JOMYUT.NET - That's my life

หมดเงินไปกับการซ่อมรถ

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 13 Feb 2008 21:15:27 +0700

วันนี้ขอบ่นฮับ อย่ามาฟังให้เสียเวลาเลย.

ช่วงระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมา ผมมีบัญชีการซ่อมรถอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งหลังจากคำนวณ ภายในระยะเวลาเพียงหกเดือนก็ทะลุ 40,000 บาทไปเรียบร้อยแล้ว ไอ้ที่หงุดหงิดคือ ไอ้ร้านนี้ มันสองรอบแล้ว ที่บอกว่าให้แก้อะไร ก็ไม่ได้แก้มา แก้มาก็แก้มาชุ่ยๆ แต่สาเหตุที่ทำคือ มันอยู่หน้าหมู่บ้านครับ --' คราวหน้าจะไม่ไปซ่อมกับมันแล้ว ครั้งแรกบอกให้ดูกระจก ก็ไปซ่อมส่วนอื่นๆ (ไอ้นั่นกระผมบอกว่าให้เช็คอาการว่าตรงอื่นต้องแก้ตรงไหนหรือเปล่า) มาครั้งนี้ สายฉีดน้ำขาดครับ ก็ไปแก้นู้นนี่ๆ แล้วก็ไม่ได้แก้งานแรกที่สั่งให้ทำ --' วันนี้แก้มาแล้วครับ งานชุ่ยมาก สักแต่ว่า ฉีดน้ำออก แต่ว่าทำงานไม่ได้ ฉีดน้ำออกมาอยู่ตรงฐานด้านล่าง แล้วมันจะไปทำความสะอาดได้ยังไงไม่ทราบละครับเนี๊ย

คราวก่อน ให้เช็คระบบไฟ เพราะอยู่ดีดี รถก็นิ่งไปเลย Start เกือบไม่ติด ก็มั่วซั่ว บอกเป็นที่นั่นที่นี่ เปลี่ยนนู่นเปลี่ยนนี่ สรุปว่ามันไม่ได้เสีย แต่ตูเป็นคนจ่ายเงินค่าซ่อมไง บอกให้เช็คกระจก เลื่อนขึ้นลงไม่ได้ ก็ไม่ได้เช็คครับ หงุดหงิดจริงๆ สุดท้ายก็แก้งานชุ่ยๆ มาสองครั้งแล้ว นี่พรุ่งนี้ต้องเอารถไปให้ดูอีกเป็นรอบที่สาม อะไรกันนักหนา แค่ น้ำฉีดกระจก ก็ยังทำชุ่ย นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าส่วนอื่นๆที่มันซ่อมจะเป็นยังไง คราวหน้า ถ้าไม่จำเป็น อย่าหวังว่าจะได้เงินจากกระเป๋าตูอีกเลย

อุปกรณ์ก็ชาร์ตไปซะแพงแล้ว ไฟรถ ขายตลาดปลีกอยู่ 150 ไอ้นี่คิดค่าเปลี่ยนพวกไป 250% ไปอยู๋เกือบ 500THB แต่อย่างอื่นๆนี่ไม่รู้ราคา แต่สุดท้าย คือ แพง! และ ชุ่ย!

ฝันร้าย

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 22 Dec 2007 06:56:34 +0700

ปกติเป็นคนนอนหลับยากอยู่แล้ว บางที (เช่นครั้งนี้) ขนาดง่วงมากๆ ก็ยังนอนไม่หลับเลย พอหลับไป เจือกฝันร้ายอีก ตูเซ็งมาก ฝันแต่เรื่องที่ทำร้ายตัวเองในอดีต

อยู่บ้าน

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 07 Nov 2007 14:33:45 +0700

เป็นหวัดครับ ตื่นมาตอนเที่ยง ไม่ได้ไปเรียน อาจารย์อังกฤษก็โทรมาด้วย...

เครียด

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Tue, 06 Nov 2007 22:59:58 +0700

ช่วงนี้เริ่มเครียดกับหัวข้อ Thesis มากขึ้น หัวข้อก็ยังไม่มี Scope ก็ยัง Scope ไม่ได้.

KASIKORNBANK vs. SCBEASY

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 19 Sep 2007 00:10:07 +0700

หลังจากช่วงหลังๆมา เหมือนว่า ทางกสิกรไทย เปลี่ยนแปลงนโยบายค่าธรรมเนียม การใช้ K-Cyber Banking เป็นเริ่มคิดค่าธรรมเนียมในการโอนเงิน หลังจากเราพบว่า เงินเราบางส่วน กลายเป็นค่าธรรมเนียม โดยที่ตอนโอน เว็บของธนาคารกลับไม่มีการแจ้งถึงค่าธรรมเนียมที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ดูออกจะทุเรศไปนิด ที่อยู่ดีดี ก็มาเก็บค่าธรรมเนียม แล้วก็ไม่แจ้งปรากฏใน Transaction อีกต่างหาก

ตรงกันข้าม SCBEASY จากไทยพาณิชย์ ปรับโฉมใหม่ ไฉไลกว่าเดิม การชำระค่าบริการ ยังไม่เสียค่าใช้จ่าย เราก็เลยเริ่มย้ายรากฐานทางการเงิน ที่ใช้ในการชำระค่าบริการ กลับมาที่ SCBeasy แทน

จะว่าไป ค่าธรรมเนียมเนี๊ย จะเปลี่ยนแปลงหนะ ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่ว่า ไม่แจ้งไว้ใน Transaction เนี๊ย น่าเกลียดเกินไปหน่อย ชำระเสร็จ มาดูยอดในบัญชี อ่าว โดนหักค่าธรรมเนียมไปหน้าด้านๆ แอบเคือง

หวังว่าบริการทางการเงินออนไลน์ของไทย จะเริ่มเข้ามาแข่งขันกันมากขึ้น ทั้งในเรื่องของระบบ ที่สามารถทำรายการได้ง่าย แต่คงความปลอดภัยของข้อมูลเอาไว้ รวมถึงการอบรมพนักงานในองค์กรให้มีความรู้เกี่ยวกับการทำธุรกรรมออนไลน์ เพราะทุกวันนี้ เราติดต่อเจ้าหน้าที่ธนาคารแต่ละแห่ง ก็ยังเหมือน ข้อมูลของธนาคารตัวเอง แต่กลับไม่รู้รายละเอียดสักเท่าไหร่เลย

การเมือง

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 05 Sep 2007 08:08:23 +0700

ว่ากันด้วยเรื่องของการเมือง ที่วัยเด็ก เราไม่คิดว่า มันจะใกล้ตัวขนาดนี้... แต่พอโตขึ้นมา ก็เริ่มเห็นการเมืองแทบจะทุกที่... ตั้งแต่ครู ม.ปลาย, อาจารย์ มหาวิทยาลัย, ที่ทำงาน, และบางครั้ง จริงๆ เราก็อยู่ในการเมืองไปโดยไม่รู้ตัว. มันอาจจะเป็นเรื่องปกติ ของทุกคน ที่มีพรรคมีพวก แต่ ทำไมมันต้องแบ่งพรรคแบ่งพวกเพื่อใส่ความอีกฝ่ายกันด้วยนะ? คนเราไม่มีใครดี 100% หรอก ต่อให้จะเป็นตัวเราเองก็ตาม

เวลาได้ยิน ได้ยินแต่เรื่องไม่ดีของคนนั้น คนนี้ สำหรับเรา ตอนนี้เฉยๆนะ เราไม่ได้รู้สึกว่าใครแย่ ไม่ได้รู้สึกไปตามที่คนอื่นพูด เพราะส่วนหนึ่งเราคิดว่า ทุกคน Perfect, ไม่มีใครที่จะดีไปร้อยทั้งร้อย เพียงแต่ เวลาคนเราทำความดี บางคนก็เห็นเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้คิดใส่ใจจะจำ แต่พอเค้าทำอะไรให้ขุ่นเคืองใจเมื่อไหร่ กลับจำเอาจำเอาเหลือเกิน... งืมมม สงสัยจังว่าแล้วจะไปมีความสุขได้ไงหว่า เวลานึกถึงคนนั้น ก็นึกถึงแต่ว่าเค้าทำชั่วอะไรไว้

จริงๆ บางทีก็เป็นเรื่องของคนใกล้ตัวเหมือนกันนะ ที่บางครั้งเราแอบเสียใจอยู่เหมือนกันที่เมื่อก่อน เราทำอะไรไว้ แล้วเขาจำไม่ได้ เวลาทะเลาะ บางครั้ง คำถามที่มักจะโดนถามก็คือ เราเคยไปทำอะไรดีดีไว้ตอนไหน... อ่าว เวน... ทำดี นี่ต้องจำขึ้นใจด้วยหรอวะ ว่าเราทำดีเอาไว้ ปกติไอ้เราก็ไม่ค่อยอยากจะจำอะไรซะด้วยซ้ำไป แต่ช่างเถอะ (คำพูดติดปาก) นี่ไม่ได้ว่าใครเป็นพิเศษหรอกนะ แต่ไม่ได้เจอกับคนคนเดียว แต่เจอกับเพื่อนบางคน

หรือว่าเราไม่เคยทำความดีไว้กับใครเลยจริงๆวะ!?

เอ ไหงวกมาเข้าเรื่องตัวเองได้วะเนี๊ย ประเด็นอยู่ที่เรื่องการเมืองอยู่แ้ท้ๆ.... การเมือง นี่ไม่เคยทำให้ประเทศพัฒนาเลย เวลาคนเราจะทำความดีอะไร ก็มีแต่คิดว่าเค้ามีจุดประสงค์มุ่งร้าย อย่างนี้ คนดีได้ยินก็ไม่มีใครอยากจะทำความดีแล้ว บังเอิญเป็นเรื่องที่เจอกับตัวหลายครั้ง หลายเหตุการณ์ เลยเริ่มมีประโยคติดอยู่ในใจว่า ประเทศ.... อยู่เฉยๆแล้วจะปลอดภัย เมื่อไหร่ที่พยายามให้ประเทศก้าวขาไปข้างหน้า มักจะโดนด่าว่าก้าวไปเหยียบหลุมข้างหน้าหรอ

แล้วก็บังเิอิญว่า Spilit เราไม่แรงพอที่จะต้องสู้อะไรเพื่อชาติจนตัวตาย ทั้งๆที่คนอื่นเค้าไม่เห็นความสำคัญขนาดนั้น... ถ้าสู้จนเฮือกสุดท้ายแล้ว ไปต่อไม่ได้ ก็จบทุกที เราจะไม่กล้าก้าวต่อไปรับธนูที่ยิงมาจากประเทศตัวเอง มาปักอกตัวเองเพื่อให้เราไม่ทำอะไรต่อไป.... เมื่อไหร่จะเจริญวะ แทนที่จะเอาเวลามาคิดหาเรื่องคนอื่น ไม่ไปทำงานของตัวเองให้ดี.... บ่นๆๆ อ่าวเฮ้ย.... เริ่มต้นไม่ได้จะบ่นเรื่องตัวเองเลยนะเนี๊ย แต่พอดีมีหลายเรื่องฝังใจ ขอระบายไว้หน่อยละกัน -.-

ส่วนประเทศจะเจริญก้าวหน้าได้..... เดี๋ยวจะจุดธูปอวยพร..

How tried am I?

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 29 Aug 2007 19:35:00 +0700

If I look back into my life's at this time, it very tried. I try to do a lot of things, but it is happy in my mind. I don't want my money increase fast, I don't want a lot of people come to my life. But I needs only a friend's who understand what I am being. This is the strong impact to me.

Life in graduate is worst than life when I'm undergraduate because there are more alone on the person which nearby me. I needs to follow what I am being and self-caring more than the past. No!... There isn't mean that I don't have close friend's here. In the other hand, I think I'm very appreciate that I know a lot of peoples here more than the past.

Is it because I don't have you at this time? I don't know. 4 years ago, I has someone who always near my mind and take care. But now, I dont have anyone near my mind. The lucky.... Alone doesn't make the worst things in only way, there are somethings good by itself. I have more time to spend more for friends, for things that I should make it done.

What one life needs? Praise? Money? Better job? or only one who understand together? only yourself know yourself.

Farewell Party

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Thu, 26 Jul 2007 11:41:58 +0700

วันนี้ ทีมจะจัดงาน Farewell Party ให้กับ แนนและเรา ที่ใบไม้ร่าเริง....

ไม่เบื่อกันมั้งหรือไงนะ เพิ่งไปมาเมื่อสัปดาห์่ก่อน เรายังเบื่อเลย ขนาดไม่ได้ไปบ่อยๆ ทำไมต้องไปร้านนั้นด้วยนะ -.-' ในอีกมุมนึง เรารู้สึกว่างาน Farewell Party มันน่าจะเป็นที่ที่นั่งกินสบายๆ ได้พูดคุยกันมากกว่าที่จะไปอึกกระทึก ไม่ได้คุยกันเองหนะ จริงๆ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะจัดให้เราสักเท่าไหร่ด้วย จากเดิมที่ไม่ค่อยอยากไปอึกกระทึกอยู่แล้ว ก็เลยไม่อยากไปเข้าไปใหญ่

เหตุผลที่ทำให้เราไป คงจะมีเพียง เพราะเป็นงานเพื่อนที่เรารัก มากกว่า.... เท่านั้นนี่เองที่เพียงพอให้เรา ยอมจำนนที่จะไป

หรือจะเป็นเพราะว่าเรางอแง...? อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้มีใครติดต่อ คุยกับเราเรื่องงานเลยสักคนเดียวนอกจากแนน (ก็น่าจะรู้ตัวว่า ตัวเองก็ไม่ได้สำคัญอะไร --) จบจบ

คิดมากไป ฟุ้งซ่าน เรื่อยเปื่อยเปล่าๆ

เหงา

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Wed, 04 Jul 2007 18:53:18 +0700

ถึงแม้ว่าจะโทรไปแล้วไม่ว่าง แต่ก็คาดหวังอยู่ว่าจะโทรกลับมา... แต่.... คงเป็นเพียงความฝัน.

พอเพียง

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Mon, 04 Jun 2007 00:42:16 +0700

หลายครั้งที่ความรู้สึก ทำให้เราอยากได้อะไรมากเกินไป.... บางครั้ง ความรู้สึก ก็โหยหาใครบางคนเหลือเกิน บางครั้ง ก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนเสียเหลือเกิน พอไม่ได้ดั่งใจก็งอแง.... พรุ่งนี้ จะเป็นวันแรกที่กลับมาเรียนเป็นงานอีกครั้ง ไม่มีใครไปตอนเช้า แล้วเราจะไปดีมั๊ยนะ อยากไปลองนั่งฟัง เพราะตอนนี้ยังไม่ได้ลงวิชาเลือกเลย.

Karaoke @ Major Bowl (Central World)

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 19 May 2007 19:25:47 +0700

ผ่านไปแล้วกับวันศุกร์ที่แสนมีความสุข.... ในที่สุดทีมเราก็ได้ไปเที่ยวด้วยกันสักที หลังจากไม่ได้เที่ยวไหนกับทีมมานานมากแล้ว นับตั้งแต่ร้อง Karaoke เมื่อชาติที่แล้วที่ลีโด้ ก็เพิ่งจะได้มาทำกิจกรรมร่วมกันอีกทีวันนี้...

เริ่มต้นด้วย ตอนแรกจะชวนตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว แต่โครงการเป็นล่มไป เลยเริ่มวางแผนใหม่ ได้มาเป็นวันศุกร์ที่ผ่านมา ว่าจะไปกันแน่นอน ขาประจำเจ้าเดิมร้องเกะ ได้แก่ พี่กล้วย มุ้ย ทราย แอน อู๋ จ๋อม และกระผม รวมทั้งหมด 7 ชีวิต ไปร้องที่ Major Bowl ที่ Central World ใครจะไป ไม่ขอแนะนำ 5555 เพราะว่า

Karaoke @ Major Bowl (Central World)

1. หน้าจอทันสมัยเกิน ต้องมานั่งกดรีโมทตรงจอ หาเพลงทีละเพลง.... มันก็ดีอยู่หรอกนะที่เอาเทคโนโลยีเข้ามาใช้ แต่ไม่เข้าใจความต้องการลูกค้ามั้งเลย จะร้องเพลงทีก็ต้องกดหาทีละเพลง แถม กด Remote ยาวๆ เพื่อให้มันเลื่อนมาเรื่อยๆไม่ได้อีก ต้องกดรัว Click .... ร้านเกะไหนอยากจะทำนี่ กรุณามีหนังสือเพลงดังเก่า กดเป็นรหัสเพลงได้ จะขอบคุณเป็นอย่างสูง รวมถึงจอ Monitor ด้วย กรุณาอย่าแยกออกมา ขึ้นที่ทีวีดีแล้ว หรือถ้าเขียนโปรแกรมไม่เป็น ก็กรุณาย้าย Monitor มาใกล้ๆกับคนร้องหน่อย ลำบากเหลือเกิน จะเลือกเพลงที

2. ไมค์ไฮเทค.... เป็นระบบไร้สาย แต่.... แบตหมด ไม่มีไมค์เปลี่ยนให้ ดีจริงๆ มาบอกอิกว่่า "พี่คะ ใช้ได้แบบนึงนะคะ เพราะว่าแบตมันหมดแล้ว ไม่มีเปลี่ยน"... มันก็ดีนะ เพราะว่าเสียงร้อง มันจะไม่มีคลื่นแทรกเหมือนไมค์สาย แต่กรุณาเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมหน่อยเถอะ -.-

3. สะดุด..... อยู่ดีดี ร้องๆอยู่ เพลงก็ตัดไปอีกเพลงนึง... คาดว่าเกิดจากตอนเก็บเพลงลง Database ทำห่วย ไม่มีการตรวจสอบว่ามันใช้งานได้หรือเปล่า ไม่ได้เป็นเพลงเดียว แต่เป็นหลายเพลง รวมถึง อยู่ดีีดี ใน List ก็มีเพลงที่ไม่ได้เลือก มาเยอะมากมาย (หลังจากสะดุด)

4. นอกจากนี้แล้วยังไม่พอ โปรแกรมไฮเทคเกิน กดจบเพลง 1 เพลง ต้องใช้ 2 ปุ่ม - Stop เพลงเก่าก่อน แล้วกด Start เพลงใหม่ ไอ้นี่ไม่ได้เป็นปัญหาเท่าไหร่ แต่ไม่เข้าใจ ทำไมมันต้องมาขึ้นโฆษณาระหว่างเพลงด้วยฟะ เสียเวลา ไมไม่ขึ้นเพลงต่อมาเลยวะ รวมถึงระบบคิวเพลง.... กดเสร็จออกมาเป็นรหัส กุจะรู้มั๊ยวะว่ามันเพลงอะไร ในเมื่อตอนให้เลือกก็เลือกจากชื่อเพลงเลย ไม่มีรหัสเพลงขึ้น

5. พนักงาน... ไม่ติดตามลูกค้าเลย เรื่องไมค์ บอกไป จบ เปลี่ยนมา ใช้ไม่ได้อีก จบ ต้องตามเรื่อย..... บอกได้คำเดียวว่า "ห่วย ทั้งระบบ" มีเข้ามาถามเรื่องสมัครสมาชิกด้วย..... เหอๆ ถึงไม่เป็นสมาชิกก็ไม่คิดจะมาที่นี่ีอีกแล้ว

คุยไปคุยมา กลายเป็นด่าไปซะแล้ว... กลับมาเรื่องเดิม....

หลังจากร้องเกะเสร็จก็นั่ง BTS ไปส่งเพื่อนที่โรบินสัน (ดึกแล้ว 5 ทุ่มครึ่ง) ก่อนกลับมาหอ...... ถึงแม้ว่าจะมีปัญหางี่เง่าจากคาราโอเกะ แต่มันไม่ได้ทำให้ความสุขของเราที่อยู่กับทีมลดลง นานๆจะได้มาที ได้มาร้องกันแบบนี้ก็ดีใจแล้ว ^_^

Herbalife, Money and Happy, but not Me!

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sat, 28 Apr 2007 17:12:38 +0700

====================
เพิ่มเติม 19 กันยายน 2550
- ปิดรับ Comments ประจำกระทู้นี้แล้ว เนื่องจากต้องคอยมานั่งลบโฆษณา ขอขาย/ขอซื้อ ผลิตภัณฑ์ทุกวัน และกระทู้นี้ ก็ไม่ได้มีคุณค่าพอที่จะต้องให้ผมเสียเวลามานั่งดูแลทุกวันๆ ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็น ทั้งด้าน +/- ผู้อ่าน คงจะเห็นความคิดเห็นที่หลายหลากได้ ในกระทู้นี้

เพิ่มเติม 15 สิงหาคม 2550
- เวลา Comments หลังจากนี้เป็นต้นไป (Comments #15) หากเป็นไปได้ กรุณา ลงเป็นชื่อจริง - นามสกุลจริงครับ รวมถึงเบอร์โทรศัพท์ที่ติดต่อได้ เพื่อประโยชน์ของผู้ที่เข้ามาอ่าน รวมทั้ง ผมขอพิจารณาในการ Approve ข้อความ ที่ไม่ลงชื่อจริง นามสกุลจริง เพราะรู้สึกกระทู้เริ่ม มีความเห็นที่ต่อว่า แต่กลับไม่ลงชื่อ ลงนาม แล้วจะเชื่อถือได้อย่างไร กรุณาอย่ากล่าวอ้างลอยๆ ครับ. ขอบคุณครับ

เพิ่มเติม 18 กรกฏาคม 2550
- ข้อความที่ผมเขียนข้างล่างนี้ จริงๆ ไม่ได้กล่าโทษผลิตภัณฑ์ของ Herbalife นะ เพียงแต่ กล่าวโทษสังคม ที่บางสิ่งบางอย่าง มันทำให้คนเราเปลี่ยนไป... Point จริงๆ นั่นก็คือเพื่อนผมเปลี่ยนไป และผมต้องการจะบอกเค้าว่า มันไม่ใช่ทุกคน ที่จะชอบขายของ ในสิ่งที่มันไม่ใช่ Expert หรือสิ่งที่เราชอบทำ

- พวกเก็บของเก่า รับซื้อผลิตภัณฑ์ ไม่ต้องมา Post นะ ผมไม่ Approve. แต่ถ้าหากต้องการเสนอความเห็น เชิญได้เต็มที่ ผมจะ Approve ข้อความให้ โดยไม่ได้เอนเอียงไปด้านใด
====================

คิดอยู่นานว่าจะเขียนหรือไม่เีขียนดี... แต่หลายๆคำพูดจากไดอาร์รี่เพื่อนคนหนึ่ง มันสะกิดใจผมให้เขียน...

เรื่องราวมีอยู่ว่า เพื่อนสมัยเรียนลาดกระบัง ได้เข้าสู่ธุรกิจเครือข่ายอย่างเต็มตัวกับ Herbalife ตั้งแต่เมื่อปีที่ผ่านมา... หลายครั้งที่เค้ามักจะชวนผม ไปเข้าฟังสัมนา แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผมก็ได้ปฏิเสธทุกครั้งไป

ผมไม่ได้กลัวการล้มเหลว ผมไม่ได้ชอบขุดทอง ผมไม่ได้ชอบตื่นทอง อาจจะเป็นเพราะ พ่อและแม่ผม สั่งสอนให้รู้จักเก็บออม และให้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบ และครอบครัวก็ไม่ได้ลำบากด้านการเงินอะไร เหมือนเพื่อนผม ที่คิดว่าธุรกิจนี้คือเหมืองเพชรของเขา ผมดีใจ ที่เขาสามารถหาเหมืองทองที่เขาต้องการเจอ และก็หวังว่าเขาจะประสบความสำเร็จในการขุดทองของเขาที่อยู่ตรงหน้า

แต่เหมืองทองของผม คือการใช้ชีวิตเรียนรู้ในงานที่ผมถนัด งานนวัตกรรม งานที่ผมมีโอกาสเอาไอเดีย เอาสิ่งที่เราได้เรียนรู้ เอาสิ่งที่เราได้ศึกษามากว่าสิบปี มาสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆให้ดี มาทำงานให้คนอื่นๆ รู้สึกว่ามีคุณค่า เขาบอกว่าชีวิตลูกจ้าง ก็เสี่ยงเท่าๆกับการทำธุรกิจส่วนตัวนั้นหละ แต่ผมไม่ได้กลัว คนเรามีความรู้ความสามารถ ยังไงก็ไม่อับทางทำมาหากิน

สิ่งที่ผมโกรธคือ การเอาสายสัมพันธ์ความเป็นเพื่อนมาเล่น... เขาบอกว่าหวังดี อยากให้เราได้เจอเหมืองเพชร แต่หลายๆครั้งที่ผมรู้สึำกเหมือนเขาเรียกผมมาวางเป็นฐาน เพื่อที่เขาจะได้เหยียบขึ้นไปที่เหมืองเพชรของเขาได้ เท่านั้นยังไม่พอ ยังให้ผมเอาเพื่อนของผม มาเป็นฐานด้วย! แต่....ข้อมูลส่วนตัวเพื่อนผม จะไม่มีวันหลุดไปให้ใคร ถ้าเพื่อนผมไม่ได้เป็นผู้ต้องการ

สิ่งที่ผมลำบากใจ ก็คือ เขาก็คือเพื่อน และเพื่อนผมก็คือเพื่อน ผมสนับสนุนที่เขาทำธุรกิจ ผมยินดีที่จะแนะนำถึงเขาเมื่อเพื่อนผมคนอื่นสนใจ ผมไม่ได้ปิดกั้นที่จะช่วยส่งข้อมูลให้ หากการส่งข้อมูลนั้น มีความจริงใจให้ผม มีความจริงใจให้เพื่อนๆของผม ทำธุรกิจ ก็ต้องทำอย่างตรงไปตรงมา อยากจะขายอะไรก็บอกให้ชัดเจน อยากจะชวนไปสัมนา ก็ไม่ต้องเอาคูปองจับรางวัลมาล่อ หากเนื้อหาดีจริง มี Agenda มีวัตถุประสงค์ที่แน่นอน และเพื่อนผมสนใจ ทำไมผมจะไม่ส่งต่อให้เพื่อน แต่นี่ กลับกลายเป็น เอาผมเป็น Contact Point เพื่อที่จะเชื่อมไปยังเื่พื่อนผม โดยที่.... ผมขอให้เค้ามีความจริงใจเท่านั้น เค้ากลับไม่ตอบอะไรผมกลับมา กลับคิดว่าผมไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร....

แล้วจะให้ผมทำยังไง ให้หักหลังเพื่อนคนอื่นผมส่งข้อมูลต่อไปให้ โดยที่ในข้อมูลนั้นมีสิ่งที่แอบแฝงอย่างนั้นหรือ!? ผมทำให้ไม่ได้ รวมถึงข้อมูลเพื่อนผม ผมก็ให้กับเขาไม่ได้เช่นเดียวกัน

ผมไม่ไ้ด้โทษธุรกิจ Herbalife ที่เขาทำนะ แต่สังคมที่เขาอยู่ ผมไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร บางที เขาอาจจะเปลี่ยนไป หรือบางที อาจจะเป็นเพราะเราคิดมากไปเอง อย่างนั้นหรือ งั้นทำไมกับเพื่อนที่เขาก็ทำธุรกิจแบบเดียวกัน ผมกลับไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลยละ...? และผมก็สบายใจที่คุยกับเพื่อนคนอื่นๆที่ทำธุรกิจแบบเดียวกันนี้อยู่...

แต่ตอนนี้ นับวันผมยิ่งกลัวและระแวงเขามากขึ้น.... ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ คำแนะนำเขา แทบจะเป็นประโยชน์มากทีเดียว...

หวังว่าเขาจะได้ขึ้นถึงเหมืองเพชรที่เขาค้นหาโดยเร็วไว เขาอาจจะเป็นคนแรกที่ประสบความสำเร็จในรุ่น แต่สำหรับผม หนทางนั้นอีกยาวไกล....

No Performance?

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Fri, 06 Apr 2007 12:05:53 +0700

โดนโอนงาน [Current] ที่กำลังทำอยู่ ไปให้คนอื่นทำ รู้สึกเหมือนทำงานไม่มีประสิทธิภาพ จนต้องถอดงานไปให้คนอื่นทำแทน. รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่มันก็อาจจะจริงก็ได้ เพราะว่าหลับกลางวันอยู่แทบทุกกลางวัน แต่ถึงยังไง เราก็ตั้งใจทำงาน อยู่ดึกทำงาน แต่กลับกลายเป็นว่า เป็นเพราะว่าเราไม่ Inform ให้พี่ Senior รู้ว่าทำงานไม่ทันแล้ว เพราะอยากให้งานเสร็จทันเวลา ตอนนี้เหมือนกับระยะเวลางานต้อง Replan 2 ครั้งเพราะเรา ครั้งแรกเพราะว่ามีเรียน 3 วันแล้วไม่ได้บอกพี่ Senior ส่วนครั้งนี้ ก็เพราะว่า เราแพลนเวลาไม่ดี

เข้าประชุม ก็เหลือแต่ Section เราคนเดียว อืมมมมม.... มันก็น่าคิดอยู่นะ พี่คนนึงถาม ว่า น้องทำอะไรยังไง ทำไมเหลือเยอะ... อีกคนก็เหมือนบอกว่า ถ้างานมันทั่วไปแล้วเราทำไมเ่สร็จเนี๊ย ก็แปลว่าเป็นที่เราแล้วหละ. อืมมมม มันก็จริงส่วนหนึ่ง ที่เรารู้สึกว่าเรา ไม่ได้ Inform งานให้พี่ Senior รู้ว่าเกิดปัญหาอะไรบ้าง แล้วจะแ้ก้ไขอย่างไร เราเลยกลายเป็นเป้านิ่งว่าความผิดมันมาตกอยู่ที่เรา

แต่เราก็แก้งานให้มันใช้ได้แทบทุกข้อ ทั้งๆที่เดิมมามันทำงานแทบไม่ได้เลย. แต่ก็ไม่อยากโทษเพื่อนที่เขียน เพราะเขาเขียนมาก็ละเอียดรอบคอบ แต่ก็มันเป็นธรรมดาที่จะมาพลาดตรงนั้นตรงนี้ใน Section ที่ตัวเองไม่เคยรันมาก่อน.

คำถามก็เลยมาตกอยู่ที่เราว่า เราทำงานไม่มีประสิทธิภาพ อย่างนั้นจริงหรือ? ในขณะที่เราก็มีปัญหากับวิธีการพูด ที่เราไม่สามารถนำเสนอถึงปัญหา ณ ขณะนั้นได้ มีปัญหาในเรื่องความจำ ที่เราจำอะไรไม่ค่อยได้ นึก ณ เวลานั้นๆไม่ค่อยออก, Manager เรียกไปคุยเรื่องเรียนต่อ จากครั้งก่อน แต่ในขณะเดียวกันก็พูดถึงปัญหาการทำงานด้วย ถามว่าเราได้มีการคุยกับพี่ Senior อย่างไร แม้ว่าเป็นการคุยที่เหมือนถามปัญหาการทำงานทั่วไป แต่ก็เหมือนจริงๆแล้วตั้งใจที่จะมาคุยเรื่องนี้ด้วย เพราะเหมือน การที่งานเราไม่เสร็จตามแพลน จะกระทบ Project อื่น เป็นทอดๆ ที่พี่เค้าวางแพลนไว้.

เมื่้อวานก็โดนพี่ Senior ไซโคล ว่าถ้าหลังจากวันพฤหัสแล้ว ก็ไม่ต้องทำโปรเจคนี้ต่อ พี่เค้ามี Tasks ใหม่ให้เราทำ... มองในแง่ดี ก็อาจจะเป็นเพราะว่าเวลาของโปรเจคนี้หมดแล้ว เลย Assign Tasks ที่สำคัญกว่า ให้เราทำ แต่ว่า Tasks ที่เราทำ ณ ปัจจุบัน กลับไม่ได้หยุด แต่เป็น Transfer งานไปให้เพื่อน กลับกลายเป็นเหมือนเรารู็สึกว่า เราทำงานไม่มีคุณภาพ ขนาดที่ต้อง Transfer ไปให้คนอื่นช่วยตามเช็ดขี้ที่เราทำทิ้งไว้

Task ใหม่ พี่เค้ายังไม่บอก จนกระทั้งตอนหัวค่ำ หลังจากเลิกเรียนอังกฤษ 20.30 มาเปิดเมล์ดู เค้าเขียน Assign งานให้เราเป็น ติดตั้งระบบ Vista, SuSE, Sol10 ในเครื่องคอมพิวเตอร์ โอ้ ดูเหมือนลดเกรดงานเรามากๆ กลายเป็นว่า เราทำงานกรรมกร ได้ดีกว่า งานที่อยู่ใน Section ที่ตัวเองดูแล จนกระทั้งต้องโอนไปให้เพื่อนที่ไม่เคยทำใน Section เรามาช่วยทำงานให้ต่อ

อืมมมม พยายามบอกกับตัวเองว่าเราคิดมากไปหรือเปล่า จริงๆอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ แต่เราคิดไปเป็นเรื่องเป็นราว.... ณ เวลานี้ คิดถึงเพื่อนที่สามารถพูดคุยได้ แต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไรยังไง แม้เวลากลับบ้าน เราไม่อยากหิ้วงานมาหนักหัวที่บ้านด้วย แต่มันก็ยังคิดอยู่ และเช่นเดียวกัน เราก็คิดว่าเพื่อนก็คงไม่อยากคิดด้วยเหมือนกัน งั้นทำไมเราจะต้องโทรไประบายให้ฟังด้วยละ....

กลับบ้านเปื่อยๆตอน 5 ทุ่ม หมดไปอีก 1 วัน....

nospam@example.com (JOMYUT.NET) — Sun, 11 Mar 2007 02:58:13 +0700

ฤานี่จะเป็นสิ่งที่เป็นชะตาของเรา.... ณ วันนี้ เพื่อนสนิทอีกคน ก็หายไปจากชีวิตอีก 1 คน... เรื่องเล็กที่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ทำไมนะ มันถึงจะต้องจบแบบนี้. OK เราผิดส่วนนึง แต่เราก็มีเจตนาที่ดี ก็น่าจะให้อภัยกันได้. ชาตินี้หรือชาติที่แล้วป๊อปก่อกรรมไว้เยอะหรือไร... แต่ชาตินี้ป๊อปก็พยายามสร้างแต่กรรมดี ก็หวังเพียงคิดว่าจะมีสิ่งดีดีเข้ามาในชีวิตบ้าง แต่ก็เหมือนทุกอย่าง ก็ยังแย่เหมือนเดิม.

ดีใจที่คนๆนึงไม่คิดมากเกี่ยวกับเราแล้ว ในขณะที่เรา ยังคิดมากอยู่ในสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดมา ยังคิดมากว่าควรจะทำตัวอย่างไร ในเมื่อเค้าก็ยัง Block เราอยู่ เราควรจะคุยด้วยไหม หรือว่าควรจะไม่คุยกับเค้าไปตลอดชีวิตเลย หลายครั้งที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจอ แล้วก็วางกลับลงที่เดิม.

เหมือนชีวิตเรา เดินทางตามคำแนะนำของคนรอบข้างตลอดเวลา ตั้งแต่เรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องคนรัก เรื่องงาน นับตั้งแต่ว่าที่เราเลือกที่จะก้าวออกจากทางเดินของตัวเอง.... วันนี้ ถ้าคิดว่าจะเดินด้วยขาของตัวเอง ไปในทางของตัวเอง ก็ต้องสังคยานาครั้งใหญ่แล้วหละ เพราะหลายสิ่งหลายอย่าง มันซึมลึกไปหล่อหลอมจิตใจ ทำให้เรากลายเป็นคนที่สนใจแต่เพื่อนไปเสียแล้ว...

เพียงหวังว่า สักวันนึง... สักวันนึง....