดน้องเค้าย้อนหลังไปเสียหน่อย เฮ้ยยยยยย พี่ต้นมาเม้นไดน้องก่อนด้วย ทำไมโลกแคบงี๊เนี๊ย รู้สึกว่าพี่ต้นจะมาเม้นต์หลายวันแล้ว เท่าที่เปิดย้อนหลังดู แต่ไม่รู้จะรู้มั๊ยว่าอ่าว นั้นมันไดอาร์รี่ของน้อง
สุดที่รักของพี่หนุ่มเพื่อนเรานะเนี๊ย

เหอะๆๆ... ตลกดี ใจโลกอันกว้างใหญ่ จริงๆแล้วมันก็แคบเหมือนกันนะ....
^.^

เดอะ คำคม

nospam@example.com () — Sat, 05 Feb 2005 21:48:49 +0700

[ 21:25 ] Kong CS_TU: หรือบางครั้ง คนเราก็ชอบคิดว่าคนอื่นจะทำเหมือนที่ตัวเองคิด

[ 21:29 ] Kong CS_TU: คือเราพบว่า เราจำเป็นต้องช่วยเหลือตัวเองให้ได้ก่อน
[ 21:29 ] Kong CS_TU: แล้วจึงให้ความช่วยเหลือผู้อื่น
[ 21:30 ] Kong CS_TU: เราเคยคิดว่า ถ้าเราอยากช่วยเหลือคนอื่น เพื่อทำโน่นทำนี่ แต่อยากให้มีคนมา support น่ะ เราเคยลองมาแล้ว มันไม่ได้ผลหรอก เว้นแต่จะโชคดีจริง ๆ

[ 21:30 ] Kong CS_TU: เราก็เลยทำงานเพื่อให้ตัวเองสามารถมีระบบเป็นของตัวเอง
[ 21:30 ] Kong CS_TU: จากนั้น อยากเอาไปช่วยใคร
[ 21:30 ] Kong CS_TU: ก็เป็นสิ่งที่ทำได้ไม่ยาก

[ 21:39 ] Kong CS_TU: แต่เราเป็นคนที่แยกแยะนะ
[ 21:39 ] Kong CS_TU: คืออันไหนที่เป็นธุรกิจ ก็ต้องเป็นธุรกิจ
[ 21:39 ] Kong CS_TU: อันไหนที่เราอยากช่วย หรือทำเป็นการกุศล ก็คือจะทำให้เต็มที่
[ 21:40 ] Kong CS_TU: ไม่คิดว่าจะได้ผลประโยชน์อะไรกลับมา

Qoute of the day. ชอบสิ่งที่เพื่อนคนนี้พูด....

Sponser

nospam@example.com () — Wed, 26 Jan 2005 20:44:09 +0700

วันนี้ขึ้นไปชมรมเห็นกระดาษวางอยู่ รูปร่างคุ้นๆ โอ้.... มันคือ กระดาษที่เราหา Sponser งาน i-day เมื่อปี 2003 ผ่านมาแล้ว 2 ปี กระดาษนี้ัยังอยู่หน้าปก สภาพขลังน่าดู. ชอบจัง อย่างน้อยก็รู้ึสึกดี ที่กระดาษใบนั้นยังมีประโยชน์อยู่จนกระทั้งวันนี้. ภายในเล่ม มันเป็น รวมพวกรายชื่อ Sponser หนะ งืม ชอบจัง มีคุณค่าทางจิตใจ.(love)(love)(love)(love)

4 ปี จอมยุทธ์.เน็ต

nospam@example.com () — Mon, 15 Nov 2004 14:13:16 +0700

นับเป็น 4 ปีแล้ว ที่จอมยุทธ์.เน็ต กำเหนิดขึ้น ไม่รวมถึงโฮมเพจเก่า come.to/naipop ที่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขียนเนื้อหาเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์.

จอมยุทธ์.เน็ต เกิดขึ้นมาได้ จากการที่ผมได้เข้าไปคุย #คุยเรื่องคอมพิวเตอร์ irc.au.ac.th เมื่อ 4 ปีที่แล้ว มีพี่คนหนึ่งทำงานอยู่ที่ Domain Direct ของ Tucows.com เขาให้ผมจดโดเมนเนมในราคาพิเศษ 2 ปี 500 บาท. ไม่มี Hosting.... สมัย 2 ปีแรก Domain name ใช้สำหรับ Forword ไปที่ come.to/naipop ซึ่งอาศัยอยุ่ที่ Geocities มานานแสนนาน

ที่ผ่านมา จอมยุทธ์.เน็ต สร้างคุณค่าทางจิตใจผมมากมาย แม้ผมจะไม่ใช่คนเก่ง แต่โดเมนของผม ก็อยากนำเสนอเรื่องที่ผมรู้ ให้กับคนอื่น โดยหวังเพียงว่า คนอื่นๆ จะได้ใช้ประโยชน์จากข้อมูลที่ผมเขียนนั้น. ความสุขของผม คือการที่คนอ่านเขียนกลับมาบอกว่านำไปใช้ประโยชน์ของเขาได้. และแวะเวียนกลับมาหาเสมอ.

จอมยุทธ์.เน็ต ครบรอบ 4 ปี ในวันที่ 15 พฤศจิกายนที่ผ่านมานี้ ขออวยพรให้โดเมนเนมมีอายุมั่นขวัญยืน เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป มีประโยชน์มีสาระเช่นนี้ต่อไป....

ของขวัญชิ้นพิเศษ.

nospam@example.com () — Mon, 06 Sep 2004 20:51:14 +0700

วันนี้ได้ของขวัญชิ้นพิเศษมาจากเค้า เริ่มต้นด้วยวันนี้ไปถึง พี่แกก็แกล้งทำเป็นมีแต่ของมาเรียน อุอุ. รู้นะ แอบซ่อนไว้สักที่นึง. และแล้วเค้าก็เดินเอามาให้อุอุ แอบซ่อนไว้ข้างหลัง ทั้งๆที่ตัวบังไม่มิดอยู่แล้วแง่ว....

แล้วเราก็ไปเปิดด้วยกันที่ม้าหินข้างสนามแบตในตึก จภ. นั้นเอง ของขวัญห่อด้วยกระดาษ Bochoure ของ Panasonic มีสินค้าลดราคาเต็มไปหมด ทั้งทีวี พัดลม .... แกะออกมา 1 ชั้นเป็นกล่องนมหนองโพแบบแพ็ค 6 กล่อง... แง่ว เปิดกล่องนมหนองโพออกมา แง่ว มีอีกชั้นแฮะ ก็แกะอีกรอบนึง(กระดาษ Bochoure ของ Panasonic เหมือนเดิม) ออกมาเป็นกล่องขนม เหอะๆๆ แกะออกมาคราวนี้มีเป็นชิ้นๆเรียงไว้ ก็แกะชิ้นนึงออกมา มันเป็นอะไรหว่า เหมือนที่ตั้งกรอบรูป แต่ก็ไม่ใช่....

แกะอีกชิ้นนึงเป็นหลอดแก้วแบบหยอดทดลองเลย เหอะๆ... เอาไปสอดได้พอดี สรุปเป็นหลอดแก้วใส่ดอกไม้(คงเหมาะกับกุหลาบ) หุหุ.

ต้องมารีบเขียนไว้ก่อนเดี๋ยวปีหน้าลืม 55555 โดนงอนแน่ๆ แง่ว (X) ... ของขวัญอีกชิ้นเป็นสิ่งที่เราอยากกินคือ ขนมไข่ อุอุ ของโปรดช๊านน... ว่าแต่กัดไม่เข้าอะ ต้องใช้ความพยายามของขากรรไกรอย่างสูง หุหุ ตอนแรกพี่แกนึกว่าเราแกล้ง เลยให้เค้าชิมมั้ง 5555 ชิมฝีมือตัวเองวันนี้แล้วทำหน้าเขิลเลย เอิ๊กๆๆๆๆ.

มาต่อด้วยการเขียน Database วันนี้ กล้อง miniDV ตกแหละ หัวใจแทบดับ โชคดีที่กล้องไม่เป็นไรมาก แค่ Battary Pack แตก กับ รอยนิดหน่อย การทำงานปกติ....

Happy Birthday to myself #2

nospam@example.com () — Sat, 04 Sep 2004 21:48:01 +0700

ประมวลเหตุการณ์วันเกิดที่ผ่านมา 20 ปี

ก่อนประถม - จำไม่ได้แย๊ว
ประถม
- จำได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งที่แม่ซื้อเค้กเป็นชิ้นๆ อยู่ในกล่องมาให้ประมาณ 3-4 ชิ้นอะ แต่เรานั่งกินที่โต๊ะกินข้าวอยู่คนเดียว ไม่มีใครกินเค้กวันเกิดกับเราเลยอ่า.... ทุกคนไปดูละครกันหมดเลย ปีนั้นลยเสียใจกินเค้กเคล้าน้ำตา งือๆๆ นึกถึงวันเกิดเพื่อนที่โรงเรียน ที่แม่มักจะซื้อเค้กมาให้กินกับเพื่อนๆที่โรงเรียนอะ อิจฉา
- ปีอื่นๆ ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

มัธยมฯ
- ม.1 - เฉยๆ ไม่มีไรเป็นพิเศษ
- ม.2-3 เราได้ของขวัญจากเพื่อนเป็นชิ้นแรก จากเบิร์ด เป็นลูกอมเม็ดโต วงเล็บ หนังสือพิมพ์ เอิ๊กๆ== ข้างในมีลูกอม 3 เม็ด แต่ดีใจโคด ปีถัดมาก็ได้เหมือนกัน แต่ได้ลูกอมเยอะขึ้นมาหน่อย. เพื่อนคนนึงรู้ว่าเป็นวันเกิดเรานะ (ไอ้ป๊อป) ก็ดันพูดมาในคาบแนะแนว ก่อนเลิกเรียนตอนเที่ยงกลับบ้านพอดี เพื่อนเล่นร้อง Happy Birthday ทั้งห้องเลย แอบดีใจจนน้ำตาคลอเลยหว่า....

ม.ปลาย เหมือนเดิม แง่ว ได้ของขวัญมา 2 ชิ้น จากเบิร์ดและเพื่อนๆ คือหมอน (ปัจจุบันยังอยู่หัวเตียง) กับนาฬิกา เป็นรูป CD .... "ต่อ" เพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยลืมที่จะให้การ์ดเรา.

วันเกิดอายุ 15 .... ไปทำบัตรประชาชน ในวันเกิดเลย แต่โดนบังคับไป หน้าบูดถ่ายรูปเลย แย่จัง วันนั้นจำได้ว่าไม่ได้ทำไร โดดเรียนไปทำบัตร แง่ว.อ่อๆ ตอนประถม แพดเดิ้ลป๊อปชอบส่งการ์ดวันเกิดมาให้ พอดีเป็นสมาชิกสวนเด็กหนะ.

วันเกิดอายุ 18 .... ไปทำใบขับขี่ อุอุ ผ่านในรอบเดียว

ปี 1 - ปีแรกเรียน Calc หรือ Physic จบหว่า!? รู้แต่ปีนี้ได้กินเค้กอีกครั้ง อุอุ ผึ้งไปซื้อมาจากโรงอาหารพระเทพฯ.
ปี 2 - จำไม่ได้แล้วหว่า.... จำได้แล้ว พอดีเค้าพูด(ตอนงอนไปแล้ว) เราได้กินเค้กที่โรงอาหาร แต่ก็นึกมากกว่านี้ไม่ออกแฮะ นอกจากปี 2 เรา Say Happybirthday ก่อนผึ้งพูด ผึ้งเลยไปเม้าท์กับเต้ย ว่าคนอะไร Happy Birthday ตัวเอง

ปีนี้... ทั้งๆที่เราอยากรู้สึกพิเศษในวันๆนี้แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นแฮะ. แย่จัง แต่มันก็เป็นแค่วันๆนึง. ถึงเวลานี้มีคนโทรมาหาทั้งสิ้นรวม 4 คน 1. ผึ้ง 2. หนุ่ม 3. นัท 4. อาจารย์ T-WAT แง่ว..... น้องหมีอวยพรในได. ส่วนนัทอวยพรนาม ชมรมเน็ต เหอะๆ. ชมรมเน็ตส่วนใหญ่นึกว่าเราเกิดเมื่อวาน เหอะๆ....ต้องให้ของขวัญเราเป็น ซองใส่มือถือ อุอุ.

รู้สึกปีที่แล้ววันเกิดจะอยู่บ้าน พาสิงห์ไปฉีดหมาบ้า. ปีนี้ยังไม่ได้ไปเลยหว่า....ตัวสิงห์เหม็นเชียว เดี๋ยวไปฉีดยาต้องงดอาบน้ำอีก 7 วัน แย่จัง.

วันนี้ดูเหมือนจะคลุกเคล้าหนะ หลากอารมณ์และความรู้สึก ทุกข์ สุข เศร้า ดีใจ....

Happy Birthday to myself!

nospam@example.com () — Sat, 04 Sep 2004 11:24:05 +0700

วันนี้ เราก็อายุ 20 ปีแล้ว. เราตื่นมาตอน 10 โมงเหมือนปกติ วันนี้อาบน้ำแต่เช้า อีกครั้ง (เพราะเมื่อคืนหลับคาเตียง ไม่ได้อาบน้ำ) สดใสๆ. วันนี้เราจะไปไหนดีมั๊ยนะ... ใจหนึ่งอยากไปเที่ยวกับเค้า อยากอยู่กับเค้า แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า เราควรจะโตขึ้นกว่านี้ได้แล้ว คิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ รับผิดชอบมากกว่านี้ แง่ว...

(love) วันนี้ตื่นขึ้นมาอย่างมีความสุขนะ...แม้ว่าเราจะตื่นขึ้นมาอยู่หน้าคอมฯเหมือนทุกวัน แต่มันเหมือนมี Timeline ตัดผ่านไปก้าวสู่อีก Scene นึง ในช่วงที่เราหลับไปเมื่อคืนที่ผ่านมา. ผมรู้สึกว่า 20 ปีที่เกิดมา ผมเป็นคนที่โชคดีมากๆคนหนึ่ง. อยู่ในครอบครัวที่พร้อม อยู่ในสถานที่ที่ดี โรงเรียนที่ดี เพื่อนที่ดี คนรอบตัวมีแต่คนดี จากโอกาสที่ผมได้รับ ผมอยากให้กับคนอื่นๆบ้าง ดังจากที่ได้ไปค่ายเรือเยาวชนสร้างสรรค์ไทย(15ปี) ก็ทำให้ผมได้อยากทำค่ายดีดีเสมอมา ไม่ว่าจะเป็นค่ายแด่น้อง ค่ายสอนน้องชนบท มันรู้สึกมีความสุขกับการที่เราเป็นผู้ให้ จากการที่เราได้รับสิ่งดีดีมาโดยตลอด

แต่ผมยังหวั่นๆในการทำความดีบางสิ่งแฮะ มันเหมือนมีต่อมกระตุ้นให้เราไม่กระทำ นั่นคือการช่วยเหลือคนที่ไม่มี เด็กตัวเล็กๆที่มานั่งขอทาน ผู้สูงอายุ หรือว่าจะเป็นกล่องบริจาคธรรมดาก็ตาม. มันรู้สึกมาจากอดีต ว่ากลัวว่าเงินของเราจะไปเข้าแก๊งค์ที่นำคนเหล่านี้มาใช้งาน ไม่ได้ไปถึงมือเค้าจริงๆ.

อุณหภูมิคอมพิวเตอร์ขนาดนี้ M/B 38C CPU 49C ต่ำกว่าปกติราวๆ 1-2C แต่ผมรู้สึกสดชื่นจัง. ผมอาจจะแปลกกว่าคนอื่น ผมชอบเพลงที่คนอื่นเค้าบอกว่าฟังแล้วง่วงนอน ฟังแล้วเหมือนอยู่ในโบสถ์ ผมชอบเพลงของ ENYA หลายๆเพลง เสียงช่างดูมีพลัง เพลง Ode to My Family,เพลง Zombie โอ้ เป็นครั้งแรกที่ผมจำชื่อเพลงได้นะนี่. เพลงเหล่านี้ กินใจผมในท่วงทำนองที่ทรงพลัง.

หรือเพลงความหลังที่ทำให้คิดถึงใครบางคน Run to Me - Osca dela hoya เป็นเพลงแรกที่ผมรู้จักชื่อ และหาเนื้อเพลงมา. คิดถึงช่วงเเวลาในสมัยมัธยมฯ เพลงตอนเรียนปี 1 ที่เปิดในโรงอาหารบ่อยครั้ง อย่าง "พูดไม่ค่อยเก่ง" A.B. Normal เพลงที่เราฟังตลอดมายุค 80's-90's อย่าง When I was young , Country Road , Michel Jackson ที่มาเมืองไทยตอนอยู่ประถม , เพลงโรงเรียนตอนอยู่มัธยม ที่เปิดทุกๆเช้าเพื่อเรียกเข้าแถว

นึกถึงบทความที่ตัวเองเขียน... มันเริ่มตั้งแต่อยู่ม.ปลาย ที่ผมได้เขียนบทความเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ลงวารสารของโรงเรียน. แม้ว่าจะส่งบทความไป Computer Today และจะยังไม่ผ่าน หลายๆครั้งก็ตาม แต่ผมก็มีโอกาสได้เขียนลงวารสารโรงเรียนหลายๆครั้ง ได้ลงเพราะว่าไปแข่งได้รางวัลก็หลายครั้ง อย่างเช่นการแข่งพูดแสดงความคิดเห็นการใช้งานคอมพิวเตอร์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยตนเอง ที่เมืองทองธานี หรือการแข่งขันความรู้ทางคอมพิวเตอร์. นึกถึงวารสาร Internet Magazine ที่แม้ว่าปัจจุบันจะไม่มีแล้ว แต่ผมก็ได้เขียนลงนิตยสารอยู่หลายฉบับ นึกถึง Comp Kids ที่แม้ว่าเป็นนิตยสารที่เกิดมาได้เพียง 10 ฉบับ สมัยผมอยู่ ป.4 แต่มันก็จุดประกายให้ผมรู้จักภาษา Basic และหัดเขียนโปรแกรมมาตั้งแต่ตอนนั้น คิดถึงวารสารสวนเด็ก ที่ผมซื้อมาอ่านการ์ตูนตั้งแต่เด็กๆ อ่านหลาย Column และยังได้ร่วมสนุก ส่งจดหมายไปหลายต่อหลายฉบับ แล้วก็ได้รางวัลเป็นสมุดสติ๊กเกอร์สูญญากาศ จากไอติมแพดเดิ้ลป๊อปมา

คิดถึงรายการทีวี Hugo ตอนนั้นอยากเล่นมากๆ พยายามโทรไปตั้งหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้เสียทีแฮะ. นึกถึง City Line 1509(สมัยก่อนที่จะเป็น SchoolNet) ที่โทรเข้าไปฟังเรื่องผี ทำนายดวง ....

นึกถึงเพื่อนหลายๆคนที่จำต้องจากไปก่อนเวลาอันสมควร อย่าง X เพื่อนสมัยประถม 4 ที่เค้าก็เป็นเด็กดี หรืออย่างเพื่อนผม(จำชื่อไม่ได้) สมัยมัธยม 1 ที่เราเล่นผีเหรียญด้วยกัน และก็เกิดความกลัวจนต้องถวายสังฆทาน และเค้าก็จากผมไปในปีนั้น ระหว่างไปงานเช่งเม้ง ต่างจังหวัด. คุณพ่อคุณแม่เขามาบอกผมถึงบ้าน แต่ผมกลับไม่สามารถไปได้ เพราะว่าต้องไปต่างจังหวัดในช่วงงานศพเค้าพอดี.

นึกถึงสมถวิล เพื่อนป.4 ที่ชวนผมเล่นผีเหรียญเป็นครั้งแรกและก็กลายเป็นกิจกรรมของห้อง 4/3 ไป คิดถึงพรรณสุดา(ปอย)(ประถม) ที่ตอนนี้เราก็ยังติดต่อกันอยู่ และก็กลายเป็นว่าเพื่อนของเขา เป็นแฟนของเพื่อนเราคนนึง คิดถึง นรุต(นาย) ที่ก็ยังมี MSN ติดต่อกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่นัก นึกถึงตอนที่ปอยทัก ICQ มาโดยการ Search หาชื่อเราตอน ม.3 ทำให้เราอยากเจอเพื่อนประถมอีกครั้ง ไปค้นสมุดกบ(Friendship) ออกมา และก็นัดเจอที่โรงเรียนเบญจมินทร์อีกครั้ง คิดถึงแก้ว ที่กลายเป็นทั้งเพื่อนเราและเพื่อนของเพื่อนผม แต่ไม่รู้เขาจะจำเราได้มั๊ย คิดถึงนาถนิภา(ป.5) ที่เธอดู Hot มากสมัยนั้น แหม ผมก็หลงเสน่ห์เธอด้วยอีกคนนึง คิดถึงหมูหยอง เพื่อนสมัยมัธยม 4 (ไปค่ายเรือฯด้วยกัน แต่รู้จักตอนจบค่าย) คิดถึงเบิร์ดที่ให้ของขวัญเราตอนม. 2 เป็น ลูกกวาดห่อด้วยหนังสือพิมพ์ม้วนใหญ่ ข้างในมีลูกอม 3 เม็ด และเธอก็ขอกินด้วยแฮะ ฮุฮุ.. คิดถึงแอม เพื่อนเราตั้งแต่ม.1 ตอนนี้ยังตาโตเหมือนเดิม

เวลาที่มีความสุข คือช่วงเวลาที่คิดถึงอดีตที่ผ่านมาแฮะ.... มนุษย์ไม่เคยรู้จักพอ และผมเอง ก็เป็นคนนึงที่ตอนเด็ก ก็อยากโต ตอนโต ก็อยากกลับเป็นเด็กอีกครั้ง..... ^_^

รุ่นพี่ที่ชอบมักๆอะ

nospam@example.com () — Sun, 29 Aug 2004 20:33:48 +0700

ตั้งแต่เราเข้าปี 1 มา แทบจะวันแรกๆเลย เราก็ได้รู้จักกับพี่จื้อ พี่ที่เก่งเขียนโปรแกรมมากๆคนนึง เวลามีอะไรก็ถามเขาได้เสมอเลย ..วันนี้ ขณะทำ Numer ก็ได้คุยกับพี่จื้อ. พี่จื้อก็ส่ง Homepage ที่พี่จื้อเขียนเป็นการบ้าน Numerical มาให้ดู .... โฮมเพจดังกล่าว

อืมมม สุดยอดมักๆอะ คือนอกจากพี่เค้าจะ Design เก่ง อยู่แล้ว ยังมีเรื่องการเขียนโปรแกรมชั้นเซียน. เรานั่งเขียน VB.NET จะตายแหล่ ไม่ตายแหล่อยู่แล้ว.

ไม่มีไร เข้ามา Note โฮมเพจ อันสุดยอดอันนี้ไว้ อุอุ.

สุขใจกับ Comscience.net

nospam@example.com () — Mon, 16 Aug 2004 22:47:25 +0700

วันนี้เขียนจดหมายเวียนเรื่อง Comscience.net หมดอายุไป อืมมม... เราคาดหวังว่าจะได้รับเงินมาจากคน 1 ใน 3 ของภาค นั่นคือประมาณ 20 คน. ซึ่งถ้าจะให้เงินพอดีจ่าย ก็ตกหัวคนละ 50 บาท.....

อืมมมมม แม้ว่าจะได้ไม่ได้เงินตามที่หวัง แต่ก็ประทับใจนะ รู้สึกว่าเว็บมันมีคุณค่าที่จะทำต่อไปมากขึ้น... ถ้าพูดถึงแล้ว เงิน 600 บาท ก็ไม่ใช่เงินจำนวนที่มากเลยสำหรับเรา เราสามารถออกให้ได้. แต่ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่าถ้าออกให้มันก็ไม่มีคุณค่าทางจิตใจอะไรกับพวกเราด้วยกัน.

วันนี้ก็เลยเป็นตัวตัดสิน ว่าใครคิดว่ามีคุณค่าแล้วควรจะทำต่อไปก็ลงขันช่วยๆกันมา เท่าไหร่ก็ได้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ให้คนละ 20 บาท... เรารู้สึกดีทีเดียวที่เพื่อนๆช่วยกันออก. มันทำให้เรารู้สึกว่า เว็บมันเป็นของพวกเรา(Comscience) และอยากที่จะทำให้มันดีดี ให้น้องๆช่วยกันสานต่อๆไป.... เดิมที เนื่องจากงานที่โหมเข้ามาแล้ว ตอนแรกเราตัดสินใจอำลาแล้วด้วยซ้ำ แต่เราไม่อยากให้สิ่งที่พยายามทำมา 2 ปี สูญสลายไป จึงเอ่ยปากเพื่อตัดสินอนาคตของ Comscience.net ....

รู้มั๊ยว่า วันนี้เงิน 20 บาทมีคุณค่ากับเรามากๆเลยแหละ..... มันเหมือนเป็นสิ่งที่เพื่อนๆลงขันแบบเต็มใจจริงๆเพื่อช่วยสานฝันเว็บของสาขาให้มันเกิดขึ้นมา... รู้สึกดีมากๆ เรารู้สึกว่า แม้วันนี้จะหามาได้ สีร้อยกว่าๆ แต่ก็รู้ว่าที่เป็นสิ่งที่เพื่อนๆฝันว่าจะมีเหมือนกัน อยากให้มันเกิดขึ้นมาเหมือนกัน.

เดิมที เรากะว่าถ้าได้ไม่เท่าไหร่ ก็จะให้เข้าภาคไปเพราะเงินภาคติดลบอยู่... แต่ ณ ตอนนี้ เรามีกำลังใจ ที่จะทำสิ่งนี้ต่อไป.... เพราะเงินมันไม่ได้สำคัญอะไรมากสำหรับเรา แต่สำคัญตรงที่ เพื่อนในภาคเห็นว่าเป็นอย่างไร.

ประทับใจนัทคนนึง...ช่วยตะโกนแหกปากให้คนอื่นรู้ว่ามีการลงขันอยู่. อุตสาห์ช่วยตะโกนตั้งนาน ขอบคุณมากๆเลย ...

วันนี้ไปกิน 13 Coin Resort บางนา มา ฉลองวันเกิดต้อง ซึ่งมีในวันพรุ่งนี้... ก็กินๆๆ ช่วงนี้กินอาหารฝรั่งบ่อยแฮะ. วันนี้เราสั่ง ขนมปังกระเทียม + สปาเก็ตตี้อบชีส + ซุปแฮม + ไอศรีมเยลลี่ ... อืมมมมม สปาเก็ตตี้มันเป็น Seafood แหละ มาอยู่รวมกับ Cheese โคตรเลี่ยนเลย เหอะๆๆ คราวหน้าจะไม่สั่งอีกแล้ว. ซุบแฮม เนื้อแฮมจืดไปหน่อยนะ แต่ ขนมปังกระเทียมอร่อยดี อิอิ

วันนี้แอบลูบหัวเค้าด้วย เหอะๆ..... ^.^ ไม่มอง. ไปดีก่า. เขิล.

กลับมาบ้าน ดูโอลิมปิค ยกน้ำหนัก เห็นประเทศนึงที่นักกีฬาเค้ามีความพยายามมากเลย คือมันยกท่า Clen and Jurke (ชื่อประมาณนี้) เค้าพยายามยกตัวขึ้นมาตั้ง 3 รอบแนะ เรารู้ว่าเค้าพยายามทำให้ได้ แต่กำลังเค้าไม่ถึงเท่านั้นเอง แต่ชอบในความมุมานะมากๆเลย.